หานห้าวตงะโลงจากหลังม้า ประสานมือตรงหน้า
“ต้าหวังเกิดเื่ขึ้นในวังหลวง ไท่จือถูกสังหารท่านแม่ทัพต้วนเจี้ยนหลินถูกจับไปไว้ในคุกหลวง ตอนนี้ฝ่าาสั่งให้ เร่งตามจับตัวต้าหวังเพราะท่านเก้า ทูลฝ่าาว่า ต้าหวังเป็ผู้ลงมือสังหารไท่จือเพราะ..หึงหวงที่ไท่จือแอบชอบพอกับชายารอง”เจิ้งจินเทาขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าเื่แบบนี้จะมาถึงไวกว่าที่คิด
“ไท่จือ เป็อย่างไรบ้างตอนนี้”เป็ห่วงเจิ้งลี่กังอย่างที่สุดในตอนนี้
“ยังไม่พื้น คาดว่าอาการสาหัสไม่น้อย คนของข้าบอกว่าท่านแม่ทัพต้วนไม่ยอมปริปาก ข้าน้อยไม่เห็นต้าหวังในจวนจึงออกตามหาคาดว่าอยู่ที่นี่ แล้วก็จริงตามคาด”
“ฝ่าาเล่า ทรงเชื่อเื่หูซื่อเย่พูดหรือไม่” แววตา เชื่อมั่นเต็มที่
“ต้าหวัง ฝ่าาทรงกริ้วเป็อย่างมากคิดว่าเป็เพราะชายารองและท่านแม่ทัพที่เข้ามาในแคว้นเว่ยแล้วทำให้เกิดความร้าวฉาน สั่งให้ปะา ท่านแม่ทัพในอีกสามวันข้างหน้า และบัญชาให้องครักษ์เสื้อแพรเร่งตาม จับกุมตัวต้าหวังมารับโทษ”
“เื่นี้มีลับลมคมในไม่น้อย เดิมไม่มีใครรู้ว่า ไท่จือไปทำไมที่เรือนรับรองแต่ทุกครั้งที่ไท่จือมาที่จวนต้าหวังก็มักจะไปหา...ชายารอง”
“ข้าทำให้ทุกคนเดือดร้อนหรือนี่”หลินฮวา ทอดถอนใจ เจิ้งจินเทาโอบกอดรอบไหล่บาง
“ไม่ใช่เ้าแต่เป็เพราะหูซื่อเย่ เื่นี้มีคนรู้ไม่มาก แต่ข้าเองเพื่อเปิดโปงเขาและฮองเฮา จึงจำใจแต่งชายาเอกแต่ไม่นึกว่าเขาจะชิงลงมือเสียก่อน”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร”
“หูซื่อเย่ กับฮองเฮามีสัมพันลึกซึ้ง อีกทั้งซูเยี่ยนที่ส่งมาเป็ชายาเอกของข้า นางเป็เพียงหมากตัวหนึ่งของหูซื่อเย่ แต่จนป่านนี้ข้ายังคิดไม่ออกว่าเหตุใดเขาจึงต้องสังหารไท่จือจะว่าเป็การชิงตำแหน่งไท่จือก็ไม่น่าจะกล้าทำถึงเพียงนี้ไม่สู้ ยุยงฝ่าาให้เห็นข้อเสียของไท่จือแล้วยกเอาลูกในครรภ์ของอิงเผยฮองเฮามาเป็ไท่จือก็ยังทัน ไม่จำเป็ต้องสังหารไท่จือ”
“แล้วท่านเกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วยไหนจะท่านพ่อข้าอีก เราสองคนพ่อลูก ไม่เคยคิดจะเป็ศัตรูกับใคร”
“ท่านอ๋องเก้าเกรงกลัวต้าหวัง ไท่จือเป็คนหัวอ่อนหากไม่มีต้าหวังนับว่าทุกอย่างจึงง่าย ชายารองกับท่านแม่ทัพเพียงแค่มาเป็ข้ออ้างที่ทำให้แผนการของท่านอ๋องเก้าราบรื่นมีน้ำหนัก”หานห้าวตงเอ่ยขึ้นแทนเจิ้งจินเทา
“เช่นนั้นนับว่าไม่เป็ธรรมข้าจะไม่ยอมให้ท่านพ่อต้องรับโทษ ต้าหวังท่านพาข้ากลับไปบอกเล่าเื่ทั้งหมดให้ฝ่าาอธิบายให้ฝ่าาเข้าใจ” หลินฮวาร้อนใจอย่างที่สุด
“เกรงว่า ตอนนี้ฮองเฮาอยู่ข้างกายฝ่าา เื่ที่พูดส่งผลร้ายต่อพวกเราอย่างมากอีกทั้งฝ่าารักและเชื่อใจอิงเผยฮองเฮายิ่งกว่าผู้ใดแล้วนางเองยังตั้งครรภ์ทำให้ฝ่าายิ่งเอาอกเอาใจ”
“เราพูดความจริงข้าเชื่อว่าฝ่าาต้องฟังเรา ต้าหวังก็ทรงเล่าเื่ความสัมพันของหูซื่อเย่กับฮองเฮาให้ฝ่าาฟัง”หลินฮวาร้อนรน
“ข้าเป็คนที่นั่งพูดกับฝ่าาแต่ อิงเผยฮองเฮานอนพูดอยู่บนแท่นนอนเ้าคิดว่า ฝ่าาจะเชื่อใครมากกว่ากัน”หลินฮวาถอนหายใจ สีหน้าเป็กังวล
“ท่านพ่อจะเป็อย่างไรบ้างป่านนี้คงเป็กังวลว่าข้าจะเป็อย่างไร”
“ข้าน้อย อาสาส่งข่าวแต่คงต้องรอให้กลับไปที่วังหลวงอีกครั้ง ตอนนี้แม้แต่ข้าน้อยยังไม่อาจรั้งอยู่ที่วังหลวงคนในจวนล้วนถูกจองจำ เดิมตั้งใจจะพาท่านแม่ทัพหนีออกมาแต่ได้ข่าวว่าถูกจับตัวเสียก่อน”
“ท่านพ่อ หากรู้ว่าไม่ผิดมักจะไม่เคยคิดหนีอยู่แล้วห่วงแต่ว่าฝ่าาจะฟังความข้างเดียว สั่งลงโทษโดยไม่ไต่สวน”
“ข้าสัญญา อย่าได้กังวลเลยชายาของข้า ท่านแม่ทัพจะต้องปลอดภัย”กุมมือหลินฮวาไว้แน่น
“ต้าหวัง ตอนนี้ท่านกับชายารองหนีไปเสียจากที่นี่ ทหารกับองครักษ์เสื้อแพรกำลังออกตามหาต้าหวังแทบพลิกแผ่นดิน”เจิ้งจินเทากังวลไม่น้อยลำพังเขาเพียงพอจะเอาตัวรอดได้แต่ตอนนี้คนที่เขาห่วงที่สุดก็คือหลินฮวา
“เ้าเก้าทำการอุกอาจฝ่าาก็ไม่อาจรู้ทัน ทางที่ดีเปิดโปงเขาเราจึงจะรอดแต่ว่าจะเปิดโปงเขาเช่นไรนั่นแหละคือหนทางที่ยากลำบาก”
“ต้าหวังท่านกับชายาหนีไปจากที่นี่อีกห้าสิบลี้จากนี่ มี คนของเราที่ข้าส่งไปคอยคุ้มกันส่วนหานห้าวตง อาสาสืบเื่ ในวังหลวงระหว่างนี้”
ส่ง หลินฮวาขึ้นหลังม้า ะโขึ้นคร่อมบนหลังม้าควบออกจากที่นั่นไปทันที
วังหลวง
“จนป่านนี้ไท่จือยังไม่ฟื้น ข้ากลัวเหลือเกินว่าไท่จือจะหาชีวิตไม่”
“ฝ่าา ์ย่อมมีตา ไท่จือเป็ลูกของพระองค์อย่างน้อย์ต้องเมตตาแน่ตอนนี้อิงอิงสั่งให้หมอหลวงดูแลไท่จือเป็พิเศษ”
“อิงอิง เ้าช่างดีต่อข้าจริงๆ เวลาเช่นนี้ หาใครที่จะอยู่เคียงข้างข้าแทบมองไม่เห้น ต้าหวงหนอต้าหวัง แค่ผู้หญิงเพียงคนเดียวถึงกับข้าแกงกันได้”
“ต้าหวังหลงเสน่ห์นางแพศยานี่ั้แ่ตอนที่ไปรบกลับมาจะเห็นได้ชัดว่า ความจริงแม้จะส่งตัวต้วนเจี้ยนหลินกลับแคว้นฉี เจิ้งจินเทายังไม่เคยปริปากอีกทั้ง ั้แ่แรกก้นำนางกับพ่อของนางกลับมาจากชายแดน คงต้องตาต้องใจนางั้แ่แรกแล้ว”
“ข้ามองเขาผิดไปจริงๆ เดิมคิดว่าเจิ้งจินเทา ไม่เคยมีหญิงใดแต่ไม่คิดว่าเขาจะหลงใหลชายารองได้ถึงเพียงนี้”
“ฝ่าาอิงอิงสั่งเพิ่มกำลังพล และขยายขอบเขตการค้นหาคาดว่าอีกไม่นานก็คงจะพบตัว แต่ด้วยความเป็เจิ้งจินเทาที่เชี่ยวชาญการรบและการต่อสุ้ทุกรุปแบบ คาดว่าคงเสียกำลังพลไปไม่น้อยเช่นนั้นอิงอิงเห็นว่าฝ่าาอย่าทรงใจอ่อนหากว่าจับเป็ไม่ได้ ควรมีคำสั่งให้จับตายจึงจะดี”
เจิ้งลี่เฉิงถอนหายใจเขากับเจิ้งจินเทาร่วมบิดามารดากัน อีกทั้งยังใกล้ชิดสนิทสนม เมื่อเสี้ยนตี้และไทเฮาสิ้นพระชนม์ ในปีไล่ๆ กัน เสี้ยนตี้ได้ฝากฝังให้เขาดูแลน้องคนนี้อย่างดี เขาจึงรับเอาเจิ้งจินเทาที่ยังเยาว์มาเลี้ยงดู พร้อมๆ กับเจิ้งลี่กังที่กำลังแบเบาะไม่น่าเชื่อว่าเขาจะลงมือกับเจิ้งลี่กังที่เป็เหมือนน้องชายได้เช่นกัน”
“สั่งการออกไป หากต้าหวังขัดขืนฆ่าได้ทันที”
494
