บทที่ 5 พบกันครั้งแรก
เฉินเถียนเถียนเห็นชายตรงหน้ายืนนิ่งเงียบไปนาน ก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจ โธ่เอ๊ย! ถ้ายังยืนเสียเวลาอยู่ตรงนี้ต่อไป นางต้องถูกความหนาวเย็นฆ่าตายในป่าลึกแห่งนี้แน่ ในที่สุดชายผู้นั้นก็เอ่ยปาก
“ข้าคืออวิ๋นเคอ นายพรานจากหมู่บ้านเซินหนี่ เ้าควรจะอยู่เรือนมิใช่หรือ เหตุใดถึงได้วิ่งหนีมาจากเมืองเช่นนี้ เ้าบอกว่าหนีออกมาจากตระกูลหลี่ใช่หรือไม่?” เฉินเถียนเถียนรู้ว่าเขาเป็คนจากหมู่บ้านเซินหนี่ ในความทรงจำของเสี่ยวเถียนเถียนก็เหมือนจะมีคนคนนี้ปรากฏตัวในหมู่บ้านตอนที่นางอายุราวสิบสี่ปี ปกติเขาจะอยู่แต่บนูเา ไม่ค่อยลงมา นาน ๆ ครั้งถึงจะลงมาเพื่อนำสัตว์ที่ล่าได้มาแลกเปลี่ยนเป็ของใช้ในชีวิตประจำวันกับชาวบ้าน ได้ยินว่าเรือนของเขาเป็กระท่อมหญ้าบนเนินเขา เฉินเถียนเถียนรู้จักคนคนนี้ก็เพราะแม่เลี้ยงหลินชุนฮวาใช้เขาขู่นาง
ตอนที่หลินชุนฮวาตีนาง ก็จะใช้อวิ๋นเคอขู่ว่า ถ้านางกล้าร้องไห้ออกมา จะขายนางให้เป็ภรรยาของอวิ๋นเคอ เฉินเถียนเถียนอย่างน้อยก็โตมาในหมู่บ้านเซินหนี่ นายพรานที่ไม่มีที่ดินทำกิน ถ้าแต่งงานไปก็ไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็อย่างไร และที่สำคัญที่สุดคือชายคนนี้มีหนวดเครารกเต็มใบหน้า มองไม่เห็นหน้าตาชัดเจนเลย ทำให้รู้สึกว่าเขาดูดุร้ายมาก แต่จะดุร้ายหรือไม่ เฉินเถียนเถียนก็ไม่สนใจมากแล้ว ในเมื่อเขาเป็นายพรานที่ล่าสัตว์ในป่า ก็ต้องคุ้นเคยกับสภาพในป่าเป็แน่ อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องถูกหมาป่ากัดกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก
“พี่ชายต่างมารดาของข้าอยากเข้าสำนักศึกษาของตระกูลหลี่ จึงยุยงให้ท่านพ่อทุบตีข้าจนสลบแล้วส่งข้าให้กับลูกชายคนโตตระกูลหลี่ เมื่อครู่ข้าตื่นขึ้นมา ก็ฉวยโอกาสตอนที่พวกเขากำลังอาบน้ำหนีออกมา ท่านช่วยพาข้ากลับเรือนได้หรือไม่?”
แน่นอนว่าเฉินเถียนเถียนไม่ได้อ่อนต่อโลกถึงขนาดเล่าเื่ทั้งหมดให้ชายตรงหน้าฟัง เพียงแต่แม้ในดวงตาของชายคนนี้จะมีประสบการณ์ แต่ก็ไม่มีความคิดชั่วร้าย ทำงานเป็ตำรวจมาหลายปี นางได้ฝึกฝนความสามารถในการอ่านสีหน้าของผู้คนจนชำนาญแล้ว
“โอ้! เ้าจะกลับหมู่บ้านในสภาพนี้เลยหรือ?”
อวิ๋นเคอพยักหน้ารับรู้ การคุ้มกันหญิงสาวตัวน้อย ๆ กลับเรือนไม่ใช่เื่ยากอะไร แต่หญิงตรงหน้าผู้นี้ เสื้อผ้าที่ใส่อยู่…
เฉินเถียนเถียนเพิ่งก้มลงมองตัวเองอีกครั้ง ก็ยังคงเป็ชุดนอนแบบโปร่งบางอยู่ โชคดีที่นางมีสติรู้ล่วงหน้า เอาผ้ามาพันส่วนสำคัญของตัวเองไว้ มิเช่นนั้นนางคงกล้ายืนยันเลยว่า ใส่กับไม่ใส่ก็ไม่ต่างกันมากนัก ปกติยุคปัจจุบัน นางเคยใส่เสื้อผ้าที่เปิดเผยยิ่งกว่านี้ ไม่รู้ทำไมครั้งนี้เฉินเถียนเถียนกลับรู้สึกอายและอึดอัดเล็กน้อย
“ข้า…ข้ากลับไปในสภาพนี้ต้องโดนแม่เลี้ยงตีตายแน่ ๆ ไม่ทราบท่านจะหาที่ให้ข้าหลบซ่อนสักหน่อยได้หรือไม่ ให้ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ยังดี”
อวิ๋นเคอมองหญิงสาวตัวสั่นเทาตรงหน้า นึกถึงเื่วุ่นวายในเรือนของตัวเอง เขาก็ถอนหายใจยาว ช่างเถอะ ถือว่าทำความดีก็แล้วกัน อวิ๋นเคอสีหน้าดำคล้ำ ถอดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายบางที่สวมอยู่ด้านนอกออก โยนใส่ตัวเฉินเถียนเถียน แน่นอนว่าด้วยหนวดเคราที่รกเต็มใบหน้าของเขา ก็ทำให้มองไม่ออกว่าจริง ๆ แล้วเขาพอใจหรือไม่พอใจกันแน่
เฉินเถียนเถียนตัวสั่นเทิ้มจากลมหนาวยามค่ำคืนมานานแล้ว ตอนนี้ก็ไม่มีเวลามาสนใจมากนัก หยิบเสื้อคลุมมาสวมทับตัวเอง เสื้อใหญ่กว่าตัวมาก รู้สึกเหมือนเด็กใส่เสื้อผู้ใหญ่
อวิ๋นเคอถอดรองเท้าของตัวเองออกมาโยนให้เฉินเถียนเถียนอีก คราวนี้เฉินเถียนเถียนรู้สึกเกรงใจจริง ๆ แล้ว
“ท่านใส่เองเถอะ เดินบนูเาไม่ใส่รองเท้า เท้าต้องพังแน่”
“รีบใส่เร็ว พูดมากเสียจริง” อวิ๋นเคออดทนไม่ไหวแล้ว ก็ได้ ในเมื่อคนคนนี้ไม่กลัว งั้นนางก็ใส่ก็แล้วกัน พอใส่รองเท้าคู่นั้นเข้าไป ในรองเท้ายังมีไออุ่นหลงเหลืออยู่ ทำให้เท้าน้อย ๆ ของนางที่เกือบจะแข็งทื่อเพราะความหนาวได้อุ่นขึ้นมาอีกครั้ง อวิ๋นเคอเดินนำทางอยู่ข้างหน้า เฉินเถียนเถียนก็รีบตามไปติด ๆ ในที่สุดก็ข้ามูเาลูกหนึ่งไปได้อย่างยากลำบาก
ชายตรงหน้าคนนี้เป็นายพราน ไม่รู้ว่าเขามีพละกำลังมาจากไหน ข้ามูเาไปหนึ่งลูกแล้วสีหน้ายังไม่เปลี่ยนแปลง แต่เฉินเถียนเถียนไม่ไหวแล้ว ถึงแม้ก่อนหน้านี้นางจะเคยอยู่ในหน่วยปฏิบัติการพิเศษ แต่ร่างกายที่แข็งแรงอดทนได้นั้นเป็ร่างเดิมของนาง สำหรับสาวน้อยอ่อนแอที่ไม่เคยก้าวออกนอกประตูเรือนเลยอย่างเ้าของร่างเดิม ก็คงหมดแรงล้มลงกับพื้นไปนานแล้ว
“ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่พักสักหน่อย ข้าตายแน่” อวิ๋นเคอมองดูท้องฟ้า ยังอีกนานกว่าจะสว่าง เขาวางธนูและลูกศรในมือ แล้วนั่งลง
เวลานี้ เฉินเถียนเถียนรู้สึกทั้งเหนื่อยและหิว แต่คนที่อยู่ตรงหน้านางนั้นไม่รู้ว่าเป็คนคุ้นเคยหรือไม่ ไม่เพียงแต่มีชื่อเสียงที่ไม่ดี แต่ยังไม่มีความเกี่ยวข้องกับนางเลย การสวมใส่เสื้อผ้าและรองเท้าของคนอื่นก็แล้วไป แต่การขออาหารจากคนอื่นนั้น นางไม่กล้าที่จะเอ่ยปากขอ นางต้องรักษาหน้าตัวเอง ถึงแม้จะหิวแต่ก็ต้องอดทนไม่พูด ทว่าร่างกายนี้ไม่ได้มีพลังมากขนาดนั้น
“โครกกก” ท้องของนางส่งเสียงประท้วงดังลั่น เฉินเถียนเถียนเงยหน้าขึ้นมาด้วยความอาย แน่นอนว่าเสียงดังนี้ทำให้อวิ๋นเคอใ อวิ๋นเคอ หยิบธนูและลูกศรที่อยู่ข้าง ๆ ตัวแล้วลุกขึ้นเดินจากไป
“เ้าจะไปไหนน่ะ?” อวิ๋นเคอไม่สนใจนางเดินจากไปตามลำพัง ทิ้งให้เฉินเถียนเถียนลูบจมูกตัวเองพลางบ่นอย่างไม่พอใจ
“ช่างเป็คนที่แปลกประหลาดจริง ๆ ข้าหิวแล้วไปรบกวนเ้าด้วยหรือไร?” เฉินเถียนเถียนพิงต้นไม้อย่างผ่อนคลาย เงยหน้ามองท้องฟ้า แสงจันทร์ส่องลอดผ่านกิ่งไม้ที่ห่าง ๆ ลงมาบนใบหน้าของนาง นางคิดถึงยุคปัจจุบันอย่างมาก อย่างน้อยตอนนั้นก็ไม่ต้องกังวลเื่ความหิวโหย
เมื่ออวิ๋นเคอกลับมาก็เห็นภาพแบบนี้ มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยไม่ได้เห็นสตรีที่ไร้มารยาทแบบนี้มานานแล้ว แต่เฉินเถียนเถียนกลับพลิกตัวลุกขึ้นมาทันที ดวงตาเป็ประกายสีเขียวจ้องมองไปที่อวิ๋นเคอ และจ้องมองไก่ป่าที่เขาถือมา
ดีละ! นางหิวจนทนไม่ไหวแล้ว อวิ๋นเคอจัดการไก่ป่าอย่างคล่องแคล่วและก่อไฟขึ้น หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมฉุยทำให้เฉินเถียนเถียนนั่งไม่ติดอีกต่อไป นางยื่นมือไปหยิบไก่ป่าที่ยังคงย่างอยู่บนไฟ แต่ความร้อนทำให้นางทนไม่ไหว รีบชักมือกลับมาทันที บีบติ่งหูของตัวเอง
อวิ๋นเคอ มองดูอย่างขบขันหยิบใบไม้สะอาดจากข้าง ๆ แล้วชักมีดสั้นประจำตัวออกมา ผ่าไก่ป่าออก กลิ่นหอมนี้ยิ่งทำให้เฉินเถียนเถียนทนไม่ไหวอีก
“เอ่อ…เ้าคนเดียวก็กินไม่หมดหรอกใช่หรือไม่ แบ่งให้ข้าบ้างสิ” อวิ๋นเคอยื่นไก่ป่าครึ่งตัวให้ เฉินเถียนเถียนรีบรับมาไว้ตรงหน้า ลงมือกัดกินทันที
อวิ๋นเคอ มองดูเฉินเถียนเถียนที่ไร้มารยาทอย่างไม่อยากเชื่อ ขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้า เขายังคงใช้มีดสั้นหั่นไก่เป็ชิ้นเล็ก ๆ แล้วใส่เข้าปากทีละชิ้น
เมื่อมีอาหารตกถึงท้องแล้ว เฉินเถียนเถียนจึงเริ่มสังเกตอวิ๋นเคอ ไม่แปลกใจเลยที่ชาวบ้านกล่าวว่าเขาเป็คนป่า ดูเคราบนใบหน้าสิ ไม่รู้ว่าไม่ได้โกนมานานแค่ไหนแล้ว แต่มีดสั้นบนมือของเขา… ดูเหมือนตัวตนของนายพรานผู้นี้จะไม่ธรรมดาเลย
1K
