เธอกับเขาในชาติก่อนก็ไม่ถึงกับไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยเพียงแต่เขาเป็ผู้แข็งแกร่ง มีพลังแห่งสายฟ้า จิติญญาและไฟ เขาคือผู้แข็งแกร่งแห่งสามสายพลังคือเสาหลักอันแข็งแกร่งของค่ายเหอผิง เป็ชายผู้ยืนอยู่เหนือมวลชนทว่ามีความเสียสละและยุติธรรมแต่เธอนั้นเป็แค่ผู้ใช้พลังน้ำแข็งระดับพลังต่ำเตี้ยคนหนึ่ง ทั้งสองคนจึงแตกต่างกันราวกับฟ้ากับดิน
ครั้งแรกที่เธอเจอเขา เขาพูดว่า ‘ลูกชายคุณน่ารักจัง’ และให้นมผงเธอมาหนึ่งถุง
ครั้งที่สองที่เจอกันเธอถูกซอมบี้สามตัวล้อมไว้ อีกทั้งยังหมดเรี่ยวแรงทั้งกายและใจปล่อยลูกธนูน้ำแข็งออกไปไม่ไหวอีกต่อไป เขาปรากฏตัวขึ้นช่วยชีวิตเธอและให้หินคริสทัลพลังน้ำแข็งเธอมาสามก้อน
ครั้งที่สามที่เจอกัน เขาก่อตั้งค่ายและสร้างโรงเรียนให้เด็กมาเรียนหนังสือเขามอบหมายให้เธออยู่ที่โรงเรียนเพื่อดูแลเด็ก แต่เธอยกหน้าที่นี้ให้ไป๋หรูอวี้เพียงเพราะไป๋หรูอวี้มีแค่ช่องมิติ ไม่มีพลังที่ใช้ในการต่อสู้
เธอส่งลูกชายให้ไป๋หรูอวี้เลี้ยงส่วนตัวเองเข้าร่วมกับกองทหารรับจ้างออกไปทำภารกิจข้างนอกเก็บวัตถุดิบให้ได้มากขึ้น หาเลี้ยงไป๋หรูอวี้ คุณลุงใหญ่และคุณอาสามทั้งครอบครัวจนสุดท้ายตัวเองก็ต้องตกเป็อาหารของเหล่าซอมบี้
ฮ่าๆ ตัวเองในชาติที่แล้วช่างโง่จริงๆ ทั้งๆที่มีขาใหญ่ขนาดนี้ให้เกาะ แต่กลับไปพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อคนอื่นสุดท้ายก็ทิ้งชีวิตไว้ในเงื้อมมือของไป๋หรูอวี้กับหยางหลิ่ว...
เมื่อคิดแล้วไป๋รั่วเสวี่ยก็ห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่น้ำตานองหน้าในพริบตา
เหลิ่งจั้นเมามาก คนคออ่อนอย่างเขานั้นแค่โดนเพื่อนทหารจับกรอกเหล้าไปไม่กี่แก้วก็เมาได้แล้วแต่เพราะความเคยชินที่บ่มเพาะมาหลายปีจึงทำให้ยังคงความตื่นตัวระแวดระวังไว้เสมอ
เมื่อไป๋รั่วเสวี่ยเข้าห้องมานั้นเขาก็ตื่นแล้วแต่เขาแกล้งหลับต่อเพราะอยากดูว่าผู้หญิงที่เข้ามา้าจะทำอะไรกันแน่เธอเอาโทรศัพท์มือถือส่องหน้าเขาแล้วก็อึ้งไป จากนั้นก็ค้นหาบัตรประชาชนของเขาเหมือนว่าเธอจะรู้จักเขา เธอไม่ได้หยิบเอาสิ่งของอะไรของเขาไป แต่ทำแค่นั่งลงบนโซฟาตรงข้ามเตียงเท่านั้นเหลิ่งจั้นได้ยินเสียงเธอร้องไห้ นี่จะแปลกเกินไปแล้ว!
เขาแกล้งหลับต่อไปไม่ได้จริงๆ
“เธอเป็ใคร”
“ฉันเป็ใครน่ะรึ”
ไป๋รั่วเสวี่ยจัดการกับอารมณ์แล้วหัวเราะเย้ยหยันใส่ตัวเอง“ฉันก็เป็แม่ของลูกคุณไง”
“พูดจาเหลวไหล” เหลิ่งจั้นตะคอกเสียงเย็นรู้สึกโกรธขึ้นมาทันควัน เขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้หลังจากกลั่นกรองในสมองก็ได้ข้อสรุปว่า เขาไม่เคยมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับผู้หญิงตรงหน้ามาก่อนเขาจะไปมีลูกกับเธอได้ยังไงกัน “เธอเข้ามาได้ยังไง”
“เหลิ่งจั้นในอนาคตเธอจะกลายเป็ผู้แข็งแกร่งของภูมิภาค จำไว้ว่าฉันชื่อไป๋รั่วเสวี่ย ลูกที่เกิดจากพวกเรานั้นน่ารักน่ารักมากๆ ในอนาคตเรามาให้กำเนิดลูกคนนั้นกันดีไหม”
เหลิ่งจั้นสับสนเล็กน้อยเขาเจอคนสติไม่ดีเข้าให้แล้ว
ไป๋รั่วเสวี่ยยิ้มบางๆเป็ธรรมดาที่เหลิ่งจั้นจะมีปฏิกิริยาตอบกลับเช่นนี้ แต่เธอก็ไม่อยากอธิบายให้เขาฟังจึงหมุนตัวแล้วเดินยิ้มออกไป
เหลิ่งจั้นมองไป๋รั่วเสวี่ยที่เดินออกไปด้วยความงงงันเขาอยากยื่นมือออกไปเรียกเธอ แต่สุดท้ายก็หยุดมือไว้ก่อนนอนลงไปบนเตียงเหมือนเดิมทว่ากลับไม่รู้สึกง่วงอีกต่อไปแล้ว เขานอนพลิกไปพลิกมาเท่าไรก็ไม่หลับเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน ทำให้แม้แต่คนที่ผ่านอะไรมาเยอะอย่างเขายังต้องงงงัน
ยิ่งคิดเหลิ่งจั้นยิ่งรู้สึกว่าไม่ถูกต้องเมื่อฟ้าสว่างจึงสั่งให้ลูกน้องไปสืบเื่ของไป๋รั่วเสวี่ยครึ่งวันต่อมาข้อมูลของไป๋รั่วเสวี่ยก็มากองอยู่ตรงหน้า ข้อมูลในทุกๆ ด้านของเธอไม่ว่าเธอไปที่ไหน ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนและครอบครัว เคยเป็โรคอะไร หรือแม้แต่เพื่อนที่คบหาด้วยมีใครบ้างล้วนมีรายการแจกแจงออกมาอย่างละเอียด
ข้อสรุปที่เหลิ่งจั้นได้จากการวิเคราะห์ข้อมูลก็คือเขากับเธอไม่เคยมีความเกี่ยวข้องกันมาก่อนความเกี่ยวข้องเดียวก็คือเมื่อวานพวกเขาพักอยู่ชั้นเดียวกันของโรงแรมพวกเขาไม่ได้มีอะไรกัน ดังนั้นจึงเป็ไปไม่ได้ที่จะมีลูกด้วยกันแต่ว่าทำไมเธอถึงพูดอย่างมั่นใจขนาดว่าเขากับเธอมีลูกด้วยกันคนหนึ่ง!
ดูจากสีหน้าจริงจังขนาดนั้นของเธอแล้วไม่เหมือนว่ากำลังล้อเล่นเขาดูข้อมูลของเธออีกครั้ง นักศึกษามหาวิทยาลัย B ย้ายไปเรียนการเกษตรถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจเหตุผล แต่คนคนนี้ไม่ใช่คนสติไม่ดีอย่างแน่นอนแต่เพราะอะไรเธอถึงได้พูดเช่นนั้นออกมา
ยิ่งคิดยิ่งสงสัยจนอยากสืบให้กระจ่างคนที่จัดการเื่ต่างๆ ได้อย่างละเอียดรอบคอบอยู่เสมออย่างเหลิ่งจั้นก็เป็คนเช่นนี้เอง
วันนี้ลูกพี่ลูกน้องของซูเหม่ยฉีมาเยี่ยมเธอที่มหาวิทยาลัยทำให้เธอทั้งดีใจและประหลาดใจมาก
“เหม่ยฉี ลูกพี่ลูกน้องเธอหล่อจัง”หยางเสี่ยวฮุยเอ่ยอย่างทึ่งๆ
“ถ้าฉันมีลูกพี่ลูกน้องแบบนี้สักคน ฉันคงดีใจมาก”ถงชั่นพูดอย่างหลงใหล
เหลิ่งจั้นทิ้งสีหน้าเ็าที่ทำอยู่ประจำและส่งยิ้มน้อยๆทำให้คนรับรู้สึกคล้ายได้อาบสายลมฤดูใบไม้ผลิขึ้นมาทันที
“อย่าโปรยเสน่ห์ไปทั่วสิคะพี่” ซูเหม่ยฉีรู้สึกภูมิใจอยู่ลึกๆ เธอรู้มานานแล้วว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอมีเสน่ห์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลายิ้มเมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนหลงใหลในรอยยิ้มนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน
“พวกเธอมีกันแค่สามคนหรือ” เหลิ่งจั้นถาม
“ตอนแรกมีสี่คนแต่อีกคนย้ายไปเรียนที่มหาลัยวิทยาลัยการเกษตรแล้ว” ถงชั่นจอมพูดมากบอก
“มหาลัยวิทยาลัยการเกษตรงั้นหรือมหาวิทยาลัย B ดีๆ มีไม่เรียนแต่กลับย้ายไปเรียนมหาวิทยาลัยการเกษตรน่าแปลกใจจริงๆ”
“ใช่ไหมล่ะเธอบอกว่าอีกไม่นานก็จะถึงวันโลกาวินาศ เมื่อถึงตอนนั้นมีแค่คนที่เพาะปลูกเป็เท่านั้นถึงจะนับว่าเป็บุคลากรที่มีความสามารถ เพราะอย่างนั้นเธอเลยย้ายไปเรียนเพาะปลูก”
“วันโลกาวินาศงั้นหรือ” เหลิ่งจั้นอึ้งไปคำพูดและการกระทำของผู้หญิงคนนี้ช่างชวนให้คนตกตะลึงโดยแท้
“ฉันเดาว่าเธอน่าจะอ่านนิยายแนววันสิ้นโลกมากไปจนเพ้อที่แปลกคือครอบครัวเธอที่ปล่อยให้เธอทำตามใจ”
เหลิ่งจั้นชี้ที่หัวตัวเอง “หรือว่าสมองเธอจะมีปัญหา”
“ไม่ใช่แน่ๆ เธอปกติดีแถมยังฉลาดมากด้วยเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัย B มาได้ด้วยคะแนนสูงเป็หัวกะทิของแท้เลยล่ะ” ซูเหม่ยฉีรีบกล่าวปฏิเสธ
เื่ที่ควรรู้ก็ได้รู้แล้วแต่เหลิ่งจั้นก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีกหลังจากเลี้ยงข้าวทั้งสามคนเสร็จก็กลับไปทันที
หลิ่วเย่ว์เหมยกลับมาจากพม่าแล้ว
เมื่อถึงบ้านสองแม่ลูกก็ทำตัวลึกลับหายเข้าไปในห้อง
“เสวี่ยเอ๋อร์พื้นที่ในช่องมิติเพิ่มขึ้นสิบเท่า” หลิ่วเย่ว์เหมยตื่นเต้นมากแม้ว่าจะหมดเงินไปเยอะเพราะเธอจ่ายเงินสดที่สามารถโยกย้ายได้ทั้งหมดไปกว่าร้อยล้านก็ตาม
“สุดยอดไปเลยค่ะแม่” ไป๋รั่วเสวี่ยมองช่องมิติที่ใหญ่ขึ้นมากกอดแม่พลางะโอย่างตื่นเต้นดีใจ
ไม่เพียงแต่ช่องมิติจะมีพื้นที่ใหญ่ขึ้นแต่บ่อน้ำใสแจ๋วเล็กๆ บ่อนั้นก็ใหญ่ขึ้นไม่น้อย ที่น่าดีใจกว่านั้นคือบนชายฝั่งมีต้นไม้ที่ไม่รู้จักงอกขึ้นมาต้นหนึ่งความสูงของมันตอนนี้เทียบเท่าความสูงของคน
“แม่เป็คนปลูกต้นไม้ต้นนี้หรือคะ” ไป๋รั่วเสวี่ยเดินดูรอบต้นไม้
“เปล่าจ้ะ แม่เองก็ไม่รู้ว่ามันงอกออกมาได้ยังไงบางทีมันอาจจะมีอยู่ในช่องมิติอยู่แล้วก็ได้”
“ก็เป็ไปได้ค่ะ” ไป๋รั่วเสวี่ยพยักหน้ามองต้นไม้ “แม่คะต้นนี้คือต้นอะไรเหรอคะ”
“ไม่รู้เหมือนกันจ้ะแม่ลองค้นดูในคอมพิวเตอร์แล้วก็ไม่เจอข้อมูล”
“จะออกผลมั้ยนะ” ไป๋รั่วเสวี่ยครุ่นคิด ถ้าออกผลมาเป็ผลไม้ทิพย์ที่มีฤทธิ์ชำระกายใจก็คงจะดี
“แม่คะ ดินนี้ใช้ปลูกพืชได้ค่ะ”ไป๋รั่วเสวี่ยพูด ทรุดตัวลงนั่งคว้าดินขึ้นมากำหนึ่งถึงแม้ว่าจะเข้าเรียนที่มหาลัยวิทยาลัยการเกษตรได้แค่หนึ่งสัปดาห์ แต่เธอก็เรียนรู้อะไรมาไม่น้อยดินผืนนี้สามารถปลูกของกินได้
“อืม แม่เองก็รู้สึกว่าปลูกได้เสวี่ยเอ๋อร์อยู่ที่มหาลัยวิทยาลัยเกษตรเป็ยังไงบ้าง”
“ก็ดีค่ะ หนูชอบมหาลัยวิทยาลัยการเกษตร”
“ในเมื่อลูกชอบเพาะปลูก ถ้าอย่างนั้นแม่จะส่งต่อช่องมิติแห่งนี้ให้ลูกก็แล้วกันแม่ยกเื่เพาะปลูกให้เป็หน้าที่ลูกนะ”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/9ee8f63c050427e101e8f9d6b0d57428
2K
