ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 91: เก็บตัวทันที!

หลิงเซียวเก็บโอสถแก่นทองคำเข้าสู่ถุงเก็บมิติอย่างรวดเร็ว ท่าทีที่สงบนิ่งและไม่ยินดียินร้ายของเขา ช่างแตกต่างจากสายตาอันลุกโชนไปด้วยความอิจฉาของผู้คนนับหมื่นรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

เจ้าเมืองมองเขาด้วยความชื่นชมยิ่งขึ้นไปอีก "ฮ่าๆๆ ดี! ใจคอหนักแน่น ไม่หลงระเริงไปกับชัยชนะ! หลิงเซียว ค่ำคืนนี้ข้าจะจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะให้แก่เจ้าที่จวนเจ้าเมือง เหล่าผู้นำตระกูลหวังและตระกูลหลี่ก็จะเข้าร่วมด้วย..."

นี่คือการเชิญชวนอย่างเป็นทางการ คือการเปิดโอกาสให้ "อสูรผมเงิน" ผู้นี้ได้ก้าวเข้าสู่แวดวงสังคมชั้นสูงของเมืองระฟ้าอย่างแท้จริง

ทว่า...

"ขอบพระคุณในความเมตตาของท่านเจ้าเมือง" หลิงเซียวขัดจังหวะขึ้นมาอย่างสุภาพ แต่กลับเด็ดขาด "แต่ข้าน้อยคงต้องขอปฏิเสธ"

คำปฏิเสธที่กะทันหันนี้ทำให้ทั้งเจ้าเมืองและฝูงชนโดยรอบต้องชะงักงัน!

"ข้าน้อยเพิ่งได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่ (โอสถ) และรู้สึกว่ากำลังจะสัมผัสได้ถึงโอกาสในการทะลวงขอบเขต" หลิงเซียวกล่าวต่อด้วยเหตุผลที่ไม่อาจโต้แย้งได้ "ข้าจึงจำเป็นต้องขอตัวกลับไป 'เก็บตัว' บำเพ็ญเพียรในทันที เกรงว่าจะไม่สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงได้"

ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์...ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการทะลวงขอบเขต!

เมื่อได้ยินเหตุผลนี้ เจ้าเมืองไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่กลับยิ่งหัวเราะออกมาดังลั่นด้วยความพึงพอใจ "ดี! ดีอย่างยิ่ง! นี่สิถึงจะเรียกว่าอัจฉริยะที่แท้จริง! ไม่หลงระเริงในชื่อเสียงชั่วคราว แต่กลับมุ่งมั่นในเส้นทางแห่งเต๋า!"

เขาโบกมืออย่างเข้าใจ "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่รั้งเจ้าไว้! ไปเถอะ! ไปทำในสิ่งที่เจ้าต้องทำ! จวนเจ้าเมืองจะเป็นผู้รับประกันความปลอดภัยให้แก่เจ้าในระหว่างที่เจ้าเก็บตัว!"

นี่คือคำสัญญาที่หนักแน่นที่สุด! เป็นการประกาศให้ตระกูลหวังและตระกูลหลี่ที่อาจจะยังมีความคิดไม่ดีอยู่ ได้รับรู้ว่า...ห้ามผู้ใดแตะต้องอสูรตนนี้!

"ขอบคุณท่านเจ้าเมือง" หลิงเซียวโค้งคำนับเป็นครั้งสุดท้าย

เขาไม่สนใจหวังเล่ยที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเคียดแค้น...ไม่สนใจหลี่ซิงเยว่ที่มองเขาด้วยแววตาซับซ้อน...และไม่สนใจเสียงโห่ร้องของฝูงชน...

เขากระโดดลงจากเวทีราชันย์...และเดินแหวกฝูงชนที่รีบเปิดทางให้เขาราวกับเป็นทะเลแหวก...

เขามุ่งหน้าตรงกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลเฉินที่บัดนี้เป็นของเขา...

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ เหล่าคนรับใช้ต่างรีบออกมาต้อนรับด้วยความเคารพยำเกรงยิ่งกว่าเดิม พวกเขาได้เห็นปาฏิหาริย์ที่นายท่านคนใหม่สร้างขึ้นแล้ว!

"ข้าจะเข้าเก็บตัว!" หลิงเซียวประกาศเสียงเรียบ "เปิดใช้งานค่ายกลป้องกันทั้งหมดของคฤหาสน์! และห้ามผู้ใด...ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหน...เข้าใกล้ห้องฝึกซ้อมส่วนตัวของข้าแม้แต่ก้าวเดียว!"

"ขอรับนายท่าน!"

หลิงเซียวเดินตรงไปยังห้องฝึกซ้อมที่ลึกที่สุดและปลอดภัยที่สุด ประตูหินขนาดใหญ่ค่อยๆ ปิดตัวลง...ตัดขาดเขาออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

เขานั่งลงขัดสมาธิกลางห้องที่เงียบสงบ...และหยิบ "โอสถแก่นทองคำชั้นเลิศ" ออกมาจากถุงเก็บมิติ

กลิ่นอายพลังงานอันบริสุทธิ์แผ่กระจายไปทั่วห้อง

เขามองมันด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น...

"ขอบเขตแก่นทองคำ...ข้ามาแล้ว!"

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป...และกลืนโอสถในตำนานเม็ดนั้นเข้าไปในทันที!