เอาแล้วงัยนักข่าวมาราวฝน
จะอยู่ทน..อยู่ต่อ..ง้อว ไม่ไหว
จะหันหาตัวช่วยเขารีบไป
เหตุไฉนมาแกล้งให้แสร้งให้อาย
มิราหันซ้ายหันขวาหาตัวช่วย เฮงถูกนักข่าวเบียดจนออกไปอยู่รอบนอก แม้จะพยายามพาตัวเองเข้ามาก็สู้กองทัพนักข่าวไม่ไหว พรสุดาเองก็หายออกไปนอกสายตา
“คุณชื่ออะไรคะ” นักข่าวหญิงฝีปากจัดจ้านยิงคำถามทันที
“มิ...มิราค่ะ” เลี่ยงไม่ได้
“คุณ มิรา รู้จักคุณันานแล้วหรือคะแล้วรู้จักคุณัที่ไหน ั้แ่คุณัอยู่เมืองจีนเลยหรือเปล่า แล้วคุณเป็อีกหนึ่งเหตุผลใช่ไหมคะตามที่คุณับอก ที่ทำให้คุณัมหาเศรษฐีแสนล้าน ยอมเลือกประเทศเราเป็ผู้ร่วมทุน” คำถามมารัวๆ
“เออคือ.....คือฉัน” ในขณะที่กำลังคิดหาคำตอบนั่นเอง มือใหญ่ของใครบางคนก็คว้าข้อมือเล็กของมิราดึงตัวมาซบอกก่อนจะเอาเสื้อคลุมตัวใหญ่คลุมตัวมิราไว้จนมิดทั้งจูงทั้งลากแหวกฝูงนักข่าวและช่างภาพออกมาอย่างรวดเร็ว พามิราวิ่งเข้าไปในลิฟต์ที่เปิดอ้าก่อนจะกดปุ่มปิด ประตูด้วยความไวระดับสิบนักข่าวและ ช่างภาพวิ่งตามมาเป็พรวนแต่ไม่ทัน เมื่อเข้ามาในลิฟต์ มือใหญ่ดึงเสื้อเจ๊กเก็ต ตัวใหญ่ออกจากตัวของมิรา ตาคมกริบของหัสนัยจ้องมาที่มิรา ทำสีหน้าบึ้งตึงทว่าแววตากับห่วงใย หมวกกันน็อคในมือถูกสวมเข้ามาบนศีรษะของมิราทันทีเมื่อลิฟต์ส่งเสียงเตือนมือถึงชั้นหนึ่ง เอื้อมมือมากดล็อกสายรัดคางแต่มองไม่เห็นจึงก้มตัวจนใบจมูกเกือบชิดแก้มนวลของมิรา มิราใจเต้นตึกตัก ปิดกระจกด้านหน้าลงอย่างเบามือ คว้าข้อมือบาง กำไว้แน่นมิรานึกขอบคุณเขาที่พาฝ่าวิกฤติมาได้ แต่เขาไม่ปล่อยโอกาสให้ขอบคุณ ทั้งลากทั้งจูง ออกมาจากลิฟต์ผ่านหน้าตึก ัอยู่ที่นั่น กำลังบอกลาคนที่ร่วมเซนสัญญาด้วย คนร่างใหญ่ตวัดเสื้อคลุมคลุมตัวมิราใช้อ้อมแขนโอบไหล่ไว้จน มองไม่เห็นว่าเป็มิราทว่า ักลับจำมิราได้เขาก้าวเท้าตามไปห่างๆ ข้างนอกนั่น Ducati1199 Rปี2012ราคาสองล้านหนึ่งแสนที่สีแดง จอดอยู่ตรงนั้น
“ขอบคุณค่ะ” มิราชิงตัดบทคิดว่าปลอดภัยแล้วน่าจะกลับบ้านหรือโทรหาเฮงและพรสุดา แต่เปล่า หัสนัยจุ๊ปาก ยกตัวมิราขึ้นนั่งเบาะท้ายก่อนจะคร่อมมอเตอร์ไชค์บิดออกไปจากตรงนั้นทันที ัก้าวขาขึ้นไปนั่งบนรถยนต์คันหรูที่คนขับรถที่เป็ทั้งบอดี้การ์ดและคนขับนำรถมาจอดตรงหน้าคลาดกันกับมิราและหัสนัยเพียงเสี้ยวนาที
“ตามดูคาติ คันนั้นไปให้ทัน” ออกคำสั่งเสียงเข้มตาสีเขียววาวโรจน์ด้วยโทสะ
หัสนัยปล่อยมือข้างซ้าย ควานหามือมิราจนเจอดึงให้กอดเอวหนาของเขาเบาะ หลังที่ลาดชันทำเอาอกนุ่มเบียดติดกับแผ่นหลังกว้างของหัสนัย ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ
“เกาะให้แน่นๆ” หัสนัยะโบอกเสียงดังก่อนจะเร่งเครื่องยนต์ให้รถพุ่งฉิวไปข้างหน้า
มิราเกิดความกลัวขึ้นมาเผลอกอดเอวใหญ่แน่นขึ้น
“ทำไมต้อง ไวขนาดนี้” มิราะโถาม
“คุณไม่เห็นเหรอว่ามีใครตามเรามา” มิราไม่กล้าหันไป
“ใครคะ”
“ก็กิ๊กของคุณอย่างไรเล่าตามไม่เลิกขนาดเ้าของเขามาทวงคืนแล้วยังตามมาอยู่ได้”
มิราเผลอหยิกหัสนัยอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้
“คราวหลังบอกเขาด้วยว่าคุณมีเ้าของแล้วคนที่เป็จูบแรก ห้ามมายุ่งเ้าของหวง” ยังไม่เลิกเล่น ปากก็พูดไป มิรายกกำปั้นขึ้นทุบหลังหัสนัยกับเร่งเครื่องยนต์ให้ไวขึ้นจนมิราต้องรีบกอดเอวใหญ่แน่นด้วยความใ และกลัว รถวิ่งออกห่างตัวเมืองออกมาเรื่อยๆ รถของัก็ยังตามไม่ลดละ
“คุณจะไปไหน” มิราอดถามไม่ได้
“พาคุณไปที่ที่หนึ่งอยากให้คุณเห็น” หัสนัยตอบรวดเร็วแทบไม่ต้องคิดคำตอบ
“คุณไม่ต้องทำเพื่อฉันขนาดนั้นและ คุณไม่จำเป็ต้องพาฉันหนีเขา ฉันไม่ได้กลัวเขาเลยแล้วฉันมีเื่ต้องต่อว่าเขาด้วย”
“ผมกำลังจะถามพอดี ว่าคุณกลัวเขาหรือเปล่า ได้ยินคำตอบแบบนี้ค่อยชื่นใจหน่อย” คนพูดยิ้มกว้างแบบที่มิราไม่เคยเห็น หันหัวรถเข้าไปในซอยแคบๆ อย่างจงใจ
“อย่างนั้นคงต้องแกล้งเขาเสียให้เข็ด”
“อย่าทำอย่างนั้นเลยเราจอดรถคุยกับเขากันเถอะ”
“ผมกลัว”
“กลัวอะไรคะ”
“กลัวว่าคุณจะหลงเสน่ห์นายมังกือ ตาสีเขียวคนนั้น แล้วก็ไปกับเขาสรุปแล้วคือกลัวเขาแย่งคุณไป” มิราถอนใจยาวๆ จะทำอย่างไรดีเื่ราวต่างๆ ชักไปกันใหญ่จนเกินจะแก้ไขมิราคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
เื่ชักยุ่งรุงรังพังแน่ๆ
ถ้าไม่แก้คงแย่แน่คราวหลัง
ต้องแก้ไขกันไป..ก่อนมันพัง
อนิจจังหน้าสวยซวยจริงเอย
หัสนัยยังไปต่อเรื่อยๆ สักพักก็มีรถตำรวจวิ่งตามาเปิดสัญญาณให้ชิดซ้าย หัสนัยจำใจผ่อนความเร็วลงจอดข้างทาง ถอดหมวกกันน็อคออกมาคุยกับเ้าหน้าที่ตำรวจ
“สวัสดีครับขอดูใบอนุญาตขับขี่ครับ” ตามธรรมเนียม หัสนัยล้วงหยิบใบอนุญาตขับขี่ออกมาจากกระเป๋าเป้ ส่งให้เ้าหน้าที่ตำรวจ ที่เหลือบตามองเพียงแวบเดียวแล้วก็กำไว้ในมอไม่ยอมส่งคืน
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณตำรวจผม ไม่ได้ทำผิดกฎจราจรใบอนุญาตก็มีอุปกรณ์ก็ครบ”
“มีคนแจ้งว่าคุณขโมยของเขามา” หัสนัยขมวดคิ้ว มิราถอดหมวกออกบ้างสะบัดผมยาวสลวยที่เกล้าไว้ทว่ามันหลุดตอนใส่หมวกจึงสะบัดติดๆ กันเพื่อให้เข้ารูป กลายเป็ภาพที่งดงามราวภาพถ่าย ด้วยรูปร่างที่สมส่วน กับใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ งดงามเกินคำบรรยายสำหรับผู้พบเห็นแม้แต่นายตำรวจยังอดมองไม่ได้ ัจอดรถใกล้ๆ จ้องมองมาที่มิราตาไม่กะพริบ
“เขาบอกคุณตำรวจหรือเปล่าว่าผมขโมยอะไร”
“คือเขาบอกแค่คุณคือผู้ต้องสงสัยขโมยของสำคัญของเขาแล้วซิ่งมอเตอร์ไชค์หนีมาด้วยความเร็วขอร้องให้ผมสกัดจับคุณให้ด้วย” หัสนัยยิ้ม ทำท่าทางเบื่อหน่ายและรู้ทัน
ัก้าวลงมาจากรถคันหรูเดินตรงมาที่คนทั้งหมด
“ผมแจ้งเ้าหน้าที่เอง”
“บอกมาผมไปขโมยอะไรของคุณ”
“คุณไม่ได้ ขโมยแต่เป็คุณผู้หญิงคนนั้น” มิราชี้นิ้วมาที่อกของตัวเองแบบงงง
“คุณมิราเขาขโมยอะไรของคุณ ผมไม่เห็นว่าเขาจะมีอะไรติดมือออกมา” หัสนัยออกอาการเดือด
“ขโมยหัวใจ ...” สายตาไหววาบหัสนัยอ้าปากค้างนายตำรวจ เกาศีรษะแกรกๆ
1K
