...
...
“...อูยยย...ยยย ที่นี่มันที่ไหนกันทำไมเราถึงปวดหัวแบบนี้” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังลืมตาตื่น เขาพบว่าในหัวของเองตอนนี้มีความเ็ปแสนสาหัสกำลังแผ่ซ่านไปมาไม่หยุด แถมพอเอามือจับที่ศีรษะก็ดูเหมือนจะมีผ้าพันแผลพันอยู่ด้วย
“เราาเ็งั้นเหรอ? แล้วที่นี่ก็ห้องพยาบาลสินะ ว่าแต่เรา...เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้ว....เราเป็ใคร!? ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลย” สองตาของชายหนุ่มเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเขาพบว่าในหัวนั้นไร้ซึ่งความทรงจำใด ๆ เลย เขาชื่ออะไร? เป็ใคร? มาจากไหน? และมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ชายหนุ่มจำไม่ได้แม้แต่เื่เดียว และในเวลานั้นเองประตูของห้องพักฟื้นก็เปิดออก พร้อมกับร่างของใครบางคนที่เดินเข้ามา...
“คะ...คุณพ่อ!!” เธอส่งเสียงร้องออกมาดังลั่นห้อง ถุงขนมในมือก็ร่วงตกพื้น ก่อนจะพลันพุ่งเข้ามากอดชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงทั้งน้ำตา
“ในที่สุดคุณพ่อก็ฟื้นหนูคิดว่า...หนูจะไม่ได้เจอคุณพ่ออีกแล้ว"
“พะ...พ่อ?” ชายหนุ่มทำหน้าเหวอ ด้วยอาการงุนงง ก่อนที่เขาจะคิดในใจ “นี่มันหมายความว่ายังไง เด็กสาวคนนี้เป็ลูกของเรางั้นหรือ....?”
“อะ...เอ่อ หนูคือ...คือ ลุง เอ่อ หมายถึง...พ่อ พ่อไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น คือพ่อจำอะไรไม่ได้เลย หนู เอ่อ ลูกช่วยเล่าให้พ่อฟังหน่อยได้ไหม” เขาเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังกอดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนที่เธอคนนั้นจะคลายกอด และกำลังจะอ้าปากพูดทว่า...ตรงประตูก็มีร่างของคนอีกสองคนเดินเข้ามา พวกเธอแสดงอาการไม่ต่างจากหญิงสาวคนแรก คืออุทานด้วยความใ ก่อนจะร้องไห้ และวิ่งเข้ามากอดเขาไว้แแ่
ชายหนุ่มนิ่งอึ้งเป็รอบที่สอง ก่อนที่เขาจะรวบรวมสติ และมองอย่างพิจารณาถึงผู้หญิงสองคนใหม่ที่เข้ามา คนหนึ่งรูปร่างหน้าสวยมาก ๆ หุ่นดีสุด ๆ อายุอานามน่าจะพอ ๆ กับเขา ซึ่งชายหนุ่มเดาว่าเธอ คือแม่ของหญิงสาวคนแรก หรืออีกความหมาย คือภรรยาของเขา ส่วนเด็กสาวอีกคน คนนี้นี่แหละทำเขาตะลึงจนตัวแข็งเพราะเธอมีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเด็กสาวคนแรกสุด ๆ จะเรียกว่าฝาแฝดกันก็ได้
“นะ...นี่เรามีเมียสวยขนาดนี่เลยเหรอฟ่ะเนี่ย แถมยังมีลูกสาวฝาแฝดที่น่ารักสุด ๆ อีก บ้าจริง แล้วทำไมเราถึง...”
ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่เด็กสาวทั้งสองคนที่กอดเขาอยู่จะคลายกอด ใบหน้าของพวกเธอยามนี้อาบไปคราบน้ำตา พร้อมรอยยิ้มแห่งความสุข
“ผม...พ่อ เอ่ย ขอโทษด้วยนะ แต่ตอนนี้จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ช่วยเล่าได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น และพวกเธอเป็ใครกันบ้าง พ่อจำอะไรไม่ได้สักอย่าง” ชายหนุ่มระบายยิ้มแห้ง พร้อมสีหน้าละห้อย ก่อนจะขอให้ใครสักคนบอกเขาว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อนั้นหญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็ภรรยาจึงได้ใช้หลังมือปาดคราบน้ำตา แล้วเริ่มเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น...
เธอเล่าว่าเขาชื่อ ก้องภพ อายุ 45 ปี เป็วิศวกรโครงสร้างที่ทำงานในบริษัทก่อสร้างขนาดใหญ่ วันหนึ่ง เขาได้รับมอบหมายให้ควบคุมงานในโครงการก่อสร้างอาคารสูงระฟ้าแห่งใหม่ใจกลางเมือง ในระหว่างการตรวจสอบความคืบหน้าของงาน ทีมงานของเขาพบความผิดปกติในโครงสร้างที่อาจนำไปสู่อันตรายได้ ภพจึงตัดสินใจลงไปตรวจสอบด้วยตนเอง
ขณะที่เขากำลังตรวจสอบโครงสร้างอยู่นั้น ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น โครงสร้างอาคารบางส่วนพังถล่มลงมา ก้องภพถูก เศษซากปรักหักพังตกลงมาทับร่าง ทำให้ได้รับาเ็สาหัสทีมกู้ภัยใช้เวลาหลายชั่วโมงในการค้นหาร่างของก้องภพ ตอนนั้นอยู่ในสภาพหมดสติ และมีาแฉกรรจ์ที่ศีรษะ ทีมกู้ภัยจึงนำตัวส่งโรงพยาบาลทันทีแพทย์ทำการผ่าตัดฉุกเฉินเพื่อรักษาาแอย่างเร่งด่วน แพทย์บอกว่า สมองของก้องภพได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรง จนอาจจะถึงขั้นทำให้ความจำบางส่วนหายไป ซึ่งก็เป็จริงอย่างที่บอก
“เื่ทั้งหมดก็เป็อย่างที่ฉันบอกพี่นั่นแหละ” หญิงสาวคนนั้นระบายยิ้มก่อนจะบอกเขา
“หือ? พี่เหรอ เมื่อกี้คุณเรียกว่าผมว่าพี่ คุณเป็น้องสาวผมเหรอครับตอนแรกผมคิดว่าคุณเป็...”
“เป็? เป็เมียพี่เหรอ? ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ พี่จำไม่ได้สินะ งั้นฉันคงต้องแนะนำตัวใหม่อีกรอบสินะ หนูเป็น้องสาวของภรรยาพี่ค่ะชื่อว่า อารยา ส่วนพี่ดาว พี่สาวหนู หรือก็คือภรรยาของพี่เธอ....เธอ...เสียไปด้วยโรคมะเร็งั้แ่สิบปีก่อน” อารยาเล่าด้วยน้ำเสียงแ่เบา กับสีหน้าที่ดูเศร้าสร้อย
“งะ...งั้นเหรอ เธอไม่ใช่ภรรยาของฉันสินะ ภรรยาตัวจริงของฉันเสียไปสิบปีแล้ว จำไม่ได้เลย แฮะ นึกไม่ออกด้วยซ้ำ”
“ไม่เป็ไรนะคะคุณพ่อเดี๋ยวก็นึกออก หญิงสาวอีกคนที่เธอบอกว่าลูกสาวของก้องภพยื่นมือของเธอมากุมมือเขาพร้อมมอบรอยยิ้มสดใสให้
“ขะ...ขอบใจนะลูก เอ่อ....ลูกชื่อ....”
“อุ๊ย! ลืมไป คุณพ่อจำหนูกับพี่อรไม่ได้นี่นะ หนูเอมค่ะ ส่วนนี้พี่อร พี่สาวหนู และพวกเราทั้งสองเป็ลูก...เอ่อ จะบอกว่าเป็ลูกแท้ ๆ หรือ ลูกเลี้ยงมันก็พูดยากเพราะมันมีเหตุผลซับซ้อน เอาเป็รอให้คุณพ่อหายดี ความทรงจำกลับมาสมบูรณ์ก่อน เดี๋ยวหนูจะเล่าทุกอย่างให้ฟังเอง ตกลงไหมค่ะ” เอมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม ก้องภพถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะไม่คิดว่าตนเองจะมีความสัมพันธ์ลึกลับซับซ้อนกับพวกเธอถึงขนาดนี้
“ยะ...อย่างเองเหรอ เอาแบบนั้นก็ได้ ละ...ลูกเอมกับลูกอรสินะ...พ่อขอโทษนะที่ทำให้พวกหนูเป็ห่วง คงจะใกันมากสินะ” ก้องภพยิ้มอย่างเศร้า ๆ พร้อมมองหน้าลูกสาวที่เขาจำไม่ได้ทั้งสองคน ซึ่งพอพวกเธอได้ยินแบบนั้นก็พากันเข้ามากอดชายหนุ่ม ก่อนบอกว่าทั้งคู่ดีใจมากกว่าที่เขาปลอดภัยไม่เป็อะไรไปมากกว่า ยามนั้นก้องภพรู้สึกอบอุ่นมาก ๆ ที่รู้ตนเองมีลูกสาวที่รักตนเองมากขนาดนี้ ทว่า...ในตอนนั้นมันก็ดันเกิดเื่ที่ไม่คาดคิดขึ้น!!!
ขณะสามคนพอลูกกำลังกอดกันจมูกของก้องภพก็ได้กลิ่นหอมบางอย่างโชยเข้ามา มันเป็กลิ่นน้ำหอม บวกกับกลิ่นสาบสาวจากเอม และอร “อึก...!! ทะ...ทำไม น้องเอม กับน้องอรถึงตัวหอมขนาดนี้ มันเป็ความหอมที่ทำให้เราตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก และไหน...ไหนจะ... เอื๊อก... หน้าอกหน้าใจขนาดใหญ่ ๆ นิ่ม ๆ ในเสื้อนักศึกษานี่อีก สะ...สุดยอดไปเลย ในฐานะพ่อกูไม่ควรคิด ไม่ควรรู้สึกอะไรแบบนี้ ตะ....แต่ มันควบคุมความรู้สึกไม่ได้จริง ๆ” ยามนี้ก้องภพทั้งตื่นเต้น ทั้งรู้สึกผิดที่สองเผลอคิดฟุ้งซ่านกับ เอม กับอร และพอสมองทำงาน อวัยวะตรงหว่างขาที่นอนสงบนิ่งอยู่นานก็พลอยทำงานไปด้วย
ก้องภพถึงกับสะดุ้งใสุดขีด เพราะถ้ามันพองโตแข็งโด่ขึ้นมาเวลานี้ ทั้งน้องเมีย ทั้งลูกสาวทั้งสองคนกรี๊ดแตก เสียงดังลั่นห้องแน่ ๆ เขาจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง ทำไงดี... ทำไงดี.... โอ๊ะ!!! ความคิดบางอย่างสว่างวาบขึ้นในสมองของชายหนุ่มราวกับ หลอดไฟ
“อะ.... โอยย....ยยย”
“อุ๊ย! คุณพ่อเป็อะไรไปคะ ปวดหัวเหรอ ยัยอรตามหมอเร็ว” เอมพี่สาวแสดงสีหน้าตกก่อนจะพลันบอกให้ อรผู้เป็น้องรีบไปตามหมอมาดูอาการบิดา ทว่า...ก้องภพก็เอ่ยปากออกมาก่อนว่า
“ไม่ใช่ลูก พ่อไม่ได้ปวดหัว แต่ปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำ”
“ห้องน้ำเหรอคะ? ได้ค่ะ มายายอร มาช่วยประคองคุณพ่อหน่อยเร็ว” เอมร้องบอกน้องสาวของเธอ ก่อนที่สองพี่น้องจะช่วยกันประคองแขนของก้องภพให้เดินไปห้องน้ำ ดูเหมือนจะเป็เื่ดี ทว่า...อีตอนประคองนี่สิ เต้าอวบอัดทั้งสี่เต้าในเสื้อนักศึกษาของทั้งคู่ดันมาเบียดบี้อยู่กับแขนของชายหนุ่มผู้เป็บิดา มันก็เลยทำให้ก้องภพตื่นเต้นจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนักกว่าเดิม ดีว่าระยะทางจากเตียง กับห้องน้ำอยู่ไม่ใกล้กันมาก อะไรแข็งตรงหว่างขามันก็เลยยังไม่ทันโด่ตุงออกมา
“คุณพ่อ...ไหวไม่ไหมคะ ให้เอมเข้าไปช่วยไหม?”
‘ให้เอมเข้ามาช่วยไหม...?’ ประโยคนี้ทำเอา เืในกายของก้องภพสูบฉีดด้วยความตื่นเต้นสุดขีด ก่อนที่ในหัวจะเห็นภาพของเด็กสาวในชุดนักศึกษาสุดสวยกำลังนั่งอยู่ตรงหว่างขา และใช้มือทำบางอย่างกับท่อนเอ็นของเขา
“ไม่!! ไม่ลูก!! พะ....พ่อทำเองได้!! แค่เจ็บหัว แต่มือพ่อชักได้ เอ๊ย!! หมายถึงใช้ได้ และจริง ๆ พ่อปวดหนัก คงจะใช้เวลานาน พวกหนูหาอะไรให้พ่อกินดีกว่า รู้สึกหิว ๆ” ก้องภพรีบตอบเสียงแข็ง ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ ก่อนปฏิเสธความหวังดีของเอม จากนั้นมันก็พลันรีบเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว..
ฟู่.....เกือบไปแล้ว นี่สมองเราน้องจากจะไม่มีความทรงจำ แถมมันยังชอบคิดอะไรบ้า ๆ แบบนี้ด้วยเหรอนี่ ท่องไว้นั้นลูกสาว ท่องว้ายยยยยย...ยยย นั้นลูก เราเคยเลี้ยงพวกเธอมาก่อน อย่าคิดอะไรบ้า ๆ
ก้องภพยืนหลับตา พร้อมกับตั้งสติ และ บอกตัวเองว่า หญิงสาวในชุดนักศึกษาน่าฟัดสองคนนอกห้องน้ำคือ บุตรสาวของมัน ทว่า...ยิ่งหลับตาภาพ ของเสื้อนักศึกษาสีขาวที่รัดฟิต กับภาพของต้นขาขาว ๆ ที่เลยพ้นกระโปรงสีดำตัวยาวออกมา ไหนจะภาพรูปร่างอวบอัดของอารยาน้องเมียคนสวยอีก มันยิ่งแจ่มชัดในความคิดทุกขณะ หัวใจของก้องภพเต้นระส่ำ เหงื่อแตกเต็มใบหน้า เป็แบบนั้นอยู่สักพักก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจถอดกางเกงผู้ป่วยลงกองที่ข้อเท้า และใช้มือขวาคว้าจับไปที่ท่อนเอ็นขนาดยาวใหญ่ตรงหว่างขา ขนาดน่าจะ 7 ถึง 8 นิ้วเห็นจะได้ ก้องภพเองก็ใเหมือนกันที่เห็นขนาดของมันครั้งแรก แต่ยามนี้ก็ไม่ใช่เวลามาภูมิใจ เขาจึงทำการเคลื่อนข้อมือรูดถอกมันเพื่อระบายความหมกมุ่นทันที ในใจมีทั้งความเสียว ผสมกับความรู้สึกผิดไม่น้อย
“พ่อขอโทษนะ เอม อร อารยา แต่ไม่ไหวจริง ๆ อูยยยย...ยยย ซี้ดดด....ดดดด โอวววว..วว” ก้องภพใบหน้าบูดเบี้ยว ซู้ดปากครางเบา ๆ ไม่กล้าส่งเสียงดังเพราะกลัวสามสาวของนอกใ ส่วนมือก็รูดถอกท่อนเนื้อลำเขื่องตรงหว่างขาอย่างต่อเนื่อง ๆ ยิ่งทำก็ยิ่งเสียว ยิ่งทำก็ยิ่งเงี่ยน และในที่สุดร่างของชายหนุ่มก็กระตุกเกร็งสองสามครั้ง พร้อมกับ่ล่างของลำตัวที่ปลดปล่อยน้ำสีขาว ๆ ให้พวยพุ่งออกมา ซี้ดดดด...ดดดดด ก้องภพครางยาว ๆ ก่อนจะรูดมือต่อเบา ๆ อีกสองสามครั้ง
พอขึ้น์คามือเสร็จเข้าก็พลันทำความสะอาดทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนจะออกมาจากห้องน้ำ โดยทำเหมือนกับว่า ตนเองพึ่งจะได้ระบายของเสียออกจากร่างกาย จนตอนนี้เขาตัวเบา และรู้สึกสบายสุด ๆ ซึ่งภาพที่เห็นเป็อย่างแรกก็คือ หญิงสาวแสนสวยที่น่ากินทั้งสาม เอ๊ย!! อาหารแสนอร่อยน่ากินหลายจานที่ถูกจัดเตรียมไว้...
จบตอน
385
