บทที่ 4 ชิงตัวเ้าสาว
หลังจากที่เจียงมามาถูกตีไปยี่สิบกว่าไม้ จนแม่นมสูงวัยมีสภาพร่อแร่ หายใจรวยระริน ผ้าเนื้อหยาบสีเข้มขาดวิ่น เผยให้เห็นเนื้อหลังที่แตกเืซึม
จิวฮวาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความเ็ป เธอพยายามดิ้นรน หากแต่กลับถูกรัดแน่นขึ้น จนเธอรู้สึกเจ็บไปทั่วร่าง
จากนั้นคาเลนก็ยกมือขวาขึ้นมา เป็สัญญาณบอกให้บ่าวชายนั้นหยุดตี ก่อนที่คาเลนเดินเข้ามาทรุดลงนั่งตรงหน้าของจิวฮวา ที่ถูกดันแนบพื้นอยู่ ดวงตาสีเขียวจ้องมองเข้าไปยังดวงตาสีทองด้วยสายตาหยิ่งยโส ก่อนที่จะกล่าวเสียงเย็นออกมา “จะโกรธ ก็ไปโกรธที่เกิดมาเป็ลูกสาวนางแพศยานั่นเถอะ และจะโกรธ ก็โกรธที่ตัวเ้านอกจากไม่มีพลังอำนาจแล้วยังทำตัวโง่ๆ ผลของการกระทำของเ้าถึงได้ทำให้คนที่รักต้องเ็ปอย่างไรเล่า”
จิวฮวาจ้องมองคาเลนด้วยั์ตาแดงกร่ำ แต่เธอก็ไม่สามารถเถียงได้แม้เพียงครึ่งคำ ใช่เป็เพราะเธอเองที่อ่อนแอ แต่คิดจะท้าทาย เพราะเธอจุดไฟ ทำให้เจียงมามาต้องโดนลงโทษ
“ขังพวกมันไว้ในห้อง จำไว้นะเดลิน่า ถ้าแกทำอะไรโง่ๆอีกล่ะก็ ข้าก็จะฆ่าทุกคนที่แกรักให้หมด เหมือนที่ข้าฆ่าพี่ชายของแก” คาเลนกล่าวเสียงเย็น ก่อนที่จะก้าวออกจากห้องไป
ประตูห้องค่อยๆปิดลงช้าๆ พร้อมกับเด็กสาวที่นั่งเหม่อลอยบนพื้นคล้ายิญญาหลุดออกจากร่าง บนโต๊ะมีร่างหญิงชราที่กำลังหายใจรวยระริน หันมองจ้องหน้าเธอด้วยน้ำตาอาบหน้า “คุณหนู” เจียงมามาเอ่ยเรียกเสียงเบา
หากแต่เสียงนั้นหาได้ส่งถึงจิวฮวาไม่ กับเป็คำพูดของคาเลนต่างหาก ที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัวของจิวฮวา เพราะอะไร ข้าทำบาปทำกรรมอะไรกัน ทำไม์ถึงโหดร้ายเพียงนี้ ชาติก่อนก็เกิดมากำพร้า เดินกลับบ้านดีๆก็ถูกรถชนตาย มาชาตินี้เพียงเกิดแม่ก็ตายจาก พี่ชายก็ยังมาถูกฆ่า ตอนนี้แม้แต่แม่นมเองก็….
เมื่อคิดได้ดังนั้น จิวฮวาก็กรีดร้องออกมาเสียงดังลั้น เสียงร้องไห้โหยหวนคล้ายคนสติแตกดังก้องไปทั้งอาคารปีกซ้าย บ่าวไพร่บางคนได้ยินก็อดที่จะตัวสั่นด้วยความกลัวไม่ได้
หลังจากผ่านไป 3 ชั่วโมง ในที่สุดเจียงมามา ก็ใช้เวทย์พฤกษารักษาตัวเองจนกระทั่งพอขยับได้ หญิงสูงวัยเดินเข้าไปหาเด็กสาวที่กำลังนั่งเหม่อลอยคล้ายคนสติหลุดบนพื้น ก่อนทีจะโอบกอดเธอเอาไว้แน่น
เมื่อััได้ถึงอ้อมกอดอันอบอุ่น จิวฮวาก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้งจนในที่สุดสองนายบ่าว ก็กอดกันร้องไห้จนหลับไป
………..
ยามเช้ามาเยือน แสงตะวันสาดส่องรอดผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่าง ตกกระทบลงบนผิวหน้า นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตที่จิวฮวาถูกปลุก พร้อมกับมีสาวใช้มาบริการดูแล เด็กสาวถูกจับอาบน้ำ แต่งตัว แต่งหน้า จนเข้มไปจนแลแก่เกินวัย หญิงสาวสวมใส่ชุดแต่งงานสีขาว มีผ้าบางสีขาวคลุมใบหน้า ถ้าหากตามเชื่อของที่นี่ สีขาวแทนความบริสุทธิ์ หากแต่ตามความเชื่อของชาวฟู่หรง สีขาวก็เป็สีแห่งความตาย
และเธอก็แน่ใจเหลือเกินว่า หลังจากพิธีจบ เธอก็คงได้เดินทางเข้าหาความตายอย่างสมใจ แถมน่าจะได้ตายอย่างทรมานเสียด้วย
หลังจากอาละวาดไปอีกรอบ พร้อมกับขู่ฆ่าตัวตายอีกหน ในที่สุดในรถม้าของเธอก็มีเจียงมามานั่งมาด้วยกันจนได้
ในตอนแรกนั้นคาเลนจะไม่ยอมให้เจียงมามาได้ไปกับเธอ เพราะถึงจะมีคนใช้เวทย์ได้หลากหลาย หากแต่คนใช้เวทย์พฤกษาในขณะที่มีออร่าเพียงสีเขียวได้ ก็มีน้อยมาก แต่เพราะเธอขู่จะฆ่าตัวตาย สุดท้ายเฟอร์กัสพ่อของเธอก็ยอมปล่อยเจียงมามา มากับเธอ
รถม้าเคลื่อนขบวนออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ออกไปช้าๆ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มามุงดู มีสายตาสีน้ำตาลทองประหลาดแววโรจน์ด้วยความดุดันกำลังมองส่งขบวนเ้าสาวอยู่ท่ามกลางฝูงชน
ตามหมายกำหนดการ เธอจะแวะพักที่โบสถ์หลังหนึ่ง ห่างไกลจากตัวเมือง และทำพิธีแต่งงานที่นั่น
ก่อนขึ้นรถ จิวฮวาถูกกรอกด้วยยาบางอย่าง ทำให้ตอนนี้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนขึ้นมา ในขณะที่เจียงมามาเองก็ยังไม่หายาเ็จากการถูกโบยเมื่อวาน นั่นคงเป็เหตุที่ทำให้คาเลนมั่นใจว่าเธอจะหนีไปไม่ได้
และอีกทั้งเมื่อเธอแต่งงาน แสงศักดิ์สิทธิ์ ก็จะติตตามตัวเธอไป สามีของเธอจะรู้ได้ทันทีว่าเธออยู่ที่แห่งใด จนกว่าจะมีการหย่าร้าง หรือตายจาก แสงนั้นจึงจะได้หายไป
ยิ่งการเดินทางออกห่างจากตัวเมืองเท่าไหร่ จิวฮวาก็รู้สึกถึงความตายกำลังคืบคลานเข้ามาเท่านั้น “ป้าเจียง ท่านหนีไปเถอะ” จิวฮวากล่าวด้วยเสียงแหบแห้งแ่เบา
เจียงมามาน้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง แม้จะผ่านการร้องไห้มาหลายครั้ง แล้วตั้งแม่เมื่อคืน แต่ตอนนี้น้ำตาก็ยังมีน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆอยู่ดี “คุณหนูท่านกล่าวอะไรแบบนั้นเ้าคะ ป้าจะไปกับคุณหนูด้วย ป้าจะไม่ยอมปล่อยให้คุณหนูตายเพียงลำพัง”
จิวฮวาสบตากับเจียงมามาด้วยสีหน้าจริงจัง “ป้าเจียง ท่านจงหนีไปหาท่านตาของข้า ได้โปรดบอกเล่าให้ท่านฟังว่าตระกูลเอมอนด์นั้นทำกับข้า พี่ใหญ่ และท่านแม่เยี่ยงไร และฝากขอโทษท่านตา และท่านยายให้พวกข้า สามคนแม่ลูกด้วยที่คงจะไม่สามารถอยู่ตอบแทนบุญคุณได้ พอถึงโบสถ์ ท่านจงเอาเครื่องประดับที่อยู่บนตัวข้าตอนนี้ไป มันคงจะพอขายได้เงินสักนิดหน่อย แล้วจงกลับไปฟู่หรงเสีย”
เจียงมามาน้ำตาไหลอาบแก้มเป็สาย กำมือของจิวฮวาเอาไว้แน่น แล้วพยักหน้าถี่ๆขึ้นมา ก่อนที่จะกล่าวเสียงสะอื้นตอบกลับ “เ้าค่ะ บ่าวจะต้องแก้แค้นให้ท่าน และครอบครัวให้ได้”
“ป้าเจียง อย่าร้องไห้เลย” จิวฮวาพยักหน้าอย่างพอใจเมื่อเจียงมามารับปาก
เมื่อเหลือระยะทางอีกไม่ไกลก็จะถึงโบสถ์ จิวฮวาแม้จะยังอ่อนแรง แต่ก็ยังตื่นตัว และเริ่มจะมีแรงขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
ในจังหวะนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างพุ่งตรงแหวกผ่านอากาศ ก่อนที่จะกระทบเข้ากับเนืุ้์ จากนั้นจึงตามด้วยเสียงล่วงหล่นของคนกระแทกกับพื้นดังขึ้น
“คุ้มกันรถเ้าสาว” เสียงหนึ่งะโดังลั่น
จากนั้นก็มีเสียงต่อสู้ดังขึ้น เสียงดาบกระทบดาบ เสียงดาบกระทบเนื้อ เสียงล่วงหล่นของมนุษย์
เจียงมามาโอบกอดจิวฮวาเอาไว้แน่น ในมือของเด็กสาวเองก็กำปิ่นปักผมของตนเอง ที่เพิ่งดึงอิดมาจากศรีษะเอาไว้แน่น เธอตั้งใจว่าหากสถานการณ์จวนตัว เธอนั้นก็จะชิงฆ่าตัวตายเสีย อย่างน้อยเธอก็ยอมตายดีกว่าไปเป็ของเล่นโจร
ในที่สุดเสียงต่อสู้ภายนอก ก็เงียบสงบลง จากนั้นประตูรถม้าก็ค่อยๆถูกเปิดออก แสงสว่างจากด้านนอกส่องย้อนเข้ามาจนทำให้จิวฮวามองเห็นผู้เปิดประตูไม่ชัด มือบางกำปิ่นปักผมไว้แน่น แล้วเอาขึ้นจี้ไว้บริเวณลำคอ ดวงตาหงส์ฉายแววเด็ดเดียว
“จิวเอ๋อร์” เสียงทุ้มต่ำของชายผู้เปิดประตูตรงหน้าดังขึ้น
จิวฮวารอจนกระทั่งสายตาปรับโฟกัสได้ ก็สามารถมองเห็นคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน หน้าคมได้รูป ที่ตอนนี้มีแผลเป็ใหญ่บากอยู่บริเวณใกล้ดวงตาข้างขวา หากแต่กลับช่วยเพิ่มเสน่ห์ความเป็ชายให้คนตรงหน้าได้เป็อย่างดี ดวงตาสีน้ำตาลทองเปล่งประกายอบอุ่นแบบเดิมที่เธอเคยคุ้นเคย และเฝ้าใันถึงในทุกวัน
เด็กสาวร้องไห้ราวกับเด็กน้อย ก่อนที่ผวาเข้ากอดร่างใหญ่จนสุดแรง “พี่จิ้นเหอ”
เจียงมามาเองก็เห็นหน้าผู้เปิดประตูแล้วเช่นกัน เธอก็ถึงกับเอามือขึ้นมาปิดปาก และร้องไห้ออกมาอีกคน “คุณชายน้อย”
ใช้เวลาไม่นานคนที่มากับจิ้นเหอก็จัดการทหารรับจ้างที่รักษาขบวนไว้ได้ทั้งหมด จิ้นเหอกวาดตามองไปยังศพของบ่าวรับใช้ที่ติดตามมากับขบวน ก่อนที่จะชี้ไปยังศพหนึ่งซึ่งมีรูปร่างคล้ายกับจิวฮวายิ่งนัก
“จิวเอ๋อร์ เ้าจงเปลี่ยนชุดของเ้ากับบ่าวผู้นั้นเถิด” จิ้นเหอกล่าวบอกน้องสาว ที่ยังคงซุกตัวร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเขา
เด็กสาวไม่ถามแม้เพียงคำเดียวถึงเหตุผล หากแต่กลับรีบผละออกไปเปลี่ยนชุดทันที
จากนั้นไม่นาน ชายสองคนก็อุ้มศพนั้นไปวางในรถม้า ก่อนที่จะราดน้ำมันจนทั่วบริเวณ และจุดไฟเผา พวกเขาอำพรางด้วยการขนของมีค่าที่แทบจะไม่มี รวมถึงม้าพันธุ์ดีที่มากับขบวนไปด้วยทั้งหมด
จิวฮวาที่นั่งอยู่บนม้าตัวเดียวกับจิ้นเหอ เหลือบมองไปยังควันไฟและเปลวไฟที่กำลัลุกโชนโชติ่อยู่ด้านหลัง ก่อนที่จะหลับตาลง แล้วซบศรีษะลงบนอกกว้างของผู้เป็พี่ชาย ฝันร้าย 15 ปีของเธอได้จบลงแล้ววันนี้
……………………
จิวฮวาไม่ได้สนใจว่าหลังจากนั้นตระกูลเอมอนด์จะต้องเผชิญกับความเกรี้ยวกราดเพียงใดของเคาต์ริปปอน และต้องใช้ค่าปรับมากมายเพียงใด
จิวฮวาไม่ได้สนใจว่าหลังจากนั้นไม่นาน เฟอร์กัสก็แต่งภรรยาน้อยเข้ามาอีกคน หากแต่ภรรยาน้อยคนนั้นราวกับอสรพิษ หล่อนหลอกล่อให้เฟอร์กัสทำร้ายคาเลนจนพิการ จากนั้นก็หลอกเอาเงินเฟอร์กัสไปจนหมด ก่อนที่จะทิ้งเขาที่ล้มละลาย และไม่เหลือใครไปกับชายชู้
และเพราะเื่ราวฉาวโฉ่ ทำให้ลูกสาวคนโตของตระกลเอมอนด์ถูกสามีลอบฆ่า เนื่องจากไม่้าภรรยาที่มีชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเสียหาย โดยการผลักให้ตกบันไดขณะที่ตั้งท้องได้เพียง 5 เดือน ส่วนลูกสาวคนรองก็ถูกขอหย่า และถูกไล่ออกไปอยู่ในชนบทในฐานะแรงงานชั้นต่ำ
เื่ราวเหล่านี้จะค่อยๆเกิด หลังจากวันที่เดลิน่า จิวฮวา เอมอนด์ได้เสียชีวิตจากการปล้นไประหว่างเดินทางไปแต่งงาน และกินเวลาเพียง 2 ปี ก่อนที่เื่ราวจะจบลง
7K
