the choice

เจมส์เดินตรงไปยังวินนี่ช้า ๆ ทีละก้าว แล้วค่อย ๆ เดินผ่านตัวเธอไปโดยไม่มองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหากรงเหล็กหน้าต่างด้านหลังของเธอ
เคล้ง เคล้ง
แค่ใช้มีดพร้าในมือฟันเข้าที่กรงเหล็กหนานี้สองที ก็ทำให้มันขาดออกจากกันได้ไม่ต่างจากเชือกบาง ๆ เส้นหนึ่ง
วินนี่ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกความเร็วของเจมส์เข้าเล่นงาน เขาได้ใช้มีดพร้าที่ฟันกรงเหล็กขาดไปเมื่อครู่จ่อเข้าบริเวณลำคอของเธอ
เธอหอบหายใจกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าซีดเซียวเป็นสัญลักษณ์ที่ชัดเจนของความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นในตัว ตอนนี้ในใจของวินนี่กำลังจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว เธอต้องหนีจากซอมบี้ไม่พอ ก็ต้องมาพบว่าแฟนหนุ่มของเธอติดเชื้อและตายไป แต่ก่อนจะสิ้นหวังสุด ๆ ก็พบว่ายังพอมีแสงสว่างอยู่บ้าง
แต่ไอ้แสงสว่างที่เธอคิดว่ามันจะดีนักดีหนา ความหวังที่เธอคิดว่ายังพอมี กลับกลายเป็นตัน เพราะความหวังเดียวของเธอตอนนี้กำลังขู่ฆ่าเธอ ‘ให้ตายเถอะ ทำไมโลกมันต้องเลวร้ายกับฉันขนาดนี้ด้วยนะ’
“หึ ผมน่ะมีความคิดอยู่แล้วงั้นเหรอ”“วินนี่...คุณอย่าพูดให้ตลกไปหน่อยเลย พอผมให้ยานี้กับคุณไปแล้วมันยังไงต่อล่ะ ผมต้องปกป้องคุณต่อหรือยังไง? ” เสียงทุ้มเข้มของเจมส์พูดขึ้น ในขณะที่วินนี่กำลังตัวสั่นเพราะความกลัว

“ถ้าคุณเป็นแค่ตัวอ่อนแอไร้ประโยชน์ ผมจะช่วยคุณไปทำซากอะไร คุณเป็นได้แค่ภาระของผมเปล่า ๆ จริงไหม”
“ผมจะถามอีกทีนะวินนี่ คุณมีประโยชน์อะไรนอกจากหน้าตาสวย ๆ นั่นบ้าง”“และโอกาสที่คุณจะได้ในครั้งนี้ก็เกิดจากความใจดีของผม ที่รู้สึกว่าคุณมันน่าสงสารก็เท่านั้นเอง” เจมส์พูดออกไปด้วยเสียงเรียบเย็น มันเป็นถ้อยคำที่รุนแรง แต่สายของเขากลับนิ่งเฉย บ่งบอกได้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกผิดกับพูดนี้แต่อย่างใด
วินนี่เองที่สุดจะทนกับชีวิตที่โหดร้ายในตอนนี้ เธอคิดเพียงแค่ว่า ทำยังไงก็ได้ให้มีชีวิตรอด เธอต้องอยู่ให้ได้ เมื่อมีชีวิตเราจึงมีความหวัง นั่นทำให้เธอตอบกลับด้วยเสียงที่ดังราวกับตะคอกออกไป "ถ้าคุณพูดถึงขนาดนี้แล้ว ฉันว่าในตอนนี้ฉันก็คงมีแต่ร่างกายเท่านั้นแหละที่มีประโยชน์!! " เธอจ้องตาเขม็งกลับไปที่เจมส์
วินนี่ขยับเข้าใกล้มีดพร้าแสนคมที่จ่ออยู่บริเวณคอของเธอ สายตายังคงจ้องมองชายร่างสูงตรงหน้า
"เห้อ" เจมส์ถอนหายใจทีหนึ่ง ก่อนที่มีดพร้าจะหายไปจากมืดเขา
เขาหันหลังกลับไป พร้อมกับโยนเข็มฉีดยาที่มีสารสีเขียวด้านในให้กับวินนี่ เธอรับมาได้อย่างพอดิบพอดี
"ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย" เจมส์พูดพลางเดินกลับไปที่มุมหนึ่งของห้อง
เขาค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งกับพื้น
"คณะที่เธอเรียนอยู่ไม่ได้สอนความรู้อะไรที่ใช้ได้จริงบ้างเลยหรือยังไง อย่างเช่น สารเคมีที่ทำระเบิดได้ อะไรทำนองนั้นน่ะ"
"ก็...จะว่าไงดี ถ้าพวกธาตุอะไรแบบนั้นฉันก็เรียนแค่พื้นฐานน่ะค่ะ"
"อีกอย่างคือฉันเรียนทันตะ และเพิ่งจะขึ้นปีสอง ความรู้ที่พอจะมีในตอนนี้มันก็คงช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี"
"ทันตแพทย์งั้นเหรอ ไร้ประโยชน์จริง ๆ " เจมส์พูดพร้อมกับส่ายหัวยิ้มเยาะ
วินนี่กัดฟันและมองไปที่เขาด้วยความโกรธเคือง เจมส์มองตอบเธอด้วยความเฉยชาแล้วพูดต่อ "เอ้ารีบฉีดเข้าสิ อยากตายก่อนหรือไงคุณหมอ หรือฉีดไม่เป็นครับ? "
เธอจิ๊ปากใส่คนที่ให้วัคซีน วินนี่ไม่รีรอก่อนที่จะฉีดมันเข้าต้นแขนด้านใน
"ตอนนี้เธอยังไม่มีประโยชน์อะไร แต่พอหายแล้วก็ช่วยทำตัวให้มีประโยชน์ด้วยล่ะ" เจมส์พูดขึ้นระหว่างที่หญิงสาวกำลังเจ็บปวดเพราะขนาดเข็มวัคซีนที่ฉีดเข้าไปมีขนาดที่ใหญ่กว่าเข็มปกติทั่วไป
พอวินนี่ได้ยินแบบนั้นแล้ว เธอก็ตั้งปฏิญาณกับตัวเองว่าเธอจะทำตัวมีประโยชน์กว่าผู้ชายปากหมาตรงหน้าให้ได้ จะทำให้ได้มากกว่าเขาเป็นสิบเป็นร้อยเท่า แต่แล้วจู่ ๆ ก็เกิดอาการปวดอย่างฉับพลันทำให้วินนี่ร้องออกมา
อ้ากกกก
เธอกรีดร้องออกมาแบบสุดเสียง ก่อนที่จะสลบลงไปนอนกับพื้น เจมส์เห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปหาวินนี่ แล้วประคองร่างเล็กที่แน่นิ่งกับพื้นขึ้นมา ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เขย่าตัวเธอเพื่อเรียกสติ
หน้าต่างข้อมูลปรากฏขึ้นมา
[คุณได้ใช้วัคซีนซอมบี้]
[ผู้รอดชีวิต วินนี่ เลเวล 1]
[คุณต้องการให้เธอเป็นบริวารหรือไม่ ใช่/ไม่]

“อะไรกันวะเนี่ย”
[คำอธิบายบริวาร : บริวารไม่สามารถขัดคำสั่งของเจ้านายได้ เมื่อบริวารฆ่ามอนสเตอร์ เจ้านายจะได้รับ exp 100% แต่บริวารจะได้ exp80%]
เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ว เจมส์รู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องควบคุมคนคนหนึ่งมากขนาดนั้น มือของเขาค่อย ๆ เอื้อมออกไปกดที่ปุ่มคำว่า ไม่ โดยที่เขาไม่ได้คิดอะไร
[คุณเลือกที่จะไม่ให้เธอเป็นบริวาร และให้ยอมเธอเป็นอิสระ ใช่/ไม่]
ปลายนิ้วของเจมส์ที่กำลังเอื้อมไปกดคำว่าใช่ก็ถูกชะงักลงเพราะมีความคิดหนึ่งแทรกเข้ามาก่อน
‘เราไม่ใช่คนดีขนาดนั้นนี่ ไม่ใช่คนที่ไม่หวังผลตอบแทนอะไรเลยสักหน่อย’‘มันคุ้มจริง ๆ งั้นเหรอที่ให้เธอฟรีน่ะ’
ตอนนี้ใบหน้าของเจมส์เต็มไปด้วยความกังวล เขาสูดหายใจเข้าทีหนึ่งก่อนจะผ่อนลมออกมา แล้วบอกตัวเองว่า ‘เราต้องมีชีวิตรอดต่อไป’
เจมส์เลื่อนนิ้วมือไปกดปุ่ม ไม่ อย่างไม่ลังเลอีกต่อไป เขาจะไม่ยอมให้เธอเป็นอิสระ เขากลับไปเลือกที่คำว่า ใช่ อีกครั้งในช่องที่ต้องการให้เธอเป็นบริวาร
ใช่แล้วเขาจะให้เธอเป็นบริวารของตัวเอง
[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอด แบบย่อ][ชื่อ เจมส์ เลเวล 4][อาชีพ บุตรแห่งความโลภ][เจ้านายของวินนี่][พลังชีวิต 40][พลังโจมตี 9 (+1~10) ][พลังโจมตีทางจิต 2][ทะเลจิตสูงสุด 2][เกาะ 2][ต้านทานจิต 2]
[คำเตือนจากระบบ : วินนี่ หากได้เป็นซอมบี้จะมีค่าการเจริญเติบโตได้สูง เมื่อคุณหยุดการกลายเป็นซอมบี้ของเธอ เธอยังคงได้รับสกิลของซอมบี้อยู่]
[ข้อมูลบริวาร][ชื่อ วินนี่ เลเวล 1 อาชีพ ผู้หมอบคลาน][พลังชีวิต 29][พลังโจมตี 1][พลังป้องกัน 0][สกิล นายแห่งอัศนีย์,ไนท์วิชชั่น,รักษาระดับสูง,ต้านทานเชื้อซอมบี้ได้ทั้งหมด]
‘อะไรกัน นี่เธอยังไม่ทันได้ฆ่าซอมบี้สักตัวก็มีสกิลมากกว่าเราแล้วหรอ’ เจมส์คิ้วขมวดพูดด้วยความหงุดหงิดกับหน้าจอตรงหน้า
-tbc-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : seven

นิยายแนะนำ

the choice

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : seven

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้