ตอน 2 ภัยเงียบ
22 ปีเต็ม โอรสของฝ่าาโตพอที่จะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนยอมรับในตำแหน่งไท่จื่อ
งานประลองฝีมือการล่าสัตว์ถูกจัดขึ้นใน่ฤดูใบไม้ร่วง... แน่นอนว่างานนี้ฝ่าาตั้งใจจัดขึ้นเพื่อให้ไท่จื่อแสดงความเก่งกาจประจักษ์ต่อสายตาทุกคน
เหอเถาเยา คู่หมั้นวัยเด็ก หรือ ว่าที่ชายาเอกในอนาคตของไท่จื่ออวี๋ชวี่ ก็มาร่วมงานประลอง รั้งนั่งในกระโจมทอง หวังแอบมองไท่จื่อที่รักอยู่เนืองๆ
*เหอเถาเยา บุตรสาวเพียงคนเดียวของมหาเสนาบดีจิ๋นหลาง ผู้มีความสัมพันธ์อันดีกับฝ่าา (เหอจิ๋นหลาง สหายสนิทของฝ่าาในวัยเด็ก)*
เพราะเหตุนี้ เหอเถาเยา จึงได้อภิสิทธิ์พิเศษถูกจับคลุมถุงชนเป็คู่รักของอวี๋ชวี่ั้แ่เกิด...
ั้แ่เล็กจนโต...นางเข้าวังหลวงเพื่อเที่ยวเล่น ประหนึ่งเหมือนไปหน้าปากซอย
เหอเถาเยาค่อยๆตกหลุมรัก... จ้าวอวี๋ชวี่ทีละนิดๆ...
ตลอดเวลาั้แ่เล็กจนโต รักก่อตัวในใจ ทำให้จ้าวอวี๋ชวี่เป็รักแรกและรักเดียวที่นางไม่อาจลืม
เมื่อแขกและผู้าุโมาครบแล้ว... ฤกษ์งามยามดีประจวบเหมาะ
กลองปลุกใจถูกตีรัวลั่น เป็สัญญาณปล่อยผู้กล้าเข้าป่าทึบ... จ้าวอวี๋ชวี่ควบม้าขาวออกจากหลังกระโจม
ผู้ใดได้พบเห็น ก็ต้องพูดเป็เสียงเดียวกัน...ว่าองค์รัชทายาทนั้นเลอโฉมสมคำร่ำลือ
หลังจากเสียงกลองเงียบลง... ฝ่าากล่าวโอวาทเล็กน้อย.... พิธีนี้เป็อันเริ่มต้น
จ้าวอวี๋ชวี่ผู้กล้าที่ถูกจับตาจากทุกฝักฝ่าย...
แน่นอนว่าโอกาสมีมาไม่มากนัก หวงกุ้ยเฟยผู้ริษยาใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์...
นางมีแผนการวางไว้ในใจมาตลอด... ทุกอย่างทุกจัดแจงหนุนหลังโดยขุนนางชั่วในราชสำนัก
อยู่ๆเหยี่ยวั์ตัวใหญ่ บินโฉบเหนือหัวอวี๋ชวี่แค่ไม่กี่เมตร... เขาตั้งใจจะล่าเหยี่ยวตัวนี้ให้ได้... หารู้ไม่ว่าเหยี่ยวั์ตัวนั้นคือกับดัก
มันบินว่อนไปเรื่อยๆจับบนปลายไม้ริมหน้าผาลึกของอีกฝั่ง
ทว่าม้าคู่ใจของเขานั้นวิ่งมาด้วยความเร็ว....จนทำให้อวี๋ชวี่เกือบจะเสียหลักตกหน้าผา... ไหวพริบที่ไวว่องถูกฝึกมาเป็อย่างดี ทำให้เขาไหวตัวทัน ชักจูงดึงเชือกตึงควบคุมม้าแหงนหัวกลับทันควัน
ฮรี่!!!!! เสียงม้าใดีดร้อง โครงเครงตัวอย่างแรง ที่มุมเขานั่นมีมือธนูซุ่มรออยู่แล้ว เล็งยิงธนูดอกเหล็กเสียบฝังลึกเข้าไปกว่าครึ่งดอก ม้าดีที่ได้รับาเ็กะทันหัน
ดีดดิ้นรุนแรง แม้จ้าวอวี๋ชวี่จะเก่งกาจขนาดไหนก็ไม่อาจควบคุมแรงม้าได้ ชะตาไม่เข้าข้าง ม้าของเขาดันเสียหลักเหยียบพลาดตกหน้าผา
แน่นอนว่าอวี๋ชวี่ที่ควบนั่งบนอาชา ตกหน้าผาลงไปด้วย มือธนูผู้ไม่รอดู เพียงแค่เห็นอวี่ชวี่ตกหน้าผาไปพร้อมกับม้า เขาก็ถือว่างานที่ถูกว่าจ้างเสร็จสิ้นแล้ว
"หึ หน้าผาลึกขนาดนั้น ต่อให้เป็โอรสแห่งแดน์ก็ไม่อาจหนีรอดจากความตายได้ " มือธนูพร่ำพูดในใจ เอียงคอดู เหลือบมองด้วยหางตา
ทว่าเหตุเกิดกับอวี๋ชวี่รุนแรงขนาดนี้ กลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้
ที่กระโจมทองของผู้สูงศักดิ์ คิดแต่เพียงว่าหากยังไม่หมดเวลา จะไม่มีใครออกจากเขตล่าสัตว์เด็ดขาด
หวงกุ้ยเฟยผู้อยู่เื้ัของการนี้ ได้รับสัญญาณลับจากขุนนางชั่ว นางรู้ทันทีว่าความพยายามตลอดหลายปีนี้ไม่สูญเปล่า ในที่สุดก็กำจัดองค์รัชทายาทที่คอยเป็ขวากหนามบดบังหนทางสู่อำนาจของนาง
"หมดเวลา... ล่าสัตว์ เชิญผู้กล้าทั้งหลายรวมตัว..." เสียงขานเรียก พร้อมตีกลางใหญ่ดังลั่นป่า เป็สัญญาณบ่งบอกผู้ล่าสัตว์ว่าหมดเวลาลงแล้ว
ในเวลาภายในหนึ่งก้านธูป นักล่าสัตว์ปรากฏตัวที่ลานล่าสัตว์ พร้อมสัตว์ป่าน้อยใหญ่หลายตัว...
"พวกเ้ามาครบกันแล้ว แล้วไท่จื่อของข้า เหตุใดยังไม่กลับออกมา" ฝ่าาประหลาดใจนัก เอ่ยถามด้วยความขุ่นมัว
"ฝ่าาเพคะ บางทีไท่จื่ออาจจะล่าสัตว์ใหญ่เพื่อมาเทิดทูนให้ท่านได้สำราญใจ... มิสู้ว่า...รออีกหน่อยดีหรือไม่" หวงกุ้ยเฟยอีตัวดี พูดถ่วงเวลา ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าอวี๋ชวี่ตกหน้าผาลึก ไม่มีทางรอดแน่
"เช่นนั้นก็ดี ข้าเชื่อว่าไท่จื่อ ที่ข้าฝึกฝนมากับมือจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง งั้นมิสู้รอลูกข้าอีกสักหนึ่งก้านธูปจะเป็ไรไป" ฝ่าาเบาใจลงเพราะคำพูดเป่าหูของหวงกู้ยเฟย
"หึหึ จ้าวอวี๋ชวี่... ต่อให้เ้าเป็ผู้วิเศษรักษาาแได้ด้วยตัวเอง ถึงขั้นตกหน้าผาลึกขนาดนั้น... ไม่มีทางเหลือลมหายใจให้เ้าได้ต่อชีวิตแน่" หวงกุ้ยเฟยผู้แสนร้ายกาจทำปากมุบมิบพึมพำในใจ
"หวงกุ้ยเฟย เ้าพูดว่าอะไรนะ" ฝ่าาเห็นท่าทีมีพิรุธของนางเข้า
"อะแฮ่ ฝ่าาเพคะ โจวเหวิน โอรสของเราล่าสัตว์ได้ไม่น้อยเลย ช่างเป็ผู้กล้าที่น่าเลื่อมใสเสียจริง" หวงกุ้ยเฟยเปลี่ยนเื่คุยแบบหน้าตาเฉย
"อ้อ ดี ดีจริงๆ ลูกรองของข้าฝีมือใช้ได้.... แต่ถึงอย่างไรเ้าจะกล่าวรุดหน้าไปก่อนก็ไม่ดี ต้องรอดูผลงานของไท่จื่อก่อนเถอะ" ฝ่าาไม่ได้สนใจองค์ชายรองแม้แต่น้อย จะกี่ครั้งกี่หนก็เพียงพูดชมเชยแบบขอไปที
*โจวเหวิน โอรสของฝ่าากับหวงกุ้ยเฟย หากนับตามลำดับขั้นแล้ว โจวเหวินคือองค์ชายใหญ่ของราชวงศ์ ไม่ทราบด้วยเหตุผลใด โจวเหวินผู้นี้ไม่ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าาแม้แต่น้อย *
*แตกต่างกันลับกับอวี๋ชวี่ ที่แม้จะเกิดภายหลัง กลับได้ยศเป็องค์ชายใหญ่ ส่วนโจวเหวินได้เป็องค์ชายรองแบบงงๆ ซ้ำแล้วอวี๋ชวี่ยังได้เป็ไท่จื่อั้แ่วันแรกที่เกิด *
เื่นี้ฟังดูแล้ว เหมือนโจวเหวินจะไม่ได้ความเป็ธรรมอยู่บ้าง แต่พ่อพระของโลกกลับไม่ผูกใจเจ็บแม้แต่น้อย เขากลับมองว่าเป็เื่ที่ดีด้วยซ้ำ เพราะตัวเขาเองไม่ได้มีใจ้าแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้งของใต้หล้า
อีกทั้งชั่วชีวิต เขาไม่คิดอยากแย่งชิงอะไรกับใครทั้งนั้น อยากจะเป็ก็เพียงโจวเหวินคนธรรมดาเดินดินเท่านั้น
ทว่าความคิดของบุตรคนนี้กลับไม่ได้ดั่งใจผู้เป็มารดา หวงกุ้ยเฟยมักใหญ่ใฝ่สูง ้า่ชิงทุกอำนาจเท่าที่จะทำได้
หวงกุ้ยเฟยพยายามยุแยงเป่าหูโจวเหวินั้แ่เล็กั้แ่น้อย ให้เกลียดชังจ้าวอวี๋ชวี่ หวังให้สองพี่น้องห้ำหั่น แตกหักกันเองโดยที่ตนไม่จำเป็ต้องเปลืองแรงมากนัก
*เหตุผล ที่ฝ่าาไม่ได้รับเลือกโจวเหวินให้เป็ไท่จื่อั้แ่แรกนั้น มิใช่เพราะลำเอียง แต่ด้วยโจวเหวินเกิดมา มีสุขภาพร่างกายที่ไม่ค่อยดีนัก เขาเกิดมาพร้อมกับโรคหลายประเภท หากได้ขึ้นเป็ใหญ่ เหมาะอย่างยิ่งที่จะเป็อาหารอันโอชะปากของเหล่าขุนนางชั่ว ง่ายดายต่อการสังหารเชื้อพระวงศ์*
ตลอดเวลาอันยาวนาน ฝ่าาไม่นิ่งดูดาย พยายามฝืนชะตากรรม พลิกแผ่นดินหาหมอเทวดาทั่วหล้ามารักษาบุตรคนนี้แต่ไม่ได้ผล ดังนั้นเมื่อฮองเฮาให้กำเนิดอวี๋ชวี่ ทันทีที่รู้ว่าเป็บุตรชาย ความรู้สึกของฝ่าาที่กลัดกลุ้มมานาน เหมือนยกูเาออกจากอก
ยิ่งฝ่าารู้ว่า อวี๋ชวี่เป็คนที่แตกต่าง สามารถเยียวยาผู้อื่นได้ ยิ่งต้องได้รับการดูแลเป็พิเศษ จึงดูเหมือนว่าฝ่าาลำเอียงรักลูกข้างเดียว
เพื่อปกป้องโจวเหวินไม่ให้ตกเป็เป้าแล้วล่ะก็ จำเป็ต้องลดตำแหน่งให้เหลือเพียงองค์ชายรองผู้ด้อยค่า
ความลับอีกอย่างหนึ่งที่หวงกุ้ยเฟยไม่เคยรู้ คือจ้าวอวี๋ชวี่เสียสละเืของตัวเอง รักษาอาการป่วยของโจวเหวินมาโดยตลอด
แม้เขาจะรู้ดีว่า การใช้เืของตนรักษาผู้อื่นนั้นจะทำให้ตนเองอายุขัยสั้นลง 1 ปี แต่เพื่อต่อชีวิตให้พี่ใหญ่โจวเหวินมีอายุขัยยาวนานขึ้น 1 ปีที่ชีวิตต้องสั้นลงทุกครั้งที่ช่วยเขาก็ยอมแลก
จิตใจอันประเสริฐนี้ หาที่ใดเปรียบได้ยากยิ่ง ความรักใคร่ ความเสียสละของอวี๋ชวี่ มีเพียงฝ่าาเท่านั้นที่ล่วงรู้
2K
![คุณหนูใหญ่ได้สามีอัปลักษณ์ [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717511695_72786217.webp)