AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 35

ช่วงสายของวันใหม่

คณะสื่อสารมวลชน

“เดี๋ยวนะ! พี่ลาสเตอร์ทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ!?” เสียงของพลอยดังขึ้นด้วยความตกใจทันทีที่ฉันเล่าเรื่องหนักใจให้พวกเธอฟัง เมฆที่นั่งข้าง ๆ กอดอกแน่น ดวงตาสีอ่อนของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ส่วนพลอยถึงกับตีโต๊ะดัง ปัง! อย่างอดไม่ได้

“มันเกินไปแล้ว! คือพอแล้วจริง ๆ นิว! ทำไมแกต้องยอมพี่เขาขนาดนี้!?” พลอยถามเสียงแข็ง สีหน้าของเธอดูโกรธแทนฉันสุด ๆ “คือฉันพยายามเข้าใจนะว่าฉันไม่ควรก้าวก่ายความสัมพันธ์ของพวกแก แต่คือผู้ชายคนนั้นมัน!”

“ดีนะที่ฉันไม่ได้เอาปืนติดมาวันนี้”

“เมฆ!” ฉันรีบปรามทันทีที่เขาพูดแบบนั้น แม้ฉันจะรู้ว่าเขาไม่ได้พูดจริงจังนัก แต่สายตาของเขาที่จ้องฉันมันทำให้ฉันเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกเป็นจำเลย

“แล้วนี่แกยังจะปกป้องพี่เขาอีกเหรอ?” พลอยถามอย่างเหลือเชื่อ “อย่าบอกนะว่าคิดจะหาข้ออ้างให้พี่เขาน่ะ?”

“พี่เขาก็ไม่ได้ผิดขนาดนั้น...” ฉันพึมพำเสียงเบา

“นิว!” พลอยถึงกับถลึงตาใส่ฉัน “นี่แกจริงจังเหรอ!? พี่เขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งตักเขาต่อหน้าแกเลยนะ มันเป็นการดูถูกแกมาก! แกจะบอกว่าพี่เขาไม่ผิดได้ไง!?”

“ฉัน...”

“ถ้าเป็นฉันนะ ฉันคงกระชากผมมันไปแล้ว” เมฆเสริมขึ้นมา “ให้ตายสิ แกนี่มันใจเย็นเกินไปแล้ว นิว”

“พี่ลาสเตอร์อาจจะมีเหตุผลของเขา...” ฉันพูดออกไปเบา ๆ แม้ในใจฉันเองก็ยังหาข้ออ้างให้เขาไม่ได้

“เหตุผลบ้าบออะไร!?” พลอยเถียงกลับทันที “แกจะปกป้องพี่เขาทำไม ในเมื่อพี่เขาไม่ได้ปกป้องแกเลย!”

“เขาไม่ได้ทำร้ายฉันจริง ๆ สักหน่อย” ฉันเถียงกลับไปเบา ๆ

เมฆถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เธอไม่เจ็บ แต่ฉันเจ็บแทน!”

“นิว...” พลอยพยายามสูดลมหายใจเข้าเพื่อระงับอารมณ์ “แกไม่ต้องโกหกหรอก...ฉันเห็นแกเจ็บมาตลอด แล้วมันก็เจ็บขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน ทำไมแกไม่หัดรักตัวเองบ้าง?”

ฉันก้มหน้าลง มือที่กำอยู่สั่นน้อย ๆ ฉันรู้...ฉันรู้ทุกอย่าง ฉันรู้ว่าพี่ลาสเตอร์ทำให้ฉันเจ็บ ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้แคร์ความรู้สึกของฉันจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังเลือกที่จะอยู่ตรงนี้

“แก...” พลอยถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือมากุมมือฉันไว้ “ฉันไม่อยากเห็นแกเจ็บแบบนี้แล้ว”

ฉันฝืนยิ้มให้เธอ แม้ว่าหัวใจจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม “ขอบคุณนะพลอย เมฆ...”

VELLUM RESIDENCE

ช่วงค่ำ

พี่ลาสเตอร์กลับมาในเวลาปกติ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของผู้หญิงยังคงติดอยู่ที่เสื้อของเขา ฉันพยายามไม่สนใจและเลือกจะทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“วันนี้ไปไหนมา?” เขาถามขึ้นระหว่างที่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต

“ไปเรียน แล้วก็ทำบล็อกต่อ” ฉันตอบสั้น ๆ ก่อนจะหันไปสนใจหนังสือในมือแทน

พี่ลาสเตอร์เดินเข้ามาใกล้แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ฉัน เขาเอื้อมมือมาลูบผมฉันเบา ๆ “หนูเป็นอะไร?”

“เปล่า”

“แน่ใจเหรอ?”

“อืม” เขามองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ ฉันรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร เลยขยับตัวหนีโดยอัตโนมัติ

“หืม?” เขาขมวดคิ้ว “เป็นอะไร?”

“หนูง่วงแล้ว...” ฉันรีบลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันก้าวไปไหน เขาก็คว้าแขนฉันไว้แล้วดึงฉันกลับเข้าหาตัวเอง

“อย่าหนี”

“พี่ลาสเตอร์...”

“เป็นอะไร?” เขาถามอีกครั้ง ดวงตาคมจ้องฉันนิ่ง ๆ “อย่าบอกนะว่าเพราะเรื่องนั้น?”

ฉันกัดริมฝีปากแน่น ไม่ตอบอะไร

“หึงเหรอ?”

“เปล่า”

“แน่ใจ?” ฉันไม่ตอบ ฉันแค่พยายามบ่ายเบี่ยงทุกครั้งที่เขาพยายามจะเข้าใกล้ เพราะไม่อยากให้ตัวเองต้องเจ็บไปมากกว่านี้

“หนู...” ฉันพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พี่ลาสเตอร์กลับกดริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว ฉันเบิกตากว้าง รีบดันเขาออกทันที

“พี่ลาสเตอร์! ไม่เอา!” เขาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่มองมามีแววไม่พอใจปะปนอยู่

“ทำไม?”

“พี่รู้ตัวอยู่แล้ว” ฉันตอบเสียงสั่น “พี่แค่....อย่าทำแบบนี้เลย” เขามองฉันเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยมือจากฉันแล้วลุกขึ้นยืน

“โอเค งั้นพี่ออกไปข้างนอกก่อนนะ” ฉันชะงัก หัวใจเหมือนโดนบีบแรง ๆ

“ไปไหน?”

“...” เขาไม่ตอบอะไรนอกจากหยิบเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมาสวม แล้วเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนถูกทิ้งเอาไว้ตามลำพังอีกครั้ง

23:48 น.

ฉันนอนอยู่บนเตียง แต่กลับไม่มีแรงจะข่มตาหลับเลย

ไม่รู้ว่าพี่ลาสเตอร์ไปไหน แต่ฉันเดาได้…

เขาคงออกไปหาคนอื่น...

ฉันกำผ้าห่มแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

ทำไมต้องเจ็บแบบนี้ด้วยนะ…

ฉันพลิกตัวไปอีกด้าน พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ดังเกินไป

ฝั่งของลาสเตอร์

"ห่าเอ๊ย!" เสียงสบถดังลั่นในรถ ขณะที่เขากำลังจ้องมองภาพจากกล้องวงจรภายในห้องผ่านมือถืออยู่ จนลูกน้องที่นั่งอยู่ด้วยสะดุ้งเฮือก ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

ลาสเตอร์กดปิดจอมือถือ ดวงตาสีเข้มฉายแววคุกรุ่น มือข้างหนึ่งกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

แต่สุดท้าย เขาก็แค่โยนมือถือไปข้าง ๆ ก่อนจะเอนศีรษะพิงเบาะ...

และปิดเปลือกตาลงด้วยความหงุดหงิดสุดขีด

นิว Talk

มหาวิทยาลัยเคลติก

ช่วงบ่าย

ฉันพยายามทำตัวให้เป็นปกติหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าหัวใจของฉันจะยังคงหนักอึ้งอยู่ก็ตาม

พี่ลาสเตอร์กลับมาในช่วงเช้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเมื่อคืน และฉันเองก็เลือกที่จะเงียบเช่นกัน เหมือนเราต่างคนต่างเล่นบทของตัวเองโดยไม่มีใครต้องการให้มันกระทบกันมากไปกว่านี้

แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็ยังต้องอยู่ข้าง ๆ เขา ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

“นิว!” เสียงของพลอยเรียกฉันขึ้นมาในช่วงพักกลางวัน ฉันเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ก่อนจะเห็นเธอเดินมาพร้อมเมฆที่ถือถุงขนมติดมือมาด้วย

“เป็นไง?” พลอยทิ้งตัวลงนั่งข้างฉัน “พี่ลาสเตอร์กลับมาหรือยัง?”

“อืม...” ฉันตอบเสียงเบา หัวข้อสนทนานี้ทำให้ฉันเผลอกำชายกระโปรงตัวเองแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“แล้วพี่เขาพูดอะไรไหม?” เมฆถามบ้าง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “หรือทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก?”

“เปล่า” ฉันส่ายหน้า

“ให้ตายเถอะ...” พลอยพ่นลมหายใจแรง ๆ “มันแย่จริง ๆ นะนิว แกจะทนไปถึงเมื่อไหร่?”

“ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้น...” ฉันฝืนยิ้ม

“แกจะโกหกไปถึงเมื่อไหร่?” เมฆตัดบท “อย่าบอกนะว่าแกยังรักเขาอยู่อีก?”

ฉันเม้มริมฝีปาก ไม่ได้ตอบอะไร

“โอเค...ไม่พูดเรื่องนี้แล้วก็ได้” พลอยถอนหายใจแล้วเปลี่ยนเรื่อง “เออ นิว แกเห็นข่าวเกี่ยวกับการประมูลภาพของศิลปิน E.C. หรือยัง?”

ฉันชะงักทันทีที่ได้ยินชื่อศิลปินคนนั้น

“หืม?” ฉันขมวดคิ้ว ทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ทำไมเหรอ?”

“ก็เขาประกาศว่ากำลังจะวาดภาพสุดท้ายก่อนลาวงการไง” พลอยพูดพลางหยิบมือถือขึ้นมาเปิดข่าวให้ดู “เห็นว่ามีคนสนใจประมูลกันเพียบเลย แถมราคาตั้งต้นก็สูงมาก”

“จริงเหรอ?” ฉันเลื่อนสายตาอ่านข่าวอย่างตั้งใจ ก่อนจะนึกถึงเป้าหมายของตัวเอง

ฉันต้องหาทางสืบเรื่องนี้จากพี่ลาสเตอร์ให้ได้…

VELLUM RESIDENCE

ห้องทำงานของลาสเตอร์

ฉันเดินเข้ามาในห้องทำงานของพี่ลาสเตอร์ ตอนนี้เขากำลังนั่งอ่านเอกสารเกี่ยวกับร้านกาแฟของตัวเองอยู่

“พี่ลาสเตอร์...” เขาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารก่อนจะเลิกคิ้ว “หืม?”

“คือ...หนูเห็นข่าวของศิลปิน E.C. มา” ฉันลองหยั่งเชิงดู

เขาพยักหน้าช้า ๆ “อืม แล้ว?”

“พี่รู้จักเขาไหมคะ?” ฉันลองถามด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด

เขาหรี่ตานิด ๆ เหมือนกำลังประเมินฉัน แต่สุดท้ายเขาก็วางปากกาลงแล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้

“รู้จักสิ” เขาตอบเรียบ ๆ “E.C. เป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง งานของเขาได้รับความสนใจจากคนทั่วโลก โดยเฉพาะในวงการสะสมศิลปะ”

ฉันทำเป็นตื่นเต้นเล็กน้อย “จริงเหรอ! หนูเห็นคนแชร์กันเต็มเลยว่าเขาจะลาวงการแล้ว”

“ใช่” พี่ลาสเตอร์ตอบ “ภาพสุดท้ายของเขาจะถูกนำออกประมูล และแน่นอนว่าราคามันจะต้องสูงแน่ ๆ”

ฉันพยักหน้าเบา ๆ ทำทีเป็นสนใจ “แล้ว...พี่จะไปประมูลไหมคะ?”

ทันทีที่ฉันถามจบ บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ฉันอ่านไม่ออก

“ทำไม? สนใจเหรอ?”

“ก็...หนูเห็นข่าวเลยอยากรู้” ฉันตอบเสียงเบา

เขาจ้องฉันนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วหยิบปากกาขึ้นมาใหม่

“เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่หนูต้องรู้” ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งถูกตัดบทอย่างไร้เยื่อใย

“แต่...”

“พอได้แล้ว” เขาพูดขัดขึ้น “ออกไปได้แล้ว หนูมารบกวนเวลางานของพี่”

ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ แล้วลุกขึ้นยืน

“ค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา แล้วเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป

ทันทีที่ประตูปิดลง ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ฉันพลาดแล้ว...

พี่ลาสเตอร์ต้องรู้ตัวแล้วแน่เลยว่าฉันสนใจเรื่องการประมูลของเขามากเกินไป

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————