time-

ขับมอเตอร์ไซค์กันมาเรื่อยๆกันตามถนนใหญ่ คอนโดแฟนเก่าของลูซี่ที่ว่าอยู่คนละฟากจากตรงที่พวกเขาอยู่เลยเรียกว่าค่อนข้างไกลกันพอสมควร ส่วนบูมก็กลับกับพี่ชายไปก่อนแล้วและด้วยความมามอเตอร์ไซค์ทำให้มากันสามคนไม่ได้

ขับตามgpsมาจนถึงที่หมาย ทันทีที่เท้าแตะพื้นก็ใช้สายตาสำรวจเป็นอย่างแรกคอนโดหรูตั้งตระหง่านในใจกลางเมือง ดูจากชื่อคอนโดกับบริเวณที่ตั้งใกล้ทั้งห้างและรถไฟฟ้าคาดว่าราคาคงแพงน่าดู

“ให้รอมั้ย”

“รอหน่อยก็ดี”

ไม่ใช่ว่ากลัวนะ แต่มีเพื่อนอยู่อุ่นใจกว่า

หยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์มือถือต่อตรงหาลูซี่แต่ขณะที่กำรอสายอยู่ก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาหยุดยืนมองหน้าเขา

“ไทม์ใช่ป่ะ”ไทม์กระพริบตามองปริบๆ ก่อนจะพยักหน้าตอบ “ครับ”

ใครวะ

“ลูซี่นอนอยู่ข้างบน จะไปหาก็ตามมา”ชายคนนั้นพูดจบก็หันหลังเดินนำโดยที่ไม่รอคำตอบจากเขาเลย ไทม์หันไปสบตากับติมเป็นเชิงถาม

“จะไปมั้ยเนี่ย”ชายคนนั้นตะโกนถามเมื่อเห็นว่าไทม์ยังไม่เดินมา “ครับๆ ไปครับ”

ถึงจะงงๆ ก็เดินตามไปอยู่ดี

ไทม์กับติมเดินตามชายที่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใครเข้าคอนโดหรู ระหว่างทั้งสองแอบซุบซิบกันไม่ให้อีกคนได้ยิน

“มึงว่าใช่แฟนเก่าพี่ลูซี่ป่ะ”

“กูจะรู้มั้ยเนี่ยก็อยู่ด้วยกันป่ะ”

ไทม์มองแผ่นหลังของคนตรงหน้า ความสูงคาดว่าน่าจะประมาณ 185 หุ่นดีเหมือนพวกนายแบบ หน้าตาหล่อดุคมจนเหมือนไม่มีอยู่จริง รวมๆ แล้วหล่อโคตรๆ

“ถามเลย” ติมหันมากระทุ้งศอกเบาๆ “ถามไร”

“มึงอยากรู้หนิ ถามเลย”

ไทม์เหลือบมองคนตรงหน้าที่กำลังแตะคีย์การ์ด “เอ่อ…คือพี่คือแฟนเก่าของพี่ลูซี่ใช่มั้ยครับ”

ชายคนนั้นหันเหลือบมองก่อนจะหันไปเปิดประตู “ใช่ ทำไม”

พอได้ยินคำตอบก็รู้สึกจุกอกอย่างบอกไม่ถูก “ละ-แล้วทำไมพี่ลูซี่ถึงมาอยู่ห้องคุณได้หรอครับ”

พูดพลางเดินตามเขาเข้ามาในห้อง

“พามาไง”

“คุณพามาหรอครับ”

“ใช่”

“แล้วทำไมไม่พาเธอไปส่งที่บ้านล่ะครับ”

ชายคนนั้นหยุดเดินแล้วหันมามองจนทำให้ไทม์แอบสะดุ้งกับสายตาที่คมกริบนั่น “หึง?”

“ผม…ไม่มีสิทธิ์หึงเขาหรอกครับ”คบก็ยังไม่ได้คบจะไปสิทธิ์หึงอะไรล่ะ

“ถามจริงนะ สรุปใครจีบใครเนี่ย”

“เอ๊ะ?”

“เอ่อ…พี่ลูซี่ จีบผมอยู่ครับ”

“แล้วทำไมเมื่อกี้พูดซะเหมือนเป็นคนจีบเขาเองล่ะ”

“เอ่อ…”คำถามของชายตรงหน้าทำเอามู้ดอารมณ์ของไทม์พลิกจนทำตัวไม่ถูก สรุปยังไงเนี่ย หรือเขาเข้าใจอะไรผิดไปหรอ

“ถ้าชอบก็รีบบอกซะ ยับสวยยิ่งฮอตอยู่ ถ้าช้าระวังจะโดนคาบไปก่อน”

“เอ่อ…ครับ”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องไปปล่อยทิ้งให้เด็กทั้งสองยืนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

สรุปเขาเข้าใจผิดจริงๆ หรอเนี่ย เขินเลย

ดวงตาค่อยๆ ลืมก่อนจะหรี่ตาเพื่อปรับภาพตรงหน้าให้ชัดเจน ร่างกายค่อยๆ ขยับให้หายคลายความเมื่อยพลางหันซ้ายขวาเพื่อสำรวจแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นไทม์นั่งเล่นโน๊ตบุ้คอยู่ใกล้ๆ

ยันตัวลุคจากเตียงไทม์ที่เห็นก็รีบถอดหูฟังแล้วตรงมาหาเธอทันที

“พี่ลูซี่เป็นไงมั่งครับ”

“ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ แล้วเราขึ้นมาได้ไงคะ”

“พี่ดีนพาขึ้นมาน่ะครับ”

พอได้ยินชื่อนี้ลูซี่ก็ถึงกับคิ้วขมวด “มันพาขึ้นมายังไงคะ”

ไทม์เล่าให้ฟังตั้งแต่แรกว่าดีนมาจ้องหน้าแล้วถามก่อนจะเดินตามมาด้วยความงงๆ ลูซี่ที่ได้ยินคำตอบก็ถึงกับถอนหายใจไม่คิดว่าน้องจะซื่อขนาดนี้นะเนี่ย

“ทีหลังห้ามเดินตามคนแปลกหน้านะคะไม่ว่าคนรู้จักพี่ก็ตาม เพราะเราไม่รู้หรอกว่าคนๆ นั้นจะพาเราไปหลอกหรือทำอะไรเข้าใจมั้ยคะ”

“ครับ”

ไทม์พองแก้มป่องจนเห็นเส้นเลือดฝาดแก้มขาวมันล่อตาล่อใจจนทำให้ต้องเอื้อมมือไปบีบเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว

“งือ”

“ข้าวเสร็จแล้วไปกินได้แล้ว” เสียงจากคนหน้าประตูให้พวกเขาหันไปมองพบว่าดีนกำลังกอดอกยืนมองพวกเขาด้วยสีหน้านิ่ง

“ขัดจังหวะจริง”

ดีนไหวไหล่พร้อมกับทำหน้ากวนบาทา“นี่มันคอนโดฉัน จะเข้าห้องไหนตอนไหนมันก็เรื่องของฉันป่ะ”

“ไอ้เวรนี่”สบถพร้อมกับปาหมอนใส่คนกวนตีน “ไปไกลๆ ไป”

ดีนไหวไหล่พลางแลบลิ้นใส่ไอ้นี่มันน่าโดนนัก

“เอ่อ…ปกติพี่เขากวนแบบนี้หรอครับ”

“ค่ะเจ้าดีนมันกวนตีนแบบนี้ประจำแหละค่ะ เดี๋ยวเราก็ชินเอง”

“อ่อครับ”

“แล้วสรุปใครเป็นคนพาพี่ลูซี่กลับ”

“พี่ลุคมารับอ่ะ”

“อ่อ”

เมื่อวานหลังจากไปหาพี่ลูซี่ไทม์ก็ได้รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนั้นก็คือดีนกับลูซี่เคยคบกันเมื่อช่วงปี 1พอคบกันไปได้ปีนึงทั้งสองคนก็ตัดสินใจเลิกเพราะพอคบกันไปความรู้สึกต่างๆมันไม่เพิ่มขึ้นหรือมีความอยากเป็นคู่ชีวืตเลยคิดว่ากลับไปเป็นเพื่อนเสียดีกว่า

“แล้ววันนี้พี่ลูซี่จะมารับมั้ย”

“ไม่อ่ะกูไม่ให้มา”

“ทำไมอ่ะ”

“พี่เขาเป็นไมเกรนอยู่เลยให้พักอยู่บ้าน”

“แต่มึงจะไปหาเขาเอง”ติมตอบแทนทำให้ไทม์หันไปมองเพื่อนด้วยสายตาบ่งบอกว่า มึงรู้เยอะอีกแล้วนะเพื่อน

“แหม่ห่วงเขาจังนะ”

“ก็ห่วงจริงหนิ”

“แหม~~~ เดี๋ยวนี้มันพัฒนา ไม่ปฏิเสธด้วย”

ไทม์ไหวไหล่เล็กน้อยเขาห่วงลูซี่จริงหนิ ไม่จำเป็นต้องปิดบังเพราะต่อให้ปิดบังไปสองคนนี้ก็ต้องรู้อยู่ดี บอกไปตรงๆนั่นแหละดีแล้วจะได้ไม่โดนแซวทีหลังด้วย

หลังจากเรียนเสร็จไทม์แวะซื้อขนมเบื้องของโปรดลูซี่ขณะที่กำลังรอรถเมล์จู่ๆสายตาก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่งกับรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับวิ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็วแต่ก็เห็นผ่านตาแวบๆแล้วคนขับมอเตอร์ไซค์เหมือนจะเป็นดีนด้วย

ด้วยความสงสัยแต่ไม่รู้จะตามไปยังไงเลยได้แต่คิด

“ไอ้ไทม์ยังไม่ไปไง”

ติมที่ขับมอเตอร์ไซค์มาจอดตรงหน้าก่อนจะเปิดชิลด์หมวกกันน็อคมาคุย

“เมื่อกี้กูเห็นพี่ดีนแกขับรถตามใครก็ไม่รู้อ่ะ”

“ห๊ะ? ขับตามคือไง”

ไทม์เล่าเหตุการณ์ให้ฟังติมที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับปั้นคิ้วขมวดทันที“แล้วมึงจะตามเขาไปไง”

“อืม…”คิดตัดสินใจอยู่ครู่ เขาก็อยากตามไปดูบวกกับเป็นห่วงดีนด้วยถึงแม้จะพึ่งรู้จักกันแค่วันเดียว และถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นแฟนเก่าลูซี่ก็เถอะ

“เฮ้อแล้วมึงรู้รึไงว่าพี่เขาไปไหน”

“ไม่รู้อ่ะ”

ติมถอนหายใจให้กับความใจดีของเเพื่อนชายที่มีมากจนเกินไป“เฮ้อ เอาเป็นว่ากูไปส่งมึงที่บ้านพี่ลูซี่ดีกว่าเพราะถ้าปล่อยมึงไปเองคงไม่ถึงบ้านอ่ะ”

“ก็เว่อร์ไป”

“ไม่ได้เว่อร์หรอก มึงทำจริง แล้วกูก็รู้ด้วยว่าถ้ามึงรู้มึงจะตามพี่เขาไป”

ไทม์ได้แต่ยิ้มแห้งพูดไม่ออกเพราะมันจริงอย่างที่ติมพูด พอไทม์ได้รู้จักกับใครสักคนไม่ว่าเขาคนนั้นจะดีหรือไม่ไทม์ก็มักจะคอยออกตัวเป็นห่วงเขาก่อนเสมอโดยไม่ได้คิดถึงตัวเอง เพราะแบบนี้แหละเลยทำให้คนรอบข้างต้องคอยเตือนคอยห้ามอยู่ตลอด

รถมอเตอร์ไซค์ขับไปตามถนนเส้นหลักไทม์คอยกวาดสายตามองวิวทิวทัศน์รอบๆ แต่ความจริงคือคอยมองหาดีนนั่นแหละ

“มึง!กูไปอีกทางนะ! ข้างหน้ามันทำถนน!” ติมเปิดชิลด์หมวกหันมาตะโกนบอกเพื่อน “เออๆ”

ติมขับมอเตอร์ไซค์เข้าซอยเพื่อหลบหลีกกาาจราจรที่ติดขัดจากการทำถนน ขณะที่ขับไปเรื่อยๆ นั้นจู่ๆ สายตาก็ดันไปเหลือบเห็นกลุ่มคนกำลังทำรุมมะตุ้มกันอยู่ไกลๆ

“มึงๆๆ จอดก่อนๆ”ไทม์ตีหลังเพื่อนจนทำให้ติมต้องจอดรถกระทันหันพลางหันมาถามด้วยความสงสัย

“อะไร ให้จอดทำไม”

“มีคนตีกัน”ไทม์พูดพร้อมกับชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่อีกฟากของถนนในซอย

“เชี่ย ต้องเรียกตำรวจมั้ยเนี่ย”

ไทม์พยายามพรี่ตามองเพ่งโฟกัสเพื่อให้เห็นคนกลุ่มนั้นให้ชัด กลุ่มคนเริ่มถูกชายคนหนึ่งถูกสอยร่วงไปทีละคนๆ ก่อนจะที่ฮู้ดชายคนนั้นจะหลุดร่วงลงมาจนทำให้เห็นใบหน้าของชายที่กำลังซัดนัวกลุ่มคนได้อย่างชัดเจน

“พี่ดีนนี่”

“ชิบหายล่ะ”

“มึง เราควรแจ้งตำรวจมั้ยอ่ะ”

“เดี๋ยว มึงทักไปหาพี่ลูซี่กับพี่ลุคแล้วส่งโลเคชั่นไปก่อน แล้วก็รออยู่นี่ หลบหลังมอไซค์ห้ามออกไปไหนนะ”

“เดี๋ยว มึงจะไปไหน”

“ไปช่วยพี่มันก่อน ห้ามออกมานะ”

พูดจบติมก็รีบวิ่งก่อนจะตรงดิ่งฟรีคิกใส่กลุ่มชายพวกนั้นทันที

หลังจากส่งโลเคชั่นไทม์ก็รีบต่อสายหาลูซี่กับลุคแต่ไม่ว่าจะโทรยังไงปลายสายก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้ย มึงเป็นใครวะ”

“โอ๊ย!”ไทม์ที่กำลังนั่งหลบอยู่ร้องโอ๊ยออกมาเมื่อจู่ๆ ก็มีชายปริศนามาดึงคอเสื้อจากทางด้านหลังทำให้ตัวของเขาต้องลุกขึ้นจากพื้นอัตโนมัติ

“มึงเป็นพวกมันใช่มั้ย”

“ปล่อยนะ!”

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้!!”ชายคนนั้นไม่พูดเปล่าเขาต่อยเข้าที่ท้องของไทม์ ส่งผลให้ไทม์ทรุดลงไปกองกับพื้น

“เหอะ!หมดฤทธิ์สัก-อั่ก!!”

“ไอ้สัส!!!!!”

ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นพูดจบก็ถูกบาทาของชายที่ชื่อว่าดีนประทับเข้าที่ใบหน้าก่อนจะซ้ำจนอีกฝ่ายแน่นิ่งไป

“ไทม์ไม่เป็นไรใช่มั้ย”

“กู…โอเค”

“ไม่มึงไม่โอเคสักนิด” ติมพยุงไทม์ลุกจากพื้นก่อนจะพาไปนั่งบนรถมอเตอร์ไซค์

“กู…ขอโทษนะ ที่ทำให้มึงต้องมาลำบาก”ติมถอนหายใจ “มึงจะขอโทษเพื่อ”

“แต่กูเป็นคนพามึงมานี่”ไทม์เบะปากพลางร้องซี๊ดจากคงามจุกที่โดนต่อยท้องจากเมื่อกี้

“มึงไม่ได้พามา gps พามาต่างหาก อีกอย่างต่อให้มึงไม่พามากูก็ต้องมาทำธุระแถวนี้อยู่แล้ว ถ้ากูเจอพี่มันมีเรื่องยังไงกูก็ต้องไปช่วยอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเลิกโทษตัวเองไม่งั้นกูจะทุบมึงให้หลับเลย”

“แล้วพี่ดีนเป็นไงมั่ง”

“พี่มันไม่เป็นไรหรอก ดูดิ ยังเอาไม้ไล่ทุบพวกมันอยู่เลย”

หันไปหาคนต้นเรื่องที่ดูเหมือนจะสบายดี ดูสิ เอาไม้ไล่ทุบคนพวกนั้นไม่พอยังไปเขย่าคอเขาอีก

“ใครเป็นส่งพวกมึงมาพูดมาดิ!!!!”

“กู…ไม่บอก…หรอก”

“มึงจะบอกมั้ย!”ไม่พูดเปล่าดีนใช้หัวโขกเข้ากลางที่หน้าผากอย่างแรงจนอีกฝ่ายสบลเหมือดไป

“เฮ้ย!!อย่างพึ่งหลับดิวะ!!! ตื่นขึ้นมาก่อน! เฮ้ย!! กูบอกว่าให้ตื่นไง!!”

“พี่ๆๆ หยุดก่อนๆ”ไทม์กับติมที่เห็นว่าดีนเขย่าคอเสื้อคนพวกนั้นไม่หยุดจึงรีบเข้าไปห้ามก่อนที่พี่แกจะโวยวายไปมากกว่านี้

“ฮึ่ย!!!”

“เอาน่าพี่ใจเย็นๆ ก่อน เดี๋ยวเราค้นของพวกมันก็ได้ แค่นี้ก็น่าจะรู้ตัวคนส่งพวกมันมาแล้ว”

“เออ ก็ได้วะ”

ติมไทม์และดีนค้นตัวและรถของเจ้าพวกนั้นแต่ค้นไปค้นมากลับไปเจอเบาะแสที่จะสาวถึงตัวหัวหน้ามันเลยแม้แต่น้อย

ปัง!!!

“โถ่เว้ย!!!ทำไมมันหาไม่เจอวะ!!!”

“ฮ่าๆๆๆๆๆดูอารมณ์เสียจังนะ คุณดีน”

เสียงปริศนาโผล่มาพร้อมกับชายคนหนึ่งที่เดินลงมาจากรถปริศนาที่มาจอดตรงไหนก็ไม่รู้พร้อมกับกลุ่มคนนับสิบดูท่าคงจะเป็นพวกของเจ้าพวกที่นอนสลบเหมือดอยู่ที่พื้น

“มึงเองหรอเนี่ย”

ไทม์กับติมมองดีนสลับกับกลุ่มชายพวกนั้นพูดแบบนี้แสดงว่าดีนก็รู้จักคนพวกนั้นอยู่แล้ว

“วันนี้มีน้องๆมาแจมด้วยหรอคุณดีน แบบนี้ก็ดีสิจะได้สนุกกันหน่อย”

ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าแก๊งเดินตรงมาทางพวกไทม์แต่ก็ถูกดีนเดินมากันเอาไว้

“อย่าแม้แต่จะคิดถ้ามึงแตะเด็กพวกนี้แม้แต่ปลายผมกูไม่เอามึงไว้แน่”

“ฮ่าๆๆๆๆๆแหม น่ากลัวจัง แต่จะให้ไม่แตะก็คงไม่ได้หรอกเพราะตอนนี้พวกแกอยู่ในวงของพวกฉันแล้ว”

“หลบไปก่อน”ดีนหันมากระซิบกับพวกไทม์พร้อมกับยื่นท่อนเหล็กให้ไทม์เอาไว้ป้องกันตัว “แล้วพี่ล่ะครับ”

“กูคนเดียวไหว ส่วนมึงอยู่กับไอ้ไทม์ไป ถ้ามันเป็นไรขึ้นมาเดี๋ยวยัยสวยมาบีบคอกูอีก”

“ได้พี่”

ติมขยับมายืนบังไทม์เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเพ่งเล็งไทม์

กลุ่มชายฉกรรจ์เริ่มพุ่งเข้าใส่ ติมและดีนก็เริ่มตะลุมบอนทันที แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีจำนวนที่เยอะกว่าเท่าตัวแต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองหนุ่มกระวนกระวาย

ส่วนไทม์ระหว่างที่ทุกคนมะรุมมะตุ้มก็พยายามส่งข้อความหาลูซี่แต่ขณะนั้นเองจู่ๆ ก็โดนดึงโทรศัพท์ก่อนจะโดนสวนไปหนึ่งหมัดทำให้เซจนเกือบล้ม ชายฉกรรจ์จะสวนอีกหมัดแต่ก็ถูกติมซัดจนร่วงลงไปก่อน

“shit! แม่งเยอะจังวะ”ติมสบถก่อนจะไล่ซัดพวกที่เหลือแต่ด้วยที่มันเยอะเกินทำให้แรงของสองหนุ่มเริ่มหมดแรง

ไทม์ที่เห็นสองคนที่เต็มไปด้วยบาดแผลเขาเริ่มเป็นห่วงและกลัวว่าสิ่งที่คิดในหัวมันจะเกิดขึ้นทำไงดี เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วงเพื่อนแต่ก็กลัวที่จะสู้

ขณะที่ทำในหัวกำลังตีกับความคิดสายตาก็เหลือบเห็นมีดยาวคมฟุตกว่าๆที่ถูกงัดออกมาหมายจะพุ่งตรงเข้าหาเพื่อนชาย

ทำไงดีทำไงดี…ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่างติมต้องถูกแทงตายแน่ๆ

ไม่เอาไม่เอาเด็ดขาด เขาไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บเพื่อเขาอีกแล้ว

สูดลมหายใจเข้าปอดลึกบังคบสองขาให้วิ่งพุ่งตรงออกไป“ย๊ากกกกก!!!!!”

มือหนาข้างซ้ายพุ่งเข้าจับใบมีดจนเลือดที่มือไหลพุ่งออกมาก่อนจะง้างท่อนเหล็กกระแทกขาแล้วฟาดเข้าที่หัวอย่างจังจนอีกฝ่ายล้มลงไปกอง

“ไอ้ไทม์ข้างหลัง!!”เสียงตะโกนของเพื่อนเรียกให้ไทม์ได้สติแต่จู่ๆชายฉกรรจ์คนนั้นก็ถูกรถยนต์จากไหนไม่รู้ขับชนจนร่างกระเด็นหลุนๆไปกับพื้นก่อนจะถูกใครบางคนกระโดดถีบยอดหน้าจนสลบคาที่

แผ่นหลังเล็กที่คุ้นตาผมยาวสีดำจนถึงกลางหลังก่อนตวัดขาเตะศรีษะของชายฉกรรจ์ที่เข้าจากทางด้านหลังจนทำให้ไทม์ได้เห็นใบหน้าได้อย่างชัดเจน

“พี่ลูซี่!!!”

“พี่มาช่วยแล้วค่ะ”