ฤดูร้อน รัชศกเจิ้งอู่ปีที่สิบห้าณ เฟิงอัน เมืองหลวงแห่งแคว้นเป๋ยฉู่
อากาศเดือนหกแปรปรวนไม่ต่างอะไรจากอารมณ์ของเด็กทารกเมื่อครู่ยังปลอดโปร่งทั่วฟ้า ทว่าเพียงพริบตาก็เกิดแสงสว่างวาบตามด้วยส่งเสียงร้องคำรามลั่นก่อเกิดลมฝนจะพัดกระหน่ำจนมืดฟ้ามัวดิน
อารามฉืออวิ๋นตั้งอยู่แถบชานเมืองเฟิงอันเมืองหลวงแคว้นเป๋ยฉู่เป็อารามที่มีผู้คนคลาคล่ำและใหญ่โตที่สุดบนเขาเฟิ่งอวิ๋น แม้จะมีการเปลี่ยนผ่านมาแล้วหลายราชวงศ์แต่สถานที่แห่งนี้ก็ยังคงตั้งตระหง่านไม่เสื่อมโทรม
ทว่าวันนี้ภายในอารามกลับเงียบสงัดผิดปกติบรรดานางชีวัยแรกแย้มที่ยามปกติมักจะส่งเสียงเจื้อยแจ้วกันอย่างสนุกสนานกลับดูแปลกไปจากเดิมพวกนางแต่ละคนขมวดคิ้วแน่น ก้าวเดินเร็วๆ ตรงไปยังห้องของตน ด้วยกลัวว่าหากช้ากว่านี้อาจไม่ได้กลับไปอีก
ล่างเขาเฟิ่งอวิ๋นมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเร่งรุดมายังอารามสีหน้าแต่ละคนเคร่งขรึมผิดปกติ ราวกับกำลังเผชิญกับมหันตภัยใหญ่หลวงอย่างไรอย่างนั้น
มั่นใจว่าราตรีนี้จะต้องเป็ราตรีที่ไม่สงบเป็แน่
วังหนิงอ๋อง
“ว่าอย่างไรนะ!” หนิงอ๋องเจียงอวิ่นจือขมวดคิ้วแน่นเอ่ยย้ำออกมาทีละคำ ไอเย็นเยียบน่าหวาดหวั่นโอบล้อมตัวเขา ทำให้ชายชุดดำที่โค้งกายอยู่ตรงหน้าไม่กล้าหายใจแรง
“ชิงซินส่งข่าวมาว่าคุณหนูใหญ่จวนโหว เว่ยเยียนหรานวิวาทกับเว่ยฮูหยินที่ริมสระบัว หลังจากนั้นเว่ยเยียนหรานก็โมโหวิ่งหนีไปชิงซินกลัวว่านางจะเกิดเื่จึงตามไปด้วย ยังไม่ทันเดินถึงห้องก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกว่าเว่ยฮูหยินตกน้ำดังมาเว่ยเยียนหรานรีบสั่งให้ชิงซินไปช่วยเว่ยฮูหยิน แต่เมื่อชิงซินรุดไปถึง เว่ยฮูหยินก็หมดลมหายใจเสียแล้วชิงซินจึงวกกลับไปรายงานเว่ยเยียนหราน หากแต่ไม่คิดว่าทันทีที่นางไปถึง เว่ยเยียนหรานก็แขวนคอฆ่าตัวตายแล้วเช่นกันบัดนี้เว่ยฮูหยินกับคุณหนูใหญ่เว่ยเยียนหรานต่างสิ้นลมแล้วทั้งคู่พ่ะย่ะค่ะ”
ชายชุดดำทวนคำพูดเมื่อครู่ของตนอีกครั้งทุกครั้งที่เอ่ยจบหนึ่งประโยค ก็จะััได้ว่าไฟโทสะของเจียงอวิ่นจือลุกโชนขึ้นมาอีกหนึ่งส่วนจึงอดร้องโอดครวญในใจไม่ได้ เดิมทีนึกว่าเป็เพียงเื่ธรรมดาทั่วไปเท่านั้นถึงได้ชิงมารายงานกับท่านอ๋องก่อน ใครจะคิดว่าท่านอ๋องกลับทรงกริ้วถึงเพียงนี้ ทั้งที่อากาศร้อนอบอ้าวแต่มิวายทำให้เขารู้สึกราวกับตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็ง
“เว่ยเส่าชิงเ้าช่างโอหังนัก! โอหังจริงๆ” เจียงอวิ่นจือหัวเราะเสียงเหี้ยม ชายชุดดำก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย วันนี้ท่านอ๋องดูโเี้เกินไป เขาไม่ได้เห็นท่านอ๋องเดือดดาลเช่นนี้มาหลายปีแล้วยิ่งท่านอ๋องนิ่งมากเท่าไร ก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงไฟโทสะที่รุนแรงมากเท่านั้น บัดนี้ท่านอ๋องถึงขั้นหัวเราะออกเสียงโทสะเช่นนี้...เขาเองก็ไม่กล้าจินตนาการ
“เว่ยเส่าชิงจัดการเื่นี้อย่างไร”เจียงอวิ่นจือกลับคืนสู่บุคลิกสบายๆ ดังเช่นปกติ พลางเอ่ยถามเสียงเรียบราวกับคนที่มีไฟโทสะลุกโชนเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เขาอย่างไรอย่างนั้น
“เว่ยเส่าชิงกำลังอยู่ระหว่างทางไปอารามฉืออวิ๋นตอนนี้ชิงซินยังรั้งอยู่ที่อารามแห่งนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าเข้าใจแล้วเ้าออกไปได้ หากมีความคืบหน้าอะไรให้รีบมารายงาน” ทันทีที่เจียงอวิ่นจือโบกมือปัดชายชุดดำก็รีบหลบออกไปด้วยท่าทางราวกับได้หลุดพ้นจากแรงกดดัน
เจียงอวิ่นจือลุกขึ้นเดินมาที่หน้าต่างมองท้องฟ้าซึ่งปกคลุมไปด้วยเมฆดำหนาแน่นด้านนอก ผ่านไประยะหนึ่ง เขาก็ทอดถอนใจ สมดังที่กล่าวกันว่าคนคิดหรือจะสู้ลิขิตฟ้าทุกสรรพสิ่งล้วนถูกควบคุมด้วยโชคชะตา ผู้คนไม่อาจกะเกณฑ์ได้แม้แต่น้อย
ณ ห้องหนึ่งด้านหลังอารามฉืออวิ๋นซึ่งประตูเปิดอ้าภายในนั้นมีศพผู้หญิงตั้งอยู่สองศพ ด้านนอกมีหญิงรับใช้สูงวัยสองคนกำลังก้มหน้าพูดคุยกัน
“ฟ้าผืนนี้คงจะแปรผันแล้วจริงๆ”หญิงรับใช้นางหนึ่งเงยหน้าขึ้น มองท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเมฆดำหนาแน่น
“เฮ้อ นั่นนะสิ! บาปกรรมจริงๆมาตรว่า์คงเห็นฮูหยินของเราน่าสงสารเหมือนกันกระมัง พี่หญิงเฒ่าท่านว่าฮูหยินผู้อ่อนโยนทั้งยังปฏิบัติกับบ่าวรับใช้อย่างพวกเราเป็อย่างดีคนนั้น เหตุใดจึงมีชะตาชีวิตอาภัพนักนะอีกไม่กี่วันก็จะคลอดอยู่แล้วแท้ๆ ใครจะคิดว่าบัดนี้กลับกลายเป็หนึ่งศพสองชีวิตเสียได้”หญิงรับใช้อีกคนพูดเสียงกระซิบ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
802
![[Vinegary!]ติดกับดักร้าย เจ้านายที่รัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593095021_79620907.webp)
