“พวกเ้ามาเสียงดังอะไรตรงนี้อยากตายหรือไง!"
เฟิงฉินก้าวออกมาจากตำหนักก่อนจะกล่าวเตือนทหารของเขา สายตาจ้องมองทหารทั้งสองอย่างไม่สบอารมณ์
"เอ..อ..คือท่านแม่ทัพขอรับนี่สุราของท่านขอรับ" ทหารนายหนึ่งยื่นไหสุราให้กับท่านแม่ทัพของพวกเขา
เฟิงฉินมิได้รับไว้เพียงแค่มองไหสุราก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าสตรีด้านในยังมิได้อาบน้ำ
"เ้าทั้งสองไปหาชุดสตรีมาให้ข้าหนึ่งชุด"
"ชุดสตรีหรือขอรับ?" ทหารทั้งสองต่างไม่เข้าใจว่า ท่านแม่ทัพจะนำชุดของสตรีไปทำอันใด
"ไม่ต้องถามมากพวกเ้าไปหามาห้ามเกินยามซื่อ"
"ขอรับท่านแม่ทัพ!"
เฟิงฉินกลับเข้าไปด้านในทิ้งให้สองทหารยืนถือไหสุรา แล้วพวกเขาจะทำอย่างไรกับสุราในมือเล่า
เค่อฉิงสบสายตาเข้ากับร่างสูงที่เดินเข้ามา แล้วเมื่อคืนเธอนอนอยู่กับบุรุษตรงหน้าได้อย่างไร
"เ้าจะมองข้าอีกนานหรือไม่?"
คนตัวสูงเมื่อรู้ว่าถูกจ้องมองอย่างไม่วางตา เขาก็กล่าวดุไปเล็กน้อยก่อนเฟิงฉินจะก้าวเข้าไปด้านหลังปล่อยให้เค่อฉิงมองตามหลังไป
"อะไรของเขากัน..มองก็ไม่ได้รึไง?"
เค่อฉิงบ่นอุบก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าที่นี่มิใช่สถานที่พักของเธอ ก่อนจะลุกออกจากเตียงท้าวบางกำลังจะเดินออกไปด้านนอกตำหนักแต่ทว่า
"เ้าจะไปไหนรึ?" เฟืองฉินที่กำลังปลดอาภรณ์ จ้องมองเค่อฉิงด้วยแววตาเย็น
"ข้ากำลังจะกลับตำหนักของข้า" เสียงหวานกล่าวตอบ
"ข้าเปลี่ยนใจแล้วเ้าต้องคอยปรนนิบัติข้าทุกคืน"
"ห๊ะ...?"
"หรือจะให้ข้าปรนนิบัติเ้าเหมือนเมื่อวาน?"
เธอสายหน้าคอแทบหัก สายเค่อฉิงมองผ่านผ้าม่าน มันกลับมองเห็นทะลุถึงข้างใน มือบางถึงกับจับแก้มที่แดงของตัวเองเมื่อเห็นอะไรที่มิควรเห็น
"แ..ล้ว ท่านจะให้ข้าทำอะไรเล่า"
เฟิงฉินมองผ่านม่านที่กั้นอยู่ไปเห็นสตรีข้างนอกจับแก้มของตัวเอง เขามิได้สนใจกริยาของสตรีที่อยู่ด้านนอกเลยแม้แต่น้อย ก่อนเขาจะก้าวไปด้านหลังเพื่อชำระร่างกาย
"ภาพติดตาชัดๆ"
เค่อฉิงกล่าวกับตัวเอง แม้จะพยายามสลัดภาพร่างกายของบุรุษร่างหมีออกไปจากหัวนางแต่ภาพมันก็วนกลับมาเสมอ
"ท่านแม่ทัพขอรับสิ่งที่ท่านสั่งได้แล้วขอรับ"
"เขาสั่งอะไรกัน?"
"มันเป็ชุดของเ้า"
เฟิงฉินกล่าวออกมาจากด้านหลัง เค่อฉิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอจึงเดินออกไปรับชุด
"นี่ขอรับ"
ทหารที่เห็นสตรีออกมาจากที่พักของท่านแม่ทัพพวกเขาต่างมองหน้ากัน นี่ท่านแม่ทัพพาสตรีเข้ามาั้แ่เมื่อใด ถึงพวกเขาก็ได้ยินข่าวมาบ้างว่าท่านแม่ทัพกำลังเลี้ยงดูสตรีที่เป็เชลยนางหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าถึงขนาดแนบชิดกันเสียจนเกินกว่าเชลยธรรมดาเสียอีก
"ขอบคุณ"
ทหารมองตามหลังสตรีนางนั้นก่อนจะก้าวถ่อยกลับไป
"เ้าเห็นหรือไม่ มีสตรีออกมาจากตำหนักของท่านแม่ทัพ!" ทหารอีกคนถามกับเพื่อนของตนที่อยู่เฝ้ายามั้แ่เมื่อคืน
"แล้วอย่างไรข้าเห็นนางอยู่กับท่านแม่ทัพั้แ่เข้าเมืองมา"
ทหารยามกล่าวด้วยสายสีหน้าปกติหากใครอยู่เฝ้ายาม่เย็นจนถึงหัวค่ำจะเห็นมากกว่านี้เสียอีก
เค่อฉิงมองชุดที่อยู่ในมือนางฮั่นฟูสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอถืออยู่เป็เนื้อผ้าขั้นดีมากต่างจากที่สวมใส่เมื่อตอนอยู่ในป่าลิบลับ
"เ้าจะมองชุดอีกนานหรือไม่?..ไปอาบน้ำเ้าเป็สตรีประเภทไหนกันถึงมิดูแลตัวเอง" เฟิงฉินกล่าวขณะร่างเปลือยท่อนบนเดินออกมาจากด้านหลัง
"ท่านมียางอายสักหน่อยได้หรือไม่!"
เค่อฉิงเธอเอาปิดหน้าตัวเองภาพที่เห็นในผ้าม่านยังวนอยู่ในหัวจนนางจะลืมแล้วแต่นี่กลับเพิ่มภาพให้นางต้องจดจำอีก
"ยางอายหรือ?" เฟิงฉินมองไปยังอกแกร่งที่ตนเองภาคภูมิใจเขามิเคยอายต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรี
"ข้าเข้าใจแล้ว..เ้าอยากไม่อายหรือไม่?"
เฟิงฉินหยอกเย้านาง พร้อมเดินเข้าไปใกล้ๆร่างเล็กที่ปิดตาอยู่ก่อนมือหนาจะจับเข้าแขนบางดึงแขนทั้งสองข้างให้ออกจากใบหน้างาม
"เ้าควรไปอาบน้ำมิเช่นนั้นข้าจะอาบให้"
เขากระซิบข้างหูนาง เค่อฉิงที่ได้ยินเช่นนั้นเธอรีบเข้าไปด้านหลังทันทีด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
"เ้าหมีลามก!" เค่อฉิงเธอไม่ชอบใจเท่าไหร่นักกับการที่เธอโดนแกล้งเสมอไม่แม้แต่จะได้เอาคืนแต่เมื่อนึกถึงอกแกร่งของเขา เธอถึงกับหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ
หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จแล้ว เค่อฉิงสวมอาภรณ์สีขาวที่บุรุษหน้านิ่งหามาให้เธอ ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อร่างบอบบางหลังผ้าม่านก้าวออกมา เฟิงฉินมองตามตาไม่กระพริบใบหน้าที่งดงามและอาภรณ์ขาวสะอาดเหมือนดอกไม้แรกแย้มจนทำให้ท่านแม่ทัพหนุ่มถึงกับหัวใจเต้นผิดจังหวะ
เฟิงฉินมิคิดว่าสตรีตรงหน้าจะซ้อนความงดงามได้มากมายถึงเพียงนี้ แต่ทว่าใบหน้าบอบบางกลับมองเขาด้วยแววตากลมโต เฟิงฉินกระแอมแก้เขินไปครั้งหนึ่งก่อนจะหันไปอีกทาง
"ตามข้ามาข้ามีธุระที่จะต้องทำ"
เค่อฉิงไม่เข้าใจบุรุษตรงหน้าเลยสักนิดเหตุใดเขามิเอ๋ยปากชมเธอบ้างเลยหรือ?
อีกทางด้านของภูมิประเทศที่มีแคว้นน้อยใหญ่มากมาย แต่มีเพียงแคว้นชิงหลงที่มีอำนาจและกำลังทหารมากที่สุดในบรรดาทุกแคว้น มีจักพรรดิซีซวนกุมอำนาจเหนือผู้คนโดยมีเหล่าแม่ทัพนายกองเป็ที่ปรึกษา
"กราบทูลฝ่าาตอนนี้ได้ข่าวเื่องค์หญิงสี่แล้วพ่ะย่ะคะ" แม่ทัพิกล่าว เหล่าแม่ทัพคนอื่น ๆต่างจดจ้องไปยังบุรุษผู้อยู่บนจุดสูงสุดของแคว้น ชุดเกราะสีทองแสดงถึงความสง่างามใบหน้านิ่งฟังด้วยแววตาเรียบเฉย
"แม่ทัพิจะใช้คนเท่าไหร่ก็ได้ข้าไม่สนพานางกลับมา ถึงเวลาที่นางต้องกลับบ้านแล้ว"
"น้อมรับคำสั่งพ่ะย่ะคะฝ่าา"
จบตอน..
2K
