เสียงแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ดังรัวเป็จังหวะผสมผสานกับเสียงพูดคุยโทรศัพท์โต้ตอบลูกค้าดังระงมไปทั่วชั้น14 ของอาคารสำนักงานใจกลางกรุงเทพมหานคร ที่นี่คือที่ตั้งของ ‘เบรนสตรอม เอเจนซี่’บริษัทโฆษณาระดับแนวหน้าของประเทศ และในเช้าวันจันทร์อันแสนวุ่นวายนี้บรรยากาศภายในแผนกการตลาดตึงเครียดเป็พิเศษราวกับมีประเด็นระดับชาติกำลังจะเกิดขึ้น
“จำไว้นะคะทุกคน... ลูกค้ากลุ่มเป้าหมายของ ‘สุขภัณฑ์ระดับไฮเอนด์’ไม่ใช่แค่คนที่อยากปลดทุกข์ แต่คือคนที่้าเปลี่ยนห้องน้ำให้เป็พื้นที่แห่งความรื่นรมย์ส่วนตัว!”
น้ำเสียงใสทว่าหนักแน่นและกังวานทรงพลังของ ‘พาย’ พิมมาดาดังสะท้อนอยู่ภายในห้องประชุมใหญ่กระจกใสร่างระหงในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีครีมตัดเย็บเนี๊ยบกริบดูโฉบเฉี่ยวและเป็มืออาชีพอย่างที่สุดใบหน้าสวยหวานไร้ที่ติถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนธรรมชาติอย่างประณีตริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อแย้มยิ้มอย่างมีความมั่นใจขณะที่เรือนผมยาวดัดลอนสีน้ำตาลเข้มทิ้งตัวสลวยถึงกลางหลัง ทำให้ทุกสายตาไม่อาจหลุดโฟกัสไปจากเธอได้เลย
พิมมาดาคือ Senior Account Executive (AE) มือทองประจำเอเจนซี่เธอขึ้นชื่อเื่การเป็เวิร์กกิ้งวูแมนระดับหัวกะทิ หัวไว อ่านเกมขาด พูดจาฉะฉานและมักจะมีไอเดียขายงานที่แปลกใหม่แหวกแนว แต่ก็ขยี้ใจผู้บริโภคได้อย่างตรงจุดเสมอ
“เพราะฉะนั้น แคมเปญ ‘์ในห้องน้ำ’ ที่เราจะนำเสนอพาราดิโซแซนิทารี ในวันพรุ่งนี้ จะไม่ได้ขายแค่โถสุขภัณฑ์หรืออ่างล้างหน้าที่ดีไซน์สวยค่ะ”พิมมาดาใช้รีโมตในมือคลิกเปลี่ยนสไลด์พรีเซนเทชัน หน้าจอโปรเจกเตอร์ปรากฏภาพกราฟิกจำลองห้องน้ำหรูหราพร้อมตัวเลขสถิติความพึงพอใจของลูกค้า“แต่เราจะขาย ‘ประสบการณ์การผ่อนคลายที่เหนือระดับ’ผ่านนวัตกรรมเซนเซอร์อัจฉริยะต่างหาก... จบการนำเสนอแิเบื้องต้นค่ะมีใครมีข้อสงสัยตรงไหนไหมคะ?”
เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มปิดท้ายการพรีเซนต์อันทรงพลังทีมงานนับสิบชีวิตในห้องประชุมที่นั่งฟังกันมาตลอดครึ่งชั่วโมงต่างพร้อมใจกันปรบมือเกรียวกราวด้วยความทึ่งหัวหน้าแผนกการตลาดถึงกับพยักหน้ายอมรับอย่างพึงพอใจในความเป๊ะของเธอ
“ยอดเยี่ยมมากพาย สมกับเป็มือหนึ่งของทีมเราจริง ๆ”หัวหน้าเอ่ยชมจากใจ “ถ้าอย่างนั้น โปรเจกต์เสนอแผนงานโฆษณาให้บริษัท ‘พาราดิโซแซนิทารี’ ั์ใหญ่สุขภัณฑ์ของประเทศในวันพรุ่งนี้... พี่ฝากเธอเป็คนนำทีมเลยนะงานนี้งบการตลาดหลักร้อยล้าน อย่าให้หลุดมือไปได้เด็ดขาด”
“ไว้ใจพายได้เลยค่ะพี่ แบรนด์ระดับแสนล้านแบบนี้ พายจะคว้างานนี้มาให้บริษัทเราให้ได้เลยค่ะ!”พิมมาดายกมือขึ้นตบอกตัวเองเบา ๆ ด้วยท่าทีสตรองความมั่นใจเต็มเปี่ยมในระดับร้อยเปอร์เซ็นต์
เธอยิ้มกว้างอย่างสง่างามหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินไปเก็บเอกสารและโน้ตบุ๊กบนโต๊ะประชุมอย่างเท่ ๆ...
โครม!!!
“กรี๊ดดด! / โอ๊ยยยย!”
ปลายรองเท้าส้นสูงสีนู้ดความสูงสามนิ้วครึ่งแบรนด์หรูของพิมมาดาดันไปขัดและสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้ล้อเลื่อนที่ใครบางคนเลื่อนทิ้งไว้ไม่เข้าที่ร่างระหงที่เคยงามสง่าราวกับนางหงส์เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน บัดนี้เสียหลักถลาพุ่งไปข้างหน้าอย่างหมดท่า!
แฟ้มเอกสารในมือปลิวว่อน เอกสารสำคัญกระจัดกระจาย ก่อนที่หน้าผากมนสวยของเธอจะโหม่งเข้ากับกระดานไวท์บอร์ดล้อเลื่อนหน้าห้องอย่างจังจนเกิดเสียงดัง'ปึ้ก!'กระดานเลื่อนไถลไปข้างหน้าส่วนตัวของเธอทรุดลงไปกองกับพื้นในท่าพับเพียบเรียบร้อยประหนึ่งกำลังจะกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์
ห้องประชุมที่เคยอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและความชื่นชม พลันเงียบกริบ...ทุกสายตาจ้องมองมาที่สาวสวยสุดฮอตประจำแผนก ที่บัดนี้ลงไปนอนเอามือกุมหน้าผากของตัวเองอยู่บนพื้นห้อง
“พาย! เป็อะไรมากไหมลูก!” หัวหน้างานรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาช่วยพยุงร่างของเธอขึ้นมา
“มะ...ไม่เป็ไรค่ะพี่พิมพายแค่อยากลอง...เอ่อ...ทดสอบความแข็งแรงของกระดานไวท์บอร์ดบริษัทเราดูเฉย ๆ ค่ะว่าถ้าถูกกระแทกแรง ๆ มันจะล้มไหม... แฮะ ๆ” พิมมาดาพยายามส่งยิ้มแห้ง ๆที่คิดว่าดูดีที่สุดไปให้ทุกคน พร้อมกับค่อย ๆพยุงตัวเองขึ้นมายืนอย่างทุลักทุเลส้นสูงแทบพลิกซ้ำอีกรอบ
ยัยพายเอ๊ย! สวย เป๊ะ ได้ไม่เคยเกินสิบนาทีจริง ๆ!ความซุ่มซ่ามมันวิ่งอยู่ในสายเืหรือยังไงกันนะ!เธอได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจด้วยความอับอายระดับสิบ
หลังจากผ่านพ้น่เวลาแห่งความขายหน้าในห้องประชุมมาได้ พิมมาดาก็นั่งจุ้มปุ๊กอยู่หน้าโต๊ะทำงานส่วนตัวพลางเอาถุงเจลเย็นประคบเข้าที่หน้าผากมนซึ่งบัดนี้เริ่มปูดเป็นูนแดงจางๆ
“นึกว่าจะเอาชีวิตรอดจากห้องประชุมได้แบบเท่ ๆ แล้วเชียว ทำไมขาเก้าอี้มันชอบวิ่งมาชนฉันอยู่เรื่อยเลยนะ”เธอพึมพำบ่นอุบอิบกับตัวเองขณะจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกพกพา
“เอาหน่าแก อย่างน้อยแกก็ไม่ได้พูดผิดแบรนด์หรือเผลอทำกาแฟหกใส่หัวหน้าเหมือนอาทิตย์ที่แล้ว” พลอยเพื่อนสนิทร่วมแผนกเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาวางไว้ให้บนโต๊ะพลางหัวเราะคิกคักกับสภาพของเพื่อน“ว่าแต่... พร้อมหรือยัง? พรุ่งนี้ต้องไปเจอ ‘คุณภพ’ ประธานบริษัทพาราดิโซ แซนิทารีตัวจริงเสียงจริงเลยนะแก”
“คุณภพ? ภพธร น่ะเหรอ?” พิมมาดาเลิกคิ้วถามพลางนึกถึงข้อมูลโปรไฟล์ลูกค้าที่เธอเพิ่งนั่งอ่านไปเมื่อคืน
“ใช่จ้ะ! คนนี้แหละ สื่อสายธุรกิจทุกสำนักยกให้เป็ ‘บอสหนุ่มในฝัน’อันดับหนึ่งเลยนะแก หล่อ ั์ตาคม รวยระดับแสนล้าน ทำงานเป๊ะมาก...แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ได้ยินมาว่าเขาเนี๊ยบสุด ๆ รักความสะอาดและความเป็ระเบียบขั้นสุดยอดชนิดที่ว่าถ้าเห็นรอยรอยนิ้วมือหรือรอยฝุ่นสักเม็ดบนโต๊ะ เขาอาจจะสั่งทำความสะอาดห้องประชุมใหม่เลยมั้ง”พลอยทำเสียงกระซิบกระซาบพร้อมทำตาโต
“เว่อร์ละแก” พิมมาดาเบ้ปากเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่“คนอะไรจะเนี๊ยบขนาดนั้น ก็แค่เ้าของบริษัทผลิตอ่างล้างหน้ากับโถส้วมไหมล่ะ”
“แหมแม่คุณ! สุขภัณฑ์นำเข้าจากอิตาลีนะยะ!โถสุขภัณฑ์อัจฉริยะรุ่นท็อปของเขาตัวละเป็แสน ๆ มีระบบเป่าลม อุ่น มีระบบนวดในตัวด้วย!ฉันถึงเตือนแกไว้ก่อนเลยนะพาย ความโก๊ะและความซุ่มซ่ามระดับแชมป์โอลิมปิกของแกน่ะพรุ่งนี้สะกดมันเอาไว้ใต้พรมให้มิดเลยนะ! ถ้าแกไปทำซุ่มซ่ามตกส้นสูงใส่เขาหรือทำอะไรเปิ่น ๆ หน้าประธานสุดเนี้ยบมีหวังโปรเจกต์ร้อยล้านนี้ปลิวไปอยู่กับคู่แข่งเราแน่!”
พิมมาดากลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ลงลำคอที่แห้งผากมือบางจับถุงเจลเย็นบนหน้าผากตัวเองที่ยังระบมไม่หายพลางคิดตามสิ่งที่เพื่อนเตือน...คนที่เนี๊ยบ รักความสะอาดและเป็ระเบียบจัดแบบนั้นเนี่ยนะ? จะต้องมารับมือกับเธอ ผู้หญิงที่ต่อให้แต่งตัวเป๊ะั้แ่หัวจรดเท้าแค่ไหนก็ต้องมีเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวเองขายหน้าอย่างน้อยวันละหนึ่งครั้งแน่ ๆ
“ไม่หรอกน่า...” พิมมาดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางยืดอกตั้งตรงประกาศก้องด้วยความมุ่งมั่น “พรุ่งนี้ฉันจะสวมร่างเวิร์กกิ้งวูแมนจะระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว จะไม่มีความซุ่มซ่ามหลุดรอดออกไปให้เขาเห็นแม้แต่นิดเดียวคอยดูได้เลย!”
แต่ทว่าในใจลึก ๆ ของเธอกลับเริ่มเต้นระทึกอย่างหวั่น ๆ...การเดินทางไปเยือนอาณาจักรสุขภัณฑ์แสนล้านในวันพรุ่งนี้ มันจะผ่านพ้นไปด้วยดีหรือเธอจะไปสร้างตำนานบทใหม่ที่ต้องขายหน้าไปจนตายกันแน่!