Pioneer Era

ทีมของไพไรต์ประกอบด้วยสมาชิกทั้งหมด 4 คน กับอีก 1 ตัว

บุรุษสิงโตขนทองคำ [ไพไรต์]

สตรีเสือผู้ร่าเริงดั่งท้องฟ้าคราม [โทแพซ]

ลิงสมองกล้ามหน้าหล่อ [ซุนไกท์]

หมีกินแห้ว [วานาดิไนต์]

และเจ้างูเกล็ดสีขาว [ควอตซ์] สัตว์เลี้ยงของไพไรต์ที่พึ่งหายดีจากเหตุการณ์เฮเดส

เป็นทีมจำนวน 5 ชีวิตที่มีความสามารถต่อสู้ระยะประชิดเก่งกาจกันทุกคน

*ฟ่อ! *

อสรพิษเกล็ดสีขาวงดงามประดุจแร่ควอตซ์ขนาดสิบเมตร เริ่มขดตัวชูคอจับจ้องมาที่พวกเรา

ตะ---ตัวใหญ่กว่าเดิมหรือเปล่า…?

ครั้งล่าสุดที่เห็นมัน ฉันจำได้ว่าพึ่งจะมีขนาดตัวราวหกเมตรเองไม่ใช่หรือดอง?

จะโตเร็วเกินไปแล้วดอง!

*กิ้ว! *

เสียงขู่เล็ก ๆ ของมังเจ้ามังกรขี้เรื้อนได้ดังขึ้น

มันกำลังโผล่หัวขนาดเล็กของมันออกมาจากใต้เสื้อคลุมสีเทาของพรุน

โผล่ออกมาเพื่อส่งเสียงขู่อย่างน่ารักใส่เจ้าควอตซ์ของไพไรต์…

ตัวเล็กแล้วยังจะซ่าอีกนะเจ้านี่…

"หยุดก่อนควอตซ์ ผมมีเรื่องอยากจะถามพวกเขาก่อน"

"... คำถาม? "

โฮปออกมายืนบันหน้าฉัน พร้อมกับชักกระบี่ไร้คมสำหรับใช้ในงานแข่งขึ้นมาเตรียมต่อสู้

"หุ่นยนต์… ชีวิตเทียม… แล้วก็ยานอวกาศ… ของสามอย่างนี้มันคืออะไรกันแน่? "

"... คำถามงี่เง่าอะไรของแกกันฟะ! แล้วจะถามตอนนี้เพื่อ!? รอให้งานแข่งจบก่อนแล้วค่อยมาถามสิฟะ! "

ฉันเห็นด้วยกับคำพูดของโฮป

ตอนนี้มันใช่เวลาจะมาถามเรื่องไร้สาระอะไรแบบนี้ด้วยหรือ?

"แปลว่าถ้าจบการแข่งแล้ว จะตอบคำถามให้สินะ? "

ไพไรต์พึมพำกับตัวเอง แล้วชักดาบไร้คมสีดำคู่หนึ่งขึ้นมาถือเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

ดูท่าจะเลี่ยงการต่อสู้กับไพไรต์ไม่ได้แล้ว

ฉันรีบเตรียมใช้พลังภูติเพื่อสร้างเวทมนตร์ชุดใหญ่โจมตีใส่พวกเขา

แต่ก่อนที่จะได้ลงมือทำอะไร---

"ทุกคนใช้แผน R ด่วน! "

"รับทราบ! "

"ผะ… แผน R? "

---พรรคพวกทุกคนกลับเริ่มกระจายตำแหน่งออกไปรอบ ๆ แทนซะงั้น

พวกเขาเคลื่อนไหวกันพร้อมเพรียง ประดุจเป็นฟันเฟืองที่ทำงานไปพร้อมกันอย่างสามัคคี

พร้อมกันทุกคนโดยยกเว้นฉันคนนี้…

อย่าบอกนะ… ว่านี่คือแผนใหม่ที่พึ่งคุยกันเมื่อกี้นะดอง.!?

" ตามด้วยแผน F, U, C, *ตรูด*! "

กรี๊ดดดด! ไม่ใช่มีแค่หนึ่ง แต่ยังจะมีแผนใหม่ตามมาอีกหรือดอง!?

“แย่แล้วค่ะโฮป ลี่ไม่เคลื่อนไหวตามแผนค่ะ! ”

“ว่ายังไงนะพรุน!? ลี่! อย่ามัวแต่เหม่อลอยแบบนั้นสิ! หรือว่าลืมแผนการที่พึ่งพูดไปเมื่อกี้นี้แล้วเรอะ! ”

โฮปว่าเช่นนั้นอ๊ะ

ไม่ใช่ว่าฉันลืมซักหน่อยอ๊ะ

แต่มันไม่มีอยู่ในหัวของฉันมาตั้งแต่แรกต่างหากละดอง…

ด้วยเหตุนี้ ฉันเลยเคลื่อนไหวช้ากว่าพรรคพวกที่รู้แผนการใหม่

แน่นอนว่ากลุ่มของไพไรต์ไม่มีทางพลาดโอกาสงาม ๆ นี้ไปได้

“ขอโทษนะลี่! แต่เธอเสร็จฉันละ! ”

“!?! ”

ร่างของสตรีเสือที่มีขนและเส้นผมสีฟ้ากำลังมาปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน

กรงเล็บที่ยาวและแหลมคมของเธอกำลังถูกเหวี่ยงลงมาหมายจะขย้ำใส่ต้นคอขาว ๆ ดุจหิมะของฉัน~

เธอกำลังจะตะครุบร่างน้อย ๆ ที่น่ารักของฉัน~ ประดุจเสือที่กำลังกระโจนเข้าขย้ำใส่เนื้อนุ่ม ๆ ของลูกกวางตัวน้อยแสนนุ่มนิ่ม~

มันใช่เวลาจะมาคิดเล่นมุขเรอะ! ดอง!

ถึงจะมีกฏห้ามฆ่าฝ่ายตรงข้าม แต่เพราะเทคโนโลยีอันล้ำสมัย จึงอนุญาตให้ทำฝ่ายตรงข้ามพิการได้

จะตัดแขน ขา ยังไงก็ได้ ขอแค่เลี่ยงจุดตาย เป็นอันว่าทำได้หมด

เพราะเขาสามารถต่อแขน ต่อขา รักษาแผลฉกาจได้หมด ถ้าสมองของเจ้าตัวไม่ตายไปก่อน

แต่… ฉันไม่อยากเจ็บอะ!

ถ้าโดนกรงเล็บนั้นขย้ำเข้าไป… โอ๊ย… ไม่อยากจะคิดเลยดอง

*บรึ้มมม! *

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!?! ”

แต่ทว่าคนที่ปลิวกระเด็นหายไปในอากาศ กลับเป็นร่างของแม่เสือสาวสีฟ้าแทน

มีกระสุนอากาศที่รุนแรงยิงมาจากทางขวามือในพริบตาที่ฉันกำลังจะถูกขย้ำคอ

“เพื่อขจัดความชั่วร้าย จัสติส~”

“มิตรแท้แห่งความเที่ยงธรรม จัสติส~”

“พวกเรา ทีมนักเรียนสายวิทยาศาสตร์เวทมนตร์ จัสติส~”

“กรีน จัสติส~”

“เรด จัสติส~”

“บลู จัสติส~”

“เยลโล่ จัสติส~”

“พิ้ง จัสติส~”

“พวกเรา เผ่าภูติห้าสี [แฟรี่เรนเจอร์] จะขอรับเอาชัยชนะครั้งนี้ไปเอง! จัสติส~”

ว่าแล้วก็มีควันระเบิดห้าสีพวยพุ่งขึ้นมาจากด้านหลังของกลุ่มคนลึกลับทั้งห้าที่พึ่งปรากฏตัวขึ้นมา

มีคนบ้าอยู่ตรงนี้ด้วยละดอง

กลุ่มที่ปรากฏตัวขึ้นมา คือกลุ่มเผ่าภูติห้าสีที่มาจากแผนกวิทยาศาสตร์เวทมนตร์

ผ้าคลุมสีเงินอันเป็นจุดเด่นของแผนก กับตราหกเหลี่ยมที่เป็นตราสัญลักษณ์ของโรงเรียน กำลังปลิวไสวโดดเด่นอยู่ในอากาศต่อหน้าพวกเรา

“นักสู้ [โทแพซ] ออกจากการแข่งขันด้วยการลอบโจมตีจากทีมแฟรี่เรนเจอร์แล้วค่ะทุกท่าน! ”

“”โอ่วววววววววว! ””

เสียงของโฆษกกับเสียงของผู้เข้าชมดังเฮ่ลั่นคับสนามอีกครั้งหนึ่ง

“ทะ--- โทแพซ!? ”

ไพไรต์กรีดเสียงตกใจ แล้วหันไปทางกลุ่มของแฟรี่เรนเจอร์แทน

ได้โอกาสแล้วดอง!

“โฮป! ตอนนี้ละ รีบหนีไปตั้งหลักก่อนดีกว่าดอง! ”

“... ก็ดีเหมือนกัน”

“ใครจะยอมให้หนีไปง่าย ๆ กันละ! จัสติส~”

ภูติหัวสีแดงตะโกนออกมา พร้อมกับสร้างลูกไฟขนาดเท่าลูกฟุตบอลยิงใส่มาทางฉัน

ในขณะเดียวกัน พรรคพวกของเธอก็เริ่มโจมตีใส่ไปที่พวกไพไรต์ด้วย

แต่ว่านะ

“... ทำไมเบาจัง? ”

ฉันใช้ปีกของตัวเองดึงเอาอากาศรอบลูกไฟออก แล้วจัดการสลายพลังงานของบอลไฟนั้นจนสิ้น

บอลไฟของเขาดับหายไปในอากาศทันที

“หน่อย! ถ้าอย่างงั้นเจอนี่หน่อย! จัสติส~”

คราวนี้ภูติหัวสีน้ำเงินเสกหอกน้ำแข็งเท่าลูกธนูเล็ก ๆ ขึ้นมาสามดอก แล้วยิงโจมตีใส่ฉัน

"แค่สามดอกเนี่ยนะ? แถมขนาดยังเล็กซะ…"

ฉันทำเพียงแค่สร้างคลื่นความร้อนขึ้นมาตรงหน้า ลูกธนูน้ำแข็งก็ละลายหายไปในอากาศแล้ว

“ปะ… ปีศาจ! จัสติส~”

“สมกับที่เป็นลูกสาวของเอสเทอคนนั้น! ปีศาจชัด ๆ! จัสติส~”

… เอาฉันไปเทียบกับแม่อีกแล้ว

บางทีการเปิดเผยตัวตนจริงในเหตุการณ์อะบอม อาจจะเป็นความคิดที่ผิดก็ได้ละมั้ง?

อีกอย่าง ฉันไม่ใช่ปีศาจนะดอง พวกเธอมันอ่อนแอไปเองหรือเปล่า?

หรือว่า… ตัวฉันจะมาตรฐานสูงเกินไปเพราะการสอนของแม่หรือเปล่าหว่า?

“แบบนี้คงต้องใช้ท่าไม่ตาย! ทุกคน! ช่วยส่งพลังมาให้พวกเราด้วย! จัสติส~”

ภูติหัวแดงตะโกนเสียงดังก้อง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงดังกระฮึ่มจากทางที่นั่งของคนดู

ฉันหันไปมองทางต้นเสียงเหล่านั้น

ที่นั่งริมสนามของฝั่งคนดูตรงทิศใต้ มีนักเรียนจากแผนกวิทยาศาสตร์เวทมนตร์จำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่

“เอา พวกเรา ส่งเสียงเชียร์ด้วยเวทมนตร์ไปให้พวกเขากันหน่อยเร็ว! ”

“โอ๊วววว! ”

ว่าแล้วพวกเขาก็หยิบสื่อกลางกระตุ้นพลังอย่างแหวนหรือคฑาเวทมนตร์ออกมา ก่อนจะเริ่มใช้ของเหล่านั้นสร้างลูกไฟจำนวนมากขึ้นมาในท้องฟ้า

“ [ยิงพลุเชียร์] ได้! ”

ก่อนจะยิงลูกไฟที่อ้างว่าเป็นพลุเชียร์ออกไป

ยิงลงพื้นดินโดยมีเป้าหมายมาที่พวกเรา…

“พลุบ้านใครเขายิงใส่พื้นกันดอง!? ”

“กรี๊ดดดดดดดด!?! ”

พลุไฟนับร้อยกำลังแผดเผาท้องฟ้าร่วงหล่นใส่กลุ่มของฉันกับไพไรต์

เนื่องจากพรุนมีร่างกายที่ใหญ่กว่าชาวบ้าน เลยทำให้เป็นเป้าหมายโจมตีชั้นดีของพวกเขาไป

ผ้าคลุมสีเทาของเธอถูกแผดเผา จนเหลือเพียงแค่เสื้อซับในรัดรูปที่โชว์สัดส่วนร่างกายอันอุดมไปด้วยเสน่ห์ของสตรีเพศ กับสร้อยคอที่ห้อยเขี้ยวของอสูรสีทองปรากฏออกมาให้เห็นเป็นประจักษ์แก่สายตา

“นมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม! ”

เหล่าผู้ชมเพศชายสุขภาพดีต่างส่งเสียงหื่นดังคับสนามในทันที...

“เดียวก่อนสิดอง! ทำแบบนี้มันขี้โกงชัด ๆ เลยดอง! ฉันขอประท้วงดอง! ”

“โกงอะไรกัน? ก็แค่กองเชียร์ยิงพลุเชียร์มาให้พวกเรา แต่ [บังเอิญ] ว่าควบคุมพลังพลาด เลยยิงพลาดเป้าไปไกลหน่อยก็เท่านั้นเอง ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับพวกเราเลยนี่ จัสติส~”

แบบนี้ก็ได้เรอะดอง?

“ยิง ยิงต่อไป! มาแสดงพลังของกองเชียร์แผนกวิทยาศาสตร์เวทมนตร์ให้ทุกคนได้เห็นกันเร็ว! ”

ส่วนกองเชียร์จากทางฝั่งผู้เข้าชมก็ยังคงยิงพลุเชียร์มาใส่พวกเราต่อเนื่องไม่มีหยุด

พวกเราจึงรีบหนีตายเข้าไปในป่าเพื่อหลบพลุไฟพวกนั้น

“สวัสดีค่า~ ฉันเปอร์ไซด์นะค่า~ ตอนนี้การแข่งขันเริ่มดุเดือดขึ้นมาแล้ว ทุกทีมเริ่ม [ขี้โกง] กันอย่างไม่เห็นหัวคณะกรรมการกันแล้วค่า~”

เสียงใสของโฆษกคุณพี่สาวนกดังขึ้นมาในระหว่างที่ฉันกำลังวิ่งหนีอยู่ในเขตป่า

เดียวนะ…

เมื่อกี้พูดว่าทุกทีมกำลัง [ขี้โกง] กันอย่างงั้นใช่หรือเปล่า?

*บรึ้มมมมมม!! *

“แย่ละสิ ทำไมถึงมีหลุมพรางแถวนี้กันนะ? สงสัยว่าพวกผู้จัดคงลืมเช็คสภาพดินก่อนแน่ ๆ เลยสิเนี่ย~”

ทีมของชนเผ่าท้องถิ่นกำลังตกลงไปในหลุมพรางปริศนาเป็นจำนวนมาก โดยมีทีมที่ประกอบด้วยชนเผ่านกหัวเราะเยาะใส่จากเบื้องบน

ทำไมถึงมีกับดักหลุมพรางมาอยู่ในสนามต่อสู้กันได้ละดอง...

“เหวอออ!? แย่ละสิ! [เผลอ] ทำผ้าคลุมป้องกันนาโนร่วงไปในสนามแล้ว! "

หนึ่งในคนดู [เผลอ] ทำผ้าคลุมป้องกันนาโนทางการทหารร่วงลงไปใจกลางสนาม

แถมยัง [บังเอิญ] ร่วงไปสวมทับลงบนหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันอีกด้วย

ไม่ค่อยจะเนียนเลยนะดอง...

"ศัตรูของท่านอยู่ทางซ้าย~ พวกมันกำลังเตรียมโจมตีจากป่า~ ดักรออยู่สามนาย~ สี่นายอยู่เบื้องนภา~ หนึ่งเฝ้ารอสิบนาฬิกา~ จงเตรียมพร้อม~ จงโต้กลับเอย~"

ผู้เข้าชมเผ่ายักษ์กลุ่มหนึ่งกำลังร้องเพลงเชียร์ออกมาเช่นนั้น

สาบานว่านั่นคือเพลงเชียร์นะดอง?

"ทุกคนแปลอักษรเชียร์ที่งดงามจนผู้คนต้องแสบตากันเถอะ รหัสป้าย O M G! "

"แสบตาเฟ้ย! "

กลุ่มกองเชียร์ของฝั่งชนเผ่าท้องถิ่นกำลังยกป้ายแปลอักษรที่เงาวับราวกับแผ่นกระจกขึ้นสูง

แผ่นที่เงาวับเหล่านั้นกำลังสะท้อนแสงอาทิตย์ใส่ใบหน้าของผู้เข้าแข่งขัน ที่กำลังปะทะกับทีมเผ่ามนุษย์สัตว์ที่นำโดยชนเผ่าหมาป่าในสนาม

อืม… เป็นการแปลอักษรภาพเชียร์ที่งดงามจนแสบตาจริง ๆ ด้วยดอง

" งั่ม ๆ กล้วยนี่อร่อยจัง~ อ๊ะ? แย่ละสิ! เผลอมือลื่นทำเปลือกกล้วยร่วงไปในสนามเสียได้~"

“อ๊ะ!? ผมก็มือลื่นละ~”

“ของฉันด้วย~”

"อย่าโยนเปลือกกล้วยลงมาสิวะ! มันอันตรายนะเฟ้ย! "

กองเชียร์ชนเผ่ากอลิล่ากำลังพากันกินกล้วย แล้วโยนเปลือกกล้วยเปล่าจำนวนมากใส่ทีมศัตรูที่กำลังวิ่งอยู่ในสนาม

ระยะห่างจากที่นั่งคนดูมาถึงสนามต่อสู้นั้น มันอยู่ที่ประมาณ 10 เมตร

มือลื่นได้ไกลกันดีนะดอง

"มากินปลาร้ากัน! "

"ถั่วเน่าก็มีนะ! "

"มาแดรกของหมักดองกลิ่นแรง ๆ กันเถอะ! "

"ตรงนั้นกินเชี่ยร์อะไรกัน! มันเหม็นนะเฟ้ย! "

"โอ๊กกกกก! เหม็น! ขะ--- ขยับตัวไม่ไหวแล้ว! "

กองเชียร์เผ่ามนุษย์เริ่มงัดอาวุธชีวภาพขึ้นมากินกันข้างสนาม จนทำให้ชนเผ่ามนุษย์สัตว์จำนวนมากต้องบีบจมูกตัวเอง พร้อมกับคายของเก่าใส่สนามจนไม่เป็นอันจะต่อสู้ต่อไปได้

อืม… แค่กินอาหารเองนี่นะ? ไม่มีกฏข้อไหนห้ามอยู่ด้วยนี่นะ?

" ทุกทีมต่างงัดกลโกง… ไม่สิ สร้างเรื่อง [บังเอิ้น~ บังเอิญ~] ขึ้นมาติดกันรัว ๆ เลยนะคะเนี่ย~"

" ฉันว่าอีกสักครู่คงได้เห็นผู้เข้าชมวางมวยกันเองแน่ค่ะ..."

ถ้ารู้อยู่แก่ใจก็รีบหยุดซะสิ! ดอง!

"แต่เนื่องจากคณะกรรมการมองว่าสนุกดี เพราะอย่างงั้นจึงปิดตาข้างหนึ่งไปแล้วค่า~"

เอาจริงดิ!?

"เออ… คุณเปอร์ไซด์ค่ะ แบบนี้จะไม่เป็นไรแน่หรือคะ? "

พูดได้ดีมากคุณผู้กล้าเผ่าแรคคูน!

"เลือกเผ่าภูติมาเป็นคณะกรรมการ งานมันก็ต้องออกมารูปแบบนี้เป็นเรื่องปกติค่า~"

"..."

แล้วจะเลือกเผ่าภูติมาเป็นคณะกรรมการตั้งแต่แรกเพื่อ!?

ฉันพูดเองออกจะยังไงอยู่ แต่เผ่าภูติอย่างพวกเรามักถือคติ [กฏมีไว้แหก] นะเออ

สรุปคือนอกจากทีมฉันที่วางแผนชั่วจะขี้โกงชาวบ้านแล้ว---

"เอาเป็นว่ามันมีแต่เรื่อง [บังเอิ้น~บังเอิญ~] เกิดขึ้นรัว ๆ เท่านั้นค่ะท่านผู้ชม ช่างเป็นการแข่งขันที่ขาวสะอาดจนมองไม่เห็นความขาวเหลืออยู่อีกแล้วเลยทีเดียวค่า~”

---ดูเหมือนว่าทุกทีมเองก็วางแผนชั่วมาเพื่อโกงการแข่งในครั้งนี้ด้วยเช่นกันละดอง...