FIX 3rd: หนวดปลาหมึก
“ผมอยากให้เวอร์ชันหน้านี้มีหน้าฟีดส่วนตัวของใครของมันด้วย ถ้านักอ่าน Follow นักเขียนหรือเพื่อนไว้ก็จเห็นกิจกรรมที่คนที่ตามทำด้วย เช่น เพิ่งลงตอนใหม่ หรือชวนคุยเกี่ยวกับผลงานของตัวเอง หรือจริงๆ จะชวนคุยถึงผลงานนักเขียนที่ตามอยู่ก็ได้ ผมอยากให้มันเป็คอมมูนิตี้” คุณฮิมพูดขึ้นในที่ประชุม พนักงานแต่ละตำแหน่ง รวมถึงพี่คณิณที่เป็ Android Developer และผมที่เป็ iOS Developer เองก็หันมองหน้ากัน
ก็สิ่งที่ท่านซีอีโอเพิ่งพูดจบมันแทบจะทำให้การทำสร้างเวอร์ชัน 7.0 นั้นต้องยาวออกไปอีก มันจะทำให้แผนทำงานของทุกแผนกรวน แต่ใครจะห้ามได้ล่ะ
“เห้ย เดี๋ยวก่อนคุณ” พี่เมื่อยเสมือนเป็หน่วยกล้าตายเพียงหนึ่งเดียวของคนในที่นี้ สู้เขานะพี่เมื่อย พี่เมื่อยสู้ๆ พี่เมื่อยสู้ตาย พี่เมื่อยไว้ลาย อย่าแพ้ให้คุณฮิม! ถ้าสะบัดพู่ลุกขึ้นเชียร์ได้ผมคงทำไปแล้ว แต่จริงๆ ก็คือทำได้แค่กะพริบตาปริบ “ผมว่าถ้าคุณจะเอาขนาดนั้นต้องแบ่งเฟสนะ อาจเป็ตามแผนที่น้องเตรียมมาก่อน จะไม่ได้ทีเดียวทั้งหมดนะ”
“โอเค งั้นฝากแบ่งเฟสให้หน่อยนะทุกคน เอาของพี่ก่อนนะ”
เอิ่ม คุณฮิมพูดจาเอาแต่ได้อีกแล้ว ไม่เห็นหัวคนทำงานเลย แต่จะมีใครค้านอะไรได้ หน่วยกล้าตายแบบพี่เมื่อยต่อให้มีสิบคนก็คงได้ดีกว่านี้อีกไม่เยอะหรอก หลังจากนั้นก็มีรายงานผลงานของแต่ละทีมในสัปดาห์นี้ตามปกติ พอจบประชุม ผมแบก Macbook Pro เดินตามหลังพี่คณิณไปติดๆ ออกไปจากห้องประชุม พอหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเองแล้วก็ถอนหายใจออกมา
“อะไร ปลาทองหนักใจเหรอ” พี่คณิณมองผมเล็กน้อยก่อนจะถามออกมา ผมหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงแต่ผอมแห้ง เขาขยับแว่นสายตาเลนส์บางของตัวเองพลางกะพริบตาถี่ราวกับแสบตา แต่ไม่ใช่หรอก มันเป็บุคลิกปกติของพี่คณิณเขาอยู่แล้ว
“พี่ว่าไงอะ” ผมลองถามหยั่งเชิง
“ก็รู้สึกปวดหัวนิดหน่อยอะ” พี่คณิณสะบัดหัวตัวเองไปมาแล้วยกมือขึ้นเกาหน้าผาก ผมหัวเราะเพราะคำพูดของพี่เขาก่อนจะเปลี่ยนเื่ชวนเขาคุยเื่อื่นเพราะมองเห็นเหล่าต้นไม้ฟอกอากาศและแคทตัสบนโต๊ะของพี่เขาที่อยู่ติดกับโต๊ะผม
“พี่ๆ พี่ชอบต้นไม้ใช่มะ” นั่งติดกันมาสักพักแล้วก็จริงแต่ผมก็ไม่เคยคุยกับเขาเื่นี้จริงๆ จังๆ มาก่อนเลยแต่มันถึงเวลาแล้วล่ะ เพราะไม่งั้นผมจะหาต้นไม้ให้ซีอีโอได้ยังไงกัน
“ชอบสิ นี่ไง พี่เลี้ยงเต็มเลย” น้ำเสียงของพี่คณิณฟังดูโอ้อวด ผมไม่ได้ใส่ใจนัก
“งั้นพี่ช่วยเลือกอะไรเลี้ยงง่ายๆ มาให้สักต้นสิ”
“ปลาทองจะเลี้ยง?”
“เหอะ” ผมส่ายหัวอย่างรวดเร็ว ปฏิเสธหัวสั่นหัวคลอน
พี่คณิณเห็นท่าทางของผมแล้วเขาก็ขมวดคิ้ว ด้วยความที่พี่เขามีลุคผู้ชายใจดีที่ดูซื่อๆ หน่อยก็ทำให้ผมรู้สึกว่าไอ้สีหน้ายุ่งยากใจของเขานี่มันดูซีเรียสเกินเบอร์ไปหน่อยจนผมหัวเราะกับความน่าเอ็นดูของพี่เขา
“โอ๊ยพี่ เครียดเกิ๊น ผมจะซื้อไปให้คนอื่นอะพี่”
“อ๋อออ แฟนหรอ”
แหม่ พี่นี่เห็นซื่อๆ ก็ขี้เสือกเื่คนอื่นเหมือนกันนะนี่
“เปล่าครับ ผมมีแฟนที่ไหนพี่” ผมหัวเราะเบาๆ นึกเอ็นดูพี่เขาเพิ่มขึ้น “ซื้อให้คุณฮิม คุณฮิมฝากซื้อครับ” ซึ่งผมก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมฝากผมวะ…
“เอ้อ แปลกดีนะ” ผมเห็นด้วยพี่ ทำไมซีอีโอต้องฝากโปรแกรมเมอร์ซื้อต้นไม้ด้วย ไม่เห็นมีอะไรข้องเกี่ยวกันได้เลย พี่คณิณกอดอกพลางทำหน้านึกจนคิ้วขมวดก่อนจะพูดออกมาว่า “ต้นหนวดปลาหมึกมั้ย เลี้ยงง่ายนะ ตั้งบนโต๊ะได้เพราะไม่ชอบแดดอยู่แล้ว รดน้ำก็ไม่ต้องบ่อยมากด้วย”
“ต้นอะไรนะพี่ เมื่อกี้พี่พูดชื่อต้นไม้เหรอ?”
“ใช่ๆ ต้นหนวดปลาหมึก ถ้าสนใจเดี๋ยวพี่หาร้านส่งให้แล้วสั่งมาส่งได้เลย” พี่คณิณพูดด้วยท่าทางกระตือรือร้น เห็นแล้วก็อยากจะบอกให้ไปคุยกับท่านซีอีโอเขาเอง แต่ก็คงไม่ได้ ก็คุณเขาสั่งผม ผมก็คงต้องเป็คนทำนั่นแหละ
พอบ่ายแก่ๆ ใกล้จะแดดร่มลมตก ชายหนุ่มที่ความสูงกว่าร้อยแปดสิบเิเก็เดินมาสะกิดผมที่โต๊ะ ผมหันไปมองก่อนจะสะดุ้งโหยง เพราะคนที่มาสะกิดไม่ใช่คนธรรมดา
ค...คุณฮิม
“ไปคุยกับพี่ที่ห้องหน่อย” แล้วคุณฮิมก็เดินนำไปก่อน ผมต้องละที่หน้าจอแมคบุ๊คโปรของตัวเองไปอย่างเสียดาย อุตส่าห์กำลังเขียนโค้ดเพลิน งานออกกำลังสนุกเลย
“พี่ฮิมมีอะไรกับผมเหรอครับ” ผมสะกดจิตตัวเองไม่ให้พลาดเรียกคุณฮิมว่าคุณได้สำเร็จ หลังจากหย่อนตัวลงนั่งผมก็ถามออกไปพร้อมทำตาโตกว่าปกติเล็กน้อย
“งานที่พี่ให้ไปเป็ไงบ้าง”
คุณฮิมหมายถึงอะไร งานที่คุยในห้องประชุมน่ะเรอะ นี่แผนกผมยังไม่ได้คุยกันเลย แล้วมันเพิ่งเลิกจากห้องประชุมมาไม่ถึงสามชั่วโมงเลยนะ
“เอ่อ ยังไม่ได้แบ่งเฟสของเวอร์ชัน 7.0 กับพี่เมื่อยเลยครับ” ผมตอบตะกุกตะกัก นี่คุณเค้าจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ คิดว่าปลาทองอย่างผมจะตามทันเหรอ ฝันแล้วล่ะครับคุณฮิม
“ไม่ๆ ไม่ใช่เื่นี้ดิปลาทอง”
อ้าว...
“ครับ?”
“ที่สั่งไปเมื่อเช้าไง”
สั่งอะไรวะ… พอเห็นผมเงียบไปนานแล้วยังเอาแต่ขมวดคิ้วมอง คุณฮิมก็หัวเราะออกมา หน้าตาของเขาดูดีแม้กระทั่งตอนหัวเราะ ผมนี่อยากให้แม่สาวๆ ในออฟฟิศได้เห็นชะมัด แต่เสียดายคนเห็นคือผมคนเดียว ผมที่ไม่รู้สึกฟินอะไรเลย
“พี่หมายถึงเื่ต้นไม้ครับ”
หา…
คำตอบของคุณฮิมทำให้ผมอ้าปากหวอเป็วงกลม ก่อนจะต้องรีบหุบปากฉับเมื่อรู้ตัวเพราะคุณฮิมเอาแต่หัวเราะใส่ผม
“ปลาทองน่ารักจัง ฮ่าๆ พี่ว่าแล้วว่าต้องเป็คนน่ารัก”
เอ่อ ถ้าผู้ใหญ่คิดว่าเราน่ารักก็อาจจะได้ขึ้นเงินเดือนเร็วๆ นี้รึเปล่านะ ผมได้แต่คิดอะไรไปเพ้อเจ้อก่อนจะถูกคุณฮิมถามซ้ำอีกครั้ง
“สรุปได้ต้นไม้รึยังอะ”
คุณฮิมจอมเผด็จการเริ่มแล้วครับทุกคน ไอ้ปลาทองเกือบซวยแล้ว ดีนะเพิ่งถามพี่คณิณมา รอดตายหวุดหวิด ขอขอบพระคุณพี่คณิณมา ณ โอกาสนี้
“ครับ ผมคิดว่าจะซื้อต้นหนวดปลาหมึกครับ น่าจะเหมาะกับพี่ฮิมดี” ผมระบายยิ้มให้เ้านายอย่างจริงใจ แต่คุณฮิมกลับไม่ได้ยิ้มตอบ ไอ้ที่ยิ้มๆ เมื่อกี้ก็จางไปแล้ว ทั้งยังเอาแต่จ้องผม
“เหมาะกับพี่ยังไงอะ” คุณฮิมขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินผ่านโต๊ะตรงกลางที่คั่นระหว่างผมกับคุณเขาแล้ววางมือลงบนบ่าของผม ปัดมือลงช้าๆ บนเสื้อยืดของผมจนพ้นเนื้อผ้าและวางค้างไว้ที่ข้อศอกของผม
เอ๊ะ มันแปลกๆ ป้ะ?
ไม่ทันที่ผมจะได้สงสัยอะไรเพิ่มเติม คุณฮิมก็ถามผมกลับมาว่า “เพราะคิดว่าผมเป็คนมือปลาหมึกเหรอปลาทอง...”
ตะ...ตายห่า ไอ้ปลาทองแย่แน่แล้ว!
296
