“ ตัวเล็ก ผมหิวข้าว ” ชายหนุ่มเอามือกุมท้องเมื่อยืนอยู่ในลิฟท์
“ ถึงห้องก่อนเดี๋ยวจะสั่งขึ้นไปให้ ”คนตัวเล็กพูดไม่มองหน้า
“ ห้องใครห้องคุณหรือห้องผม ” กึนซองก้มหน้าลงมาถามอย่างเย้าหยอก
สุดจะทนของผู้หญิงที่ชือมนต์ตรา เธอยกมือท้าวเอวทั้งสองข้างแหงนมองหน้า ใบหน้าที่เรียวเล็ก ปากนิด จมูกหน่อย นอกจากดวงตาที่ไอ้หล่อกลัวนักกลัวหนา บัดนี้กำลังแผ่รังสีอำมหิตสุดโหดให้กับชายต่างแดน เธอจ้องเป๋งไปที่ใบหน้าของเขา
“ ขอโทษๆ ตัวเล็กผมขอโทษ เห็นคุณเครียดเลยอยากให้คุณผ่อนคลาย..แต่คุณไม่ขำ..อย่าโกรธผมเลยนะ ”เขารีบละล่ำละลักบอก นี่เขากำลังจะแสดงท่าเ้าชู้ไก้แจ้ใส่ล่ามของตัวเองซะแล้วหรือนี่ แต่ใบหน้าและดวงตาที่จ้องเป๋งมาที่เขาเมื่อกี้
ทำไมงดงามยิ่งนัก ผมยาวเหยียดตรงที่ล้อมกรอบใบหน้ารูปไข่ ผิวเนียนขาวใสปราศจากเครื่องสำอางค์ ขนตายาวอ่อนช้อย ของแท้..ของแท้แน่ๆผู้หญิงคนนี้ไม่มีของปลอมบนใบหน้าเลย เอ! แล้วเด็กคนนั้นหายไปไหน เด็กที่ใส่หมวกแก๊ปวิ่งตามเขาหยอยๆส่งภาษาแปลเจื้อยแจ้วให้เขาหายไปไหนแล้วล่ะ
เมื่อถึงหน้าห้องกึนซอง หญิงสาวทำมือบอกใบ้ให้เขาเสียบคีย์การ์ด
“ จะกินอะไรจะสั่งให้ ”น้ำเสียงห้วนๆจากผู้หญิงตรงหน้าเอาจริงเอาจังอย่างบอกไม่ถูก กึนซองร้อนๆหนาวๆยังไงชอบกล จะว่ากลัวก็ไม่เชิง เกรงๆยังไงไม่รู้ยามนี้ออร่าของเธอช่างมีอำนาจเหลือเกิน มันผิดมากมายมหาศาลเลยเหรอ..แค่เขาออกไปเดินเล่น ก็แค่..หลงทางนิดหน่อยเอง
มนต์ตรายกหูโทรศัพท์สั่งอาหารเกาหลีสองสามอย่างให้เขา และสั่งอาหารไทยให้ตัวเองด้วยเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าั้แ่กลับมาจากแอร์พอร์ตจนกระทั่งหลับไปเธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากน้ำ
“ เดี๋ยวกินเสร็จแล้ว เราต้องคุยกันให้เป็เื่เป็ราว เป็ระบบ คุณจะทำอย่างนี้ไม่ได้ เที่ยวเดินเพ่นพ่านไปโดยที่การ์ดคุ้มกันสักคนก็ไม่มี คุณรู้จักกรุงเทพฯดีแค่ไหน ห๊า.า.า ?
“ ไหนว่ากินเสร็จก่อนแล้วจะคุยไง ”มิสเตอร์คิมแย้งอ่อยๆ”
“ ก็ด้าย..ก็ด้าย ”มนต์ตราลากเสียงยาวอย่างสงบอกสงบใจ ถ้าเป็ไอ้หล่อนะมึงเอ๊ย..จะตะบันหน้าซ๊ะให้หมดหล่อเลย
การรับประทานอาหารผ่านไปอย่างเงียบเชียบ มีเสียงของกึนซองถามซอกแซกบ้างว่า นั่นอะไร นี่อะไร อร่อยมั๊ย รสชาดเป็ยังไง จนในที่สุดจานอาหารไทยของเธอก็ตกไปเป็ของเขา และตรงหน้าเธอกลายเป็อาหารเกาหลีที่เธอคุ้นเคยเป็อย่างดี ชีวิตนักศึกษาแพทย์ในเกาหลีเจ็ดปี ช่วยทำให้เธอกินมันได้อร่อยพอๆกับอาหารไทย
หนุ่มอินดี้มาดกวน รอบสังเกตุดูพฤติกรรมการกินอาหารเกาหลีของเธออย่างสนเท่ห์ ผู้หญิงคนนี้เป็ใครกันหนอจึงดูคุ้นเคยกับไลฟ์สไตล์ชาวกิมจิได้ขนาดนี้ ความที่เป็ดาราดังจึงต้องระมัดระวังในเื่ผู้หญิง ไม่ยุ่งกับล่ามของทุกประเทศ และทุกที่ต่างแดนที่เขาเดินทางไปเปิดคอนเสิร์ต ล่ามส่วนใหญ่เป็ผู้หญิงที่ล้วนแล้วสวยสดงดงามอย่างกับจงใจจะมาประเคนให้เขา เกือบทุกนางใจกล้ามาก เขาบอกตรงๆว่าเขากลัวล่ามที่เป็ผู้หญิง แต่ทันทีที่ได้เห็นล่ามชาวไทยบนเครื่องบินก็เบาใจ อ่อ! เด็ก ไม่เป็ไร แต่ที่ไหนได้ กูกำลังจะขึ้นศาลอยู่เดี๋ยวนี้แล้วไอ้กึนซองเอ๊ย
“กาแฟสักแก้วมั๊ย ” มนต์ตราเอ่ยถามเบาๆ
“ ก็ดีครับ” เขาตอบ ใจชื้นขึ้นเป็กองที่เธอยังพูดด้วย
“ คุณไปรอที่ห้องรับแขกก่อนเดี๋ยวดิฉันจะชงไปให้ ”
หลังจิบกาแฟขมๆร้อนๆกันไปได้สักพัก หญิงสาวก็วางแก้วกาแฟลง มองเขาตรงๆคนถูกมองใจหายวาบ
“ อะไรอีกวะกู ”เขานึกในใจน่าจะใจเย็นได้แล้วนะ
“ คุณคิมดิฉันพร้อมจะถอนตัวจากการเป็ล่ามให้คุณ ถ้าคุณอึดอัดหรือรู้สึกว่าดิฉันเื่มากกับคุณ หลังจากที่ดิฉันพูดจบคุณยกหูโทรศัพท์ถึงบอสใหญ่ได้เลย รับรองว่าท่านจะหาล่ามมาแทนดิฉันได้ทันทีภายในพรุ่งนี้เช้า ฟังนะนี่คือข้อเสนอที่ดิฉันคิดไตร่ตรองไว้แล้วว่า..ดิฉัน..จะทำงานอย่างสบายใจและเต็มที่กับคุณ
1. ดิฉัน้าความเป็ระบบ จะไปไหนจะทำอะไรบอกกันก่อน นัดแนะกันก่อน
2. ดิฉันไม่ใช่บอร์ดี้การ์ดคุ้มครองอะไรคุณไม่ได้ถ้าเกิดมีเื่
3. เห็นใจซึ่งกันและกัน คุณเหนื่อยดิฉันก็เหนื่อย เพราะเราต้องตัวติดกันตลอดเวลาที่ทำงาน กรุณามองดิฉันเป็เพื่อน อย่าลามปามไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้น
4. ใน่เวลาสั้นๆเจ็ดวันที่คุณอยู่เมืองไทย ดิฉันจะทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยงานคุณเต็มที่ขอเพียงเชื่อฟัง ที่นี่ดิฉันเป็เ้าของบ้านรู้ดีว่าตรงไหนคุณควรอยู่และทำอะไรได้บ้าง ตรงไหนคุณไม่ควรอยู่และต้องรีบออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด หมดคำพูดของดิฉันแล้ว เชิญคุณตัดสินใจ” หญิงสาวผายมือมาข้างหน้าทำนอง..เชิญ..ทีคุณแล้ว
ชายหนุ่มนั่งก้มหน้าน้อยๆ สองมือกุมแก้วกาแฟไว้ นี่ถ้าเป็คำพูดของเด็ก ก็ต้องเป็เด็กที่แก่แดดเจนเวทีเหลือเกิน โดยเฉพาะเงินค่าตอบแทนก้อนใหญ่ที่จะหลุดลอยไป เธอพร้อมจะเดินจากไป..ถ้าไม่สบายใจ..นักเลงน่าดู
“ โอเค ผมเลือกคุณและจะทำตามข้อเสนอของคุณอย่างเคร่งครัด เพื่อช่วยให้คุณไม่เหนื่อยเกินไป ผมกับคุณก็คงเจอกันแค่ระยะสั้นๆผมคิดว่า..ผมคงทนได้..การเปลี่ยนล่ามกลางคันไม่ใช่เื่ดี ผู้ใหญ่จะมองว่าผมเื่มาก ”
คำพูดของเขาถ้าเป็คนไทยคงได้ต่อยปากกันไปแล้ว..หือ ทนได้ ไอ้กร๊วกเอ๊ย.ย.ย.แต่มนต์ตราไม่ใช่คนเื่มากคิดหยุมหยิม
“ เอาล่ะ พรุ่งนี้เราจะเริ่มงานกันแล้ว ”หญิงสาวยื่นมือไปให้เขาเช็คแฮนด์ แล้วหันหลังเดินกลับห้องของตัวเองอย่างไม่มีพิธีรีตอง ไม่อ้อยอิ่ง เขามองตาม นึก..เอ๊ะ ! นั่นเธอยังสวมชุดเดิมอยู่เลยนี่ ถ้ามนต์ตราได้ยินความคิดของเขาคงตอบว่า
“ เออ..กูยังไม่ได้อาบน้ำ ”
149K
