ทฤษฎี(ไม่)มีในโลก

แน่นอนว่าจริงๆแล้ว กะเพราหมูไข่ดาวคือเมนูพื้นฐาน และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเราชอบนั่งรถมีล้อกันทุกคนเพื่อไปทำกิจกรรมต่างๆนาๆ 

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ แล้วตกลงฉันมาทำอะไรที่นี่ล่ะ ?

คุณคงกำลังนั่งเขียนจดหมายรักอยู่มั้ง คุณคงกำลังพร่ำเพร้อถึงคนรักเก่าของคุณขณะกำลังอ่านข้อความดังต่อไปนี้

           "ด้วยรักและเกลียดชัง"

    ฉันหวังไว้อย่างลึกๆว่าเธอจะเลิกกับคนใหม่และลึกๆว่าเธอจะกลับมาหาฉัน เพื่อมาจ่ายค่าอินเตอร์เน็ต กับ ค่าน้ำมัน 

         ฉันมีพร้อมเพย์นะ เลขบัญชีก็ได้ ขอแค่อยากให้เธอกลับมา

           คิดถึงเสมอ

             ผมเอง

เมื่อคุณส่งจดหมายด้วยนกพิราบแล้ว นกพิราบมักจะให้ของขวัญคุณเป็๞หิมะสีขาว ที่ทำให้คุณรู้ทันทีว่าต้องนำมันไปทิ้ง เพราะมันเป็๞สสารที่นำมาซึ่งความโชคร้ายต่างๆนาๆ 

บางทีถ้าเราลองนั่งนิ่งๆโดยไม่ทำอะไรเลยในห้องห้องหนึ่ง คุณจะรู้ได้ทันทีว่า 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มันก็ไม่มีอะไรอยู่ดี

จากทั้งหมดข้างต้น จะเห็นว่า สิ่งต่างๆรอบตัวเรามันมีการขับเคลื่อนในตัว ซึ่งก็เหมือนกับการหยอดจาระบีลงกระทะแล้วผัดกับรากผักชีใส่หมูนั่นแหละ ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เพราะขนาดนาฬิกายังเดินถอยหลังไม่ได้นับภาษาอะไรกับเข็มทิศหยุดนิ่งล่ะ จริงไหม ?