ตอนที่ 4 (2)
หงเซี่ยนก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่เป็ตัวของตัวเอง หลังจากก้าวไปสองก้าวก็หันกลับมา และชี้ไปที่กล่องพายสับปะรดของเจี่ยนอิน “สิ่งนี้ได้เจือปนพลังของนายตอนะเิ ดังนั้นจึงะเิทันทีที่ฉีกห่อ…ส่วนตอนนี้…ไม่แล้ว” พูดจบหงเซี่ยนก็จากไปแล้ว
ลูกชายที่หนุ่มหล่อให้กำเนิดก็คือหนุ่มหล่อ ไม่ว่าจะกิริยาท่าทางอะไร หรือคำพูดที่หยาบคายแบบไหน ต่อหน้าเบ้าหน้าเทพเซียนที่ไม่มีมุมตายสามร้อยหกสิบองศานั้น ก็ไร้เรี่ยวแรงไม่มีทางต้านทานได้
เจี่ยนอินหันไปมองถวนถวนที่เดินมาข้างตัวเขา แล้วยื่นกล่องไปให้อีกครั้ง เหมือนถวนถวนกับเขาจะมีใจเชื่อมถึงกัน หยิบพายสับปะรดขึ้นไปชิ้นหนึ่งแล้วฉีกห่อออก ครั้งนี้ไม่เพียงไม่ะเิ แต่หลังจากที่พายสับปะรดชิ้นนั้นออกจากกล่องไปแล้ว ขนมในกล่องที่ตอนแรกหายไปหลายชิ้นก็ถูกเติมจนเต็มกล่องในชั่วพริบตา และทุกชิ้นต่างก็เป็พายสับปะรดที่สมบูรณ์เต็มชิ้น
“!!!” เจี่ยนอินตะลึงจนพูดไม่ออก
เจี่ยนอินจ้องแผ่นหลังของหงเซี่ยน หงเซี่ยนกระแอมหนึ่งที แต่ก็ไม่ได้หันมา แต่เจี่ยนอินรู้ว่าคุณปีศาจระดับสูงท่านนี้ได้ร่ายคาถาบนพายสับปะรดของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะมีกล่องของขวัญพายสับปะรดที่ไม่มีทางะเิเพราะดูดซับพลังของเขาอีกแล้ว และไม่ว่าจะกินไปกี่ชิ้น ก็จะถูกเติมจนเต็มโดยอัตโนมัติ!
“เป็คนดี!” เจี่ยนอินน้ำตาคลอเบ้า
เมื่อรู้สึกถึงอารมณ์ที่ขึ้นๆ ลงๆ ของเจี่ยนอิน หงเซี่ยนก็กระแอมอีกครั้ง จากนั้นก็หายไปจากตรงหน้าของเจี่ยนอิน
“เป็คนดีที่ขี้อาย!” เจี่ยนอินมอบคำวิจารณ์ให้แก่ลูกพี่หงท่านนี้
“งี้…พอหวนคิดขึ้นดูแล้ว…” เจี่ยนอินพูดกับถวนถวน “ก็น่าจะเป็ผู้าุโหงที่อนุญาต คุณถึงได้เปิดประตูท้ายรถแล้วขนผมกลับมาสินะ!” กล่าวถึงประโยคสุดท้าย ก็เป็ประโยคยืนยันไปแล้ว
ถวนถวนที่กำลังกินพายสับปะรดอยู่หยุดชะงัก
ดวงตาของเจี่ยนอินเปล่งประกายขึ้นมาในทันที “ใช่ใช่มะ!”
แต่ไม่ถึงสามวินาทีเขาก็ท้อแท้อีกครั้ง “ขอบคุณผู้าุโหงมากที่รับผมเอาไว้ แต่เมื่อไรความทรงจำของผมจะกลับมานะ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็ใคร แถมยังมีไอ้ตัวที่ดูเหมือนปีศาจกินคนอยู่ข้างนอกอีก ผมกลัวมากจริงๆ…แล้วทำไม…ผมที่แม้แต่ตัวเองเป็ใครก็ไม่รู้ กลับมารู้เื่เหล่านี้ได้กัน แล้วไอ้คนแปลกๆ ที่สวมเสื้อฮู้ดสีดำนั่นเห็นผมแล้วหรือเปล่านะ…”
อารมณ์ค่อยๆ สงบลง สติสตางค์ก็เริ่มกลับคืนมา เจี่ยนอินนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ในห้องรับแขก โดยที่มีถวนถวนมนุษย์ด้ายดำจิ๋วอยู่ข้างๆ เป็เพื่อนเขา
เจี่ยนอินมองไปที่นิ้วของตน เขากำมือเป็หมัดแล้วแบออก ก่อนจะกำและแบอีกรอบ
“เหมือนกับ…มีสิ่งแปลกๆ…วิ่งเข้ามาในร่างกายของฉัน…คือมันมีมาก่อนอยู่แล้ว หรือว่าเพิ่งจะมีกันนะ” เจี่ยนอินเงยหน้ามองมนุษย์ด้ายดำจิ๋ว แล้วพูดด้วยความสับสน
“เอ่อ…คุณถวนถวน…ไม่ทราบว่า…คุณรู้จักสิ่งที่เรียกว่า ‘ดวงเนตรย้อนแสง’ ไหมครับ”
เมืุ่์ด้ายดำจิ๋วที่เดิมกำลังกินพายสับปะรดอยู่ได้ยินคำว่า ‘ดวงเนตรย้อนแสง’ ก็สำลักพายสับปะรด และเริ่มไออย่างรุนแรง แม้ว่าจะไม่มีเสียงออกมาก็ตามที
เจี่ยนอินใจนโยนผ้าห่มกับกล่องพายสับปะรดที่สำคัญในมือลงบนพื้น แล้วะโว่า “ปฐมพยาบาลแบบไฮม์ลิคช์[1] ปฐมพยาบาลแบบไฮม์ลิคช์!”
เขาจับมนุษย์ด้ายดำจิ๋วหันไปอีกทาง แล้วอุ้มมนุษย์ด้ายดำจิ๋วจากทางด้านหลัง สองมือโอบรัดแล้วกดหน้าอกยกขึ้นอยู่หลายที ในที่สุดก็ทำให้พายสับปะรดที่เกือบจะฆ่าปีศาจชิ้นนั้นพุ่งออกมา!
…
หงเซี่ยนมองไปที่เจี่ยนอิน เจี่ยนอินรู้สึกประหม่ามาก
เดิมทีหงเซี่ยนนั้นกำลังจะนอนแล้ว ครั้งนี้บนร่างของเขาสวมชุดนอนลายตารางสีน้ำเงินเข้ม ครั้นเห็นเจี่ยนอินเงยหน้าขึ้นมามองตน ก็ตระหนักถึงความไม่เหมาะสมของชุดนอน เขาจึงใช้ฝ่ามือตบลงบนชุดนอนเบาๆ ไปหนึ่งที แล้วชุดนอนก็เปลี่ยนเป็ชุดสูททันที
เจี่ยนอินอ้าปากกว้าง รู้สึกน่าเหลือเชื่อมาก
“...” หงเซี่ยนไขว้มือไปที่ด้านหลังแล้วพูดว่า “มากับฉัน” จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอกโดยไม่ได้รอเจี่ยนอิน
เจี่ยนอินไม่มีความคิดที่จะดิ้นรนขัดขืนเลยสักนิด ทันทีที่ได้ยินหงเซี่ยนพูด ก็เดินตามเขาไปเลย โดยไม่คิดด้วยซ้ำว่าหงเซี่ยนจะพาเขาไปที่ไหน
เมื่อหงเซี่ยนไม่รู้สึกถึงความลังเลใดๆ ของเจี่ยนอินก็อารมณ์ดีขึ้นมา เดิมทีหนึ่งก้าวของคนขายาวนั้น ระยะห่างเทียบเท่ากับสองก้าวของมนุษย์ หลังจากสังเกตเห็นว่าเจี่ยนอินแทบจะวิ่งเหยาะๆ ตามหลังเขามาอยู่แล้ว ก็เลยลดความเร็วของฝีเท้าลง
ชั่วเวลาฉับพลันที่ออกจากประตูเรือนสามประสาน กลิ่นจางๆ ของแม่น้ำกับเสียงของคนก็ดังขึ้นมา
เจี่ยนอินมองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะขยี้ตา สงสัยว่าตนเองเดินมาผิดที่แล้ว
รอบด้านเหมือนฉากที่ใช้ถ่ายละครโบราณย้อนยุคไม่มีผิด ใต้ฝ่าเท้าเป็แผ่นทางเดินหินสีเขียวอมฟ้า ส่วนกลางทางเดินมีแม่น้ำเล็กๆ สีเขียวอยู่สายหนึ่ง บนแม่น้ำมีสะพานหิน และมีต้นหลิวขึ้นกระจัดกระจายอยู่ทั้งสองฟากฝั่ง ใบไม้พลิ้วไหวตามสายลม ทิวทัศน์สวยงามเกินบรรยาย
ฟ้าสว่างแล้ว สองข้างทางเดินหินมีผู้คนเดินไปมาขวักไขว่ พ่อค้าแม่ค้ากำลังะโร้องเรียกลูกค้าให้นั่งลงบนที่นั่งกลางแจ้ง โต๊ะกับเก้าอี้ บางส่วนทำจากหิน บางส่วนก็ทำจากต้นไม้ กลิ่นของน้ำเต้าหู้กับแป้งทอดหอมมาก แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเจี่ยนอินสุดๆ ก็คือคนเ่าั้ดู…ไม่เหมือนมนุษย์…
ชิวาวาตัวหนึ่งที่สูงกว่าเจี่ยนอินเดินผ่านหน้าเขาไป หัว แขนและเท้าของชิวาวานั้นเหมือนสุนัข แต่บนตัวกลับสวมชุดกีฬาครบชุด แถมยังเป็แบรนด์อาดิดาสอีกด้วย
เชิงอรรถ
^ ปฐมพยาบาลแบบไฮม์ลิคช์ หรือ การรัดอัดท้อง
2K
