ปมปริศนาในบ้านทรงไทยของย่าทวด

สีหน้าของยายที่ฉันเห็นที่นอกประตูใหญ่เหมือนไม่ใช่ยายที่ฉันรู้จักเลยสักนิด เพราะสายตาของยายที่ฉันรู้จัก

เป็๞คนอ่อนโยนมากๆไม่ใช่สายตาแข็งกระด้างไม่มีแววตาของความเป็๞คนแบบนี้...

ฉันรู้สึกถึงความผิดปกติและความไม่ชอบมาพากลหลายๆอย่างจึงพยายามถามเรื่อยๆ

        “ว่าแต่..ตาไม่มาด้วยหรอคะยาย”

        “ไม่ได้มาหรอกยายนั่งรถทัวร์มา ตาแกเขาไม่อยากขับรถตอนกลางคืนสักเท่าไร” ยายตอบ

        “ไม่ดีเลยนะคะ ทำไมตาถึงกล้าให้ยายมาคนเดียวได้นะ งั้นหนูขอโทรไปบ่นตาแปปนึงนะคะ” ฉันทำท่ากดโทรไปหาตา แต่ก็มีเสียงปรามซะก่อน

        “โอ้ยยย!ไม่ต้องหรอก ตาเขาหลับแล้ว โทรไปรบกวนเขาเปล่าๆ ยายเข้าไปได้หรือยังล่ะ หนาวสั่นไปหมดแล้ว”

        “แล้วทำไมยายเลือกมาตอนกลางคืนหนาวๆแบบนี้ล่ะคะ ยังมีรถทัวร์วิ่งอยู่อีกหรอป่านนนี้” ฉันพูดพร้ิมยิ้มมุมปาก

        “อีเด็กนี่มึงจะถามอะไรกูนักหนาวะ แทนที่จะให้กูเข้าไปในบ้านดันมายืนถามอะไรไม่รู้ เนรคุณจริงๆเสียดายที่กูเลี้ยงมึงมาอย่างดี แต่มึงทำกับกูแบบนี้!! ระวังเถอะชีวิตมึงจะมีแต่ความลำเค็ญ”

ฉัน๻๷ใ๯เสียงตวาดของอีกฝ่าย แต่แค่นี้ก็ทำให้มั่นใจว่าไม่ใช่ยายฉันจริงๆแน่นอน ดังนั้นฉันจึงรวบรวมความกล้าสวนกลับไป

        “มึงเป็๲ใคร…มึงไม่ใช่ยายกู!”

        “อะไรกัน..ทำไมพูดจาหยาบคายกับยายแบบนี้ล่ะ” ยายยิ้มมุมปากและแสยะยิ้มกว้างชวนหลอนแล้วค่อยๆกลายร่างเป็๞ยายแก่ผมขาวร่างกายซูบผอมดูยังไงก็น่ากลัว

ทันใดนั้นก็มีเสียงหมาหอนรับกันระนาว ขนทุกเส้นบนร่างกายของฉันลุกพร้อมเพรียงกัน

        “หมดเวลาเล่นแล้ว ถ้ามึงไม่ให้กูเข้าไปดีๆ กูจะเข้าไปเองและกินพวกมึงให้หมด”

ยายแก่พูดไม่ทันขาดคำก็วิ่งกระโจนเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว แต่พอวิ่งมาถึงประตูก็กลายเป็๲ว่ายายแก่กระเด็นไปไกลเหมือนโดนแรงมหาศาลผลักออก แม้ว่าฉันจะไม่เห็นอะไรติดอยู่ที่ประตูเลยก็ตาม จู่ๆก็มีลมแรงพัดต้นไม้ใบหญ้าโบกสะบัดไปตามแรงลม ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่มีลมเลยตอนนี้กลับมีลมวูบใหญ่พัดมา แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเท่ากับฉันได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเหมือนเคยได้ยินมาก่อนแต่นึกไม่ออก

        “มึงออกไปอีปอบ!! อย่ามายุ่งกับลูกหลานกู” เสียงปริศนาตวาดดังออกไป

        “หึๆๆ อีเด่นมึงอย่ามายุ่ง ยังไงกูก็จะเข้าไปกินพวกมันให้ได้! กูหิวกูอยากกิน พวกมันนี่เนื้อหอมจริงๆ” ยายปอบหัวเราะในลำคอ

        “มึงจะไม่มีวันที่ได้เข้ามาวุ่นวายกับลูกหลานกูเด็ดขาด!”

เมื่อสิ้นเสียงนั้นอยู่ๆยายปอบก็กรีดร้องเสียงดังโหยหวนไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

        “มึงจำไว้อีเด่น! กูจะไม่ไว้ชีวิตคนในครอบครัวมึงสักคนเดียว” ยายปอบพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนที่จะหายตัวไป..

.

.

.

ติดตามบทต่อไป