หลังทานอาหารกลางวันกันเสร็จบุญก็พาสามหนุ่มเดินดูตามร้านค้าต่างๆ แถบนั้น ชายทั้งสามยังคงพยายามมองหาหญิงสาวที่คล้ายกับในรูป ส่วนบุญต้องทำงานหนัก เธอคอยดึงพวกเค้าไม่ให้โดนรถเฉี่ยวชนหรือเดินชนคนหรือสิ่งของต่างๆระหว่างทาง เธอต้องคอยคว้าข้าวของในร้านค้าให้รอดจากความเสียหายจากความซุ่มซ่ามของชายทั้งสามหลายครั้งหลายหน แต่เธอก็ไม่รู้สึกท้อเพราะเป็หน้าที่ของเธอในการดูแลลูกทัวร์อยู่แล้ว
“พวกแกดูผู้หญิงชุดสีชมพูคนนั้นซิ คิดว่านางคล้ายกับคนในรูปรึไม่?”
ชัทชาทเรียกการุณและสิโรทให้ดูหญิงคนหนึ่งที่นั่งทานอาหารอยู่ในร้านอาหารกับเพื่อนหญิงอีกสามคน
“ก็มีส่วนคล้ายนะขอรับ”
สิโรทเห็นด้วย
“เดี๋ยวข้าจะไปถามวันเกิดนางเอง”
ชัทชาทพูดและกำลังจะเดินไปแต่ชายอีกสองคนรีบคว้าตัวเขาไว้
“อยู่ดีๆ ก็เดินไปถามวันเกิดแล้วใครจะยอมบอกแกล่ะ”
การุณแสดงความเห็น
“ใช่ขอรับ”
สิโรทก็เห็นด้วยกับการุณ
“น้องบุญเป็คนฉลาด พอจะแนะนำวิธีที่ทำให้พวกข้ารู้วันเกิดของนางผู้นี้ได้รึไม่?”
ชัทชาทหันไปขอคำแนะนำจากบุญ
บุญยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็นึกวิธีขึ้นได้
“พวกคุณมีสิ่งของอะไรนำติดตัวมาจากประเทศซานเตียเรสที่พอจะให้เป็ของรางวัลในการเล่นเกมได้บ้างหรือเปล่าคะ?”
บุญถามพวกเขา
“อ๋อ มีครับ”
การุณนึกขึ้นได้
“ก่อนเดินทางมาที่นี่องค์หญิงทรงประทานของที่ระลึกสามสี่ชิ้นให้ผมไว้ เผื่อต้องมอบให้หรือแลกเปลี่ยนกับใคร”
“โห…องค์หญิงทรงรอบคอบดีจัง แล้วคุณนำติดตัวมาด้วยหรือเปล่าคะ?”
“ผมเอามาด้วยครับ”
การุณพูดพร้อมกับค้นหาของในย่ามที่เขาสะพายอยู่ ระหว่างนี้บุญก็อธิบายวิธีของเธอให้ทั้งสามคนฟัง
เมื่อเธออธิบายจบ การุณก็ยื่นของบางอย่างให้บุญ
“นี่ครับน้องบุญ”
บุญรับมาดู เป็กำไลที่สวยงามหนึ่งวง ซึ่งก็คือกำไลวงที่เ้าหญิงเทย่าอุดหนุนซื้อจากแม่ค้าในตลาดก่อนจะเรียกการุณเข้าวังเพื่อหางานให้เขาทำนั่นเอง และยังมีจี้สร้อยคอชิ้นเล็กๆ อีกสามชิ้นที่มีรูปและลายเซ็นขององค์หญิงอยู่ด้วย
“สวยจังเลยค่ะ คนที่ได้ไปต้องเป็คนที่โชคดีมากเลยนะคะ”
บุญชื่นชอบของที่ระลึกและอยากจะได้บ้างเพราะเธอรู้สึกชื่นชมในตัวเ้าหญิงเทย่าอยู่แล้ว แต่เธอทราบโดยมารยาทว่าไม่ควรพูดจึงได้ตัดใจและเริ่มแผนของเธอทันที
“ไปกันเถอะค่ะ ก่อนที่เธอจะไปซะก่อน”
เมื่อทั้งสี่เดินเข้าไปในร้าน บุญขออนุญาตผู้ที่ดูแลร้านเพื่อเล่นเกมกับลูกค้าในร้าน ด้วยการที่เธอเคยพานักท่องเที่ยวมาอุดหนุนร้าน ประกอบกับวาจาและความน่ารักของเธอ ทางร้านจึงไม่รู้สึกขัดข้องแต่อย่างใด
“สวัสดีค่ะ ทุกๆ ท่าน ดิฉันมีชื่อเล่นว่าบุญ มาจากบริษัทนำเที่ยวในเมืองเชียงใหม่นะคะ วันนี้ บุญได้พานักท่องเที่ยวจากประเทศซานเตียเรสมาด้วยค่ะ”
บุญได้นำประสบการณ์หนึ่งปีครึ่งในการเป็มัคคุเทศน์มาใช้ โดยเริ่มประกาศแนะนำตัว เสียงใสๆ และความสวยของเธอทำให้ทุกคนในร้านให้ความสนใจ
“และพวกเค้าก็มีของที่ระลึกจากเ้าหญิงเทย่า ที่จะนำมามอบให้พวกเรา เป็กำไลสวยๆ ในมือฉันวงนี้ค่ะ แต่เนื่องจากเป็กำไลผู้หญิงและมีเพียงวงเดียว ดังนั้น เราจะให้หนุ่มชาวซานเตียเรสเป็ผู้เลือกหญิงผู้โชคดีมาหนึ่งคน เพื่อมาเล่นเกมกับเรากันนะคะ”
พวกผู้หญิงในร้านล้วนมีท่าทางสนใจกำไลในมือของเธอ บุญจึงได้บอกกติกาที่เธอเพิ่งคิดขึ้นเองก่อนที่จะเข้ามาในร้าน
“คุณการุณจะเป็ผู้ที่เลือกหญิงผู้โชคดีและทายวันเกิดของเธอให้ถูกนะคะ ถ้าเขาทายถูกตรงกับวันเกิดบนบัตรประชาชนของเธอ เราก็จะมอบกำไลวงนี้ให้กับเธอเพื่อเป็ที่ระลึกทันทีเลยค่ะ”
หลังอธิบายกติกาจบ การุณก็ทำเป็มีท่าทางลังเลในการเลือกผู้โชคดี ซึ่งผู้หญิงในร้านที่สนใจรวมทั้งหญิงสาวคนที่พวกเขา้ารู้วันเกิดของเธอต่างยกมือบอกให้เขาเลือกพวกเธอ การุณจึงทำเป็ตัดสินใจเลือกหญิงผู้นี้ แล้วบุญจึงได้เดินไปหาเธอที่กำลังมีท่าทางดีอกดีใจที่ถูกเลือก
“คุณการุณได้เลือกผู้ที่จะเล่นเกมกับเราแล้วเป็สาวสวยท่านนี้นะคะ ไม่ทราบว่าคุณมีชื่อว่าอะไรคะ?”
บุญทำความรู้จักกับเธอก่อน
“ชื่อเมย์ค่ะ น้องบุญสวยจังเลย เป็ดาราหนังด้วยรึเปล่าคะ?”
เธอถามบุญกลับด้วยท่าทางชื่นชมจนบุญยิ้มแก้มปริ
“บุญไม่ได้เป็ดาราค่ะ เมื่อชมกันอย่างนี้ งั้นไม่ต้องทายวันเกิดก็ได้! เรามอบของรางวัลให้ไปเลยดีกว…”
บุญชะงักเมื่อการุณสะกิดเตือนสติเธอ เธอจึงหันไปทางเขา
“อ๋อ ไม่ได้หรือคะ? ยังไงก็ต้องเล่นเกมกันก่อนนะคะ”
‘แกว่าจะเธอจะไหวมั๊ยเนี่ย?’
ชัทชาทกระซิบถามสิโรท
‘เธอฉลาดออกปานนั้น...แต่กระผมก็เริ่มจะไม่แน่ใจแล้วขอรับ’
สิโรทกระซิบตอบ
174
![อันธพาลแห่งตระกูลเคานต์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778747351_39381022.webp)
