ตอนที่ 4 พ่อของข้าเป็คนดี
หลิวมู่หยุนเดินไปเปิดประตู แต่ก็ต้องหยุดชะงักไปแวบนึงเมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาวนางซ่อนความรู้สึกหมดหนทางเอาไว้ในรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ ไม่เป็ไรหรอกลูก หมอบอกว่าเ้าเสียเืไปมากต้องบำรุงร่างกายเยอะๆ...พ่อของเ้าใจจะขาดอยู่แล้วตอนที่รู้ว่าเ้าาเ็เลยไปชวนลุงจ้าวออกล่าสัตว์กันั้แ่เช้ามืด อีกประเดี๋ยวก็คงกลับกันแล้วตอนเที่ยงเ้าจะได้กินซุปไก่กับน่องไก่ของโปรดของเ้า... ”
ประตูปิดดังเอี๊ยดและภายในห้องก็เงียบลงอีกครั้งหยูเสี่ยวเฉายันตัวเองให้ลุกขึ้นแตะที่แผลบนหัวของนาง นางนึกถึงความฝันแล้วยกแขนข้างที่มีหินสีรุ้งผูกไว้ที่ข้อมือขึ้นมา
นางเขย่าหินสีรุ้งนั้นเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเกิดขึ้นเสี่ยวเฉาพึมพำกับตัวเอง “ ข้าก็มาเพียงิญญาของข้าที่มาเกิดใหม่ มิได้มาทั้งตัวเสียหน่อยแล้วข้าเอาหินนี่มาด้วยได้เยี่ยงไร ? เมื่อครู่คาดว่าคงเป็เพียงความฝันมันก็แค่หินไร้ประโยชน์มิใช่รึ ? จะเป็หินศักดิ์สิทธิ์ไปได้ยังไง ? ”
‘เ้าสิที่ไร้ประโยชน์ ! ทั้งครอบครัวของเ้าก็ไร้ประโยชน์ ! ’ ทันใดนั้นวงกลมแสงก็ปรากฏขึ้นเหนือหินสีรุ้งและเสียงเกรี้ยวกราดเหมือนเสียงเด็กก็ดังขึ้นในหัวของหยูเสี่ยวเฉา นางใมากเสียจนเกือบจะโยนหินในมือทิ้ง
วงกลมแสงนั่นค่อย ๆ กลายเป็ลูกบอลสีทองขนาดเท่ากำมือเด็กดวงตากลมโตคู่หนึ่งกับปากเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนลูกบอลแสงที่ลอยเอื่อย ๆ อยู่กลางอากาศบอลแสงเล็ก ๆ นั่นจ้องนางอย่างโมโหพร้อมกับทำแก้มป่อง ซึ่งทำให้มันดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว
หยูเสี่ยวเฉายื่นมือเพื่อที่จะไปจับบอลแสงนั่นแต่มันกลับลอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าของมันทั้งถือตัวและสนุกสนาน
“อย่าโกรธข้าสิ ข้าขอโทษก็ได้ ตกลงรึไม่ ?เ้าเป็หินศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ รึ ? แล้วรักษาอาการาเ็ได้จริง ๆ รึ ? เ้าเป็คนรักษาแผลที่หัวของข้าใช่หรือไม่? ” หยูเสี่ยวเฉาถามคำถามมาเป็ชุด
หินศักดิ์สิทธิ์ส่งเสียง หึ ออกมาแบบเหยียดๆ แล้วพูดว่า ‘ ข้า หินศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ คือหินเวทย์มนต์ที่เ้าแม่หนี่วาสร้างขึ้นมาด้วยตนเองเ้าไม่คิดว่าข้าน่าทึ่งบ้างรึไงเล่า ? แต่พลังส่วนใหญ่ของข้าถูกหลิงเอ้อร์ผนึกเอาไว้แล้วนี่ข้าต้องมาเปื้อนเืมนุษย์อ่อนแอและต้องยอมรับเ้าเป็เ้านายอีกเยี่ยงนั้นรึ? ’
“พลังถูกผนึกไปแล้ว ! แล้วเหตุใดเ้าถึงยังขี้โม้อยู่อีก ?หยุดพูดเื่มนุษย์อ่อนแอเหลวไหลอะไรนั่นเสียที ! ตอนนี้ข้าเป็เ้านายของเ้าแล้วและก็ใช่ว่าข้าจะชอบเ้าสักหน่อย เ้าก็แค่หินไร้ประโยชน์ที่ถูกผนึกพลังไปแล้วหิวข้าวก็เอามากินแทนมิได้ หิวน้ำก็เอามาดื่มแทนไม่ได้ ข้าจะใช้ประโยชน์อะไรจากเ้าได้บ้างเล่า? ”
เดิมทีหยูเสี่ยวเฉาคิดว่านางจะอยู่ยงคงกระพันเพียงแค่ปลายนิ้วชี้เหมือนในนิยายดังนั้นนางจึงทำหน้าบึ้งตึงอย่างผิดหวัง
บอลแสงเล็ก ๆ นั้นกลายสภาพเป็ลูกแมวเกรี้ยวกราดขนสีทองและพุ่งเข้าใส่นางทันทีกรงเล็บของมันเกือบข่วนหน้าของหยูเสี่ยวเฉาขณะที่มันกรีดร้องว่า ‘ใครบอกว่าข้าไร้ประโยชน์กัน ? ใครกันที่รักษาแผลที่หัวของเ้า ? แผลใหญ่ถึงเพียงนั้นถ้ามิใช่เพราะข้าเ้าก็คงจะลุกจากเตียงมิได้ไปอีกอย่างน้อยครึ่งเดือน ! อีกทั้งยังทำให้เ้ามีแรงมาเถียงข้าได้อีกถึงพลังส่วนใหญ่ของข้าจะถูกผนึกเอาไว้ แต่ข้าคือหินที่เ้าแม่หนี่วาสร้างขึ้นมา ! แค่น้ำที่แช่ตัวข้าอย่างเดียวก็สามารถทำให้ชีวิตยืนยาวและรักษาอาการเจ็บป่วยได้ทุกชนิดแล้วยังทำให้สวยขึ้นอีกทั้งยังคงความอ่อนเยาว์ได้อีกด้วย ! ’
อ่า...น้ำแช่หินรึ ?หยูเสี่ยวเฉากระพริบตาสองสามครั้งบอลแสงเล็กๆนั่นดูเหมือนจะสังเกตเห็นความสงสัยของนางมันจึงพูดว่า ‘ก่อนที่ข้าจะถูกเ้าแม่หนี่วาเลือกขึ้นมา ข้าเป็หินจากลำธารบนูเา ดังนั้นข้าจึงชอบแช่อยู่ในน้ำมากตอนอยู่ในน้ำพลังของข้าจะถูกปล่อยเข้าไปในน้ำ ร่างกายของเ้าอ่อนแอเกินไปควรดื่มน้ำแช่ของข้าให้มาก ข้ารับรองว่าร่างกายของเ้าจะแข็งแรงและสุขภาพดีขึ้นเ้าจะไม่ป่วยอีกต่อไป... ’
บอลแสงใช้อุ้งเท้าสั้น ๆ ของมันตบที่อกตัวเองราวกับกำลังโฆษณาชวนเชื่อก่อนหน้านี้ หยูเสี่ยวเฉาก็ค่อนข้างเชื่อมันอยู่บ้าง แต่ตอนนี้นางเริ่มไม่เชื่อแล้ว
‘เ้ามิเชื่อข้ารึ ? มิเชื่อข้าได้เยี่ยงไรกัน? ฮึ่ม ! ข้าต้องแสดงให้เ้าเห็นจริง ๆ ซะแล้วว่าข้านั้นสุดยอดแค่ไหน! ’ บอลแสงลอยไปรอบ ๆ ห้องอย่างโกรธจัดแล้วมันก็พุ่งเข้าใส่แผลบนหัวของนางและปล่อยแสงสีทองจาง ๆ ออกมาคลุมาแที่พันผ้าพันแผลเอาไว้
ผ่านไปครู่หนึ่งหยูเสี่ยวเฉาจึงลองแก้ผ้าพันแผลออกเดิมทีาแของนางก็ยังไม่หายดี แต่ตอนนี้สะเก็ดแผลขึ้นจนเกือบแกะออกได้แล้ว แต่นางไม่ได้แกะสะเก็ดแผลออกเพราะกลัวว่าตอนที่ได้เวลาทำแผลนางจะอธิบายเกี่ยวกับเื่นี้ไม่ได้
บอลแสงส่งเสียง หึ ! ออกมาอย่างภูมิใจ แต่หลังจากปลื้มอกปลื้มใจแบบสุด ๆ มันก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาเพราะมันใช้พลังไปจนหมดมันจึงหล่นลงมาอย่างฉับพลันและหายเข้าไปในหินสีรุ้งนั่น
ตอนที่มันหายเข้าไปหยูเสี่ยวเฉาได้ยินมันพูดด้วยเสียงอ่อนแรงว่า ‘ อย่าลืมเอาข้าไปแช่น้ำมันจะช่วยให้พลังิญญาของข้าฟื้นกลับคืนมา ’
“เฉาเอ้อร์ฟื้นแล้วหรือ ? เดี๋ยวข้าจะไปดูหน่อย! วันนี้ข้าจับไก่ฟ้ามาได้ด้วยล่ะ เอาไปต้มให้ลูกเร็วเข้า ”เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากลานบ้าน ถึงเสียงจะไม่ไพเราะน่าฟังแต่ก็ฟังดูอบอุ่นเป็อย่างมาก
หยูเสี่ยวเฉารีบพันผ้าพันแผลกลับเข้าไปที่หัวเมื่อสองวันก่อนแผลของนางยังมีเืไหลอยู่เลย จะไม่ประหลาดเกินไปรึไงถ้าเกิดว่ามันหายภายใน3 วัน ?
หลังจากที่นางพันแผลเสร็จประตูก็เปิดออกสายลมพัดเข้ามาจนเปลวเทียนวูบไหว ร่างสูงกำยำปรากฏขึ้นตรงหน้าหยูเสี่ยวเฉา
“ท่านพ่อรึ ? ”หยูเสี่ยวเฉาได้ยินว่าพ่อของนางในชาตินี้เป็คนที่เก่งมาก นางจึงสงสัยมากว่าเพราะเหตุใดเขาถึงปล่อยให้ลูกเมียอยู่อย่างน่าอนาถเช่นนี้
ชายคนนั้นเดินตรงมาที่เตียง นางมองเห็นใบหน้าเขารางๆ จากแสงเทียนสลัว ๆ เขามีผิวสีแทนดูสุขภาพดี คิ้วหนาตาโต จมูกโด่งและปากกว้าง ดูแล้วสมกับเป็ชายชาตรี
“ลูกรักของพ่อ ! เ้าทำพ่อกลัวแทบแย่ ! โชคดีที่์อวยพรให้เราหลับไปนานถึงเพียงนี้ เ้าหิวหรือไม่ ? อีกประเดี๋ยวซุปไก่ของโปรดเ้าก็จะเสร็จแล้วเ้ารออีกชั่วครู่”
หยูไห่สังเกตสีหน้าอาการของลูกสาวอย่างละเอียดนางดูดีกว่าเมื่อเช้ามาก เขาจึงช่วยพยุงให้นางลุกขึ้นนั่งอย่างดีใจและเอาหมอนรองหลังนางเอาไว้ให้พิง
หยูเสี่ยวเฉาปากกระตุกอย่างช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังหลอกล่อเด็กนางอายุ 29 ปีแล้วพอถูกทำเหมือนตนเองเป็เด็กน้อยแบบนี้ก็เลยรู้สึกอึดอัด
หยูเสี่ยวเฉาตอบอย่างสุภาพว่า “ข้ากินไข่กับโจ๊กไปแล้วเ้าค่ะให้ท่านแม่กับน้องกินซุปไก่เถอะ ร่างกายท่านแม่อ่อนแอต้องบำรุงเยอะๆ น้องก็ยังเด็กแถมยังต้องเจอเื่น่ากลัวอีก... ”
หยูไห่ใช้มือที่ใหญ่จนเหมือนใบพัดลูบหัวของลูกสาวอย่างอ่อนโยนโดยเลี่ยงไม่ให้โดนแผลของนาง เขาฉีกยิ้มจนเห็นฟัน “เฉาเอ้อร์ของเราโตรู้เื่แล้วนะรู้ด้วยว่าต้องดูแลแม่กับน้องยังไง แต่เ้ามิต้องห่วงหรอกลูก เรามีพอสำหรับทุกคน แล้วพ่อจะเอาที่เหลืออุ่นไว้บนเตาตอนเ้าหิวจะได้กินได้เลย”
หยูเสี่ยวเหลียนได้ยินเข้าก็เดินทำปากยื่นเข้ามา“ ท่านพ่อหยุดหลอกเราซะทีเถอะ ! ตอนที่ท่านพ่อเข้าบ้านมาพร้อมไก่ฟ้าพวกห้องตะวันออกมองกันตาเป็มัน แค่ท่านพี่ไห่สือคนเดียวก็คงหมดไปครึ่งตัวแล้วพอถึงตาเรา ถ้ายังเหลือเศษซากมาบ้างก็ถือว่าโชคดีแล้วล่ะ ! ”
“ถ้าหมด เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อไปล่ามาให้อีกก็ได้ ! ” หยูไห่ยิ้มให้อย่างใจดี
“มิต้องแล้ว... ”หยูเสี่ยวเหลียนพี่สาวฝาแฝดของนางแอบกรอกตา “ ถ้าจับมาอีก ท่านพ่อคิดว่าพวกเราจะได้กินอีกงั้นหรือท่านพ่อมิเห็นสีหน้าของท่านย่าตอนที่เราต้องจ่ายค่ารักษา ท่านย่าต้องหาทางชดเชยในสิ่งที่เสียไปเป็แน่อีกทั้งท่านย่าคงจะหาทางให้ได้เพิ่มเป็สองเท่าอีกด้วย ”
“หยุดเลย !เป็เด็กเป็เล็กพูดจาต่อว่าผู้ใหญ่แบบนี้ได้เยี่ยงไรกัน ? ”หยูไห่ดุด้วยเสียงอ่อนโยน หลังจากนั้นเขาก็หันไปยิ้มให้เสี่ยวเฉา“ เ้ามิต้องห่วง พ่อจะคอยดูเตาไว้ให้ ต่อให้ไม่มีใครในครอบครัวนี้ได้กินเฉาเอ้อร์ของพ่อจะต้องได้กิน ”
หยูเสี่ยวเหลียนแลบลิ้นใส่ด้านหลังของเขาแล้วยิ้มให้น้องสาว “ ท่านพ่อของเราดีไปหมดทุกอย่าง แต่จะดีกว่านี้ถ้ารู้จักเด็ดขาดเสียบ้างท่านย่ากดขี่พวกเรา แต่ท่านพ่อก็ยังทำตัวเป็ลูกชายที่ดีอยู่ได้ ส่วนท่านแม่ของเราก็ใจดีเกินไป... ”
หยูเสี่ยวเฉาที่เพิ่งมาเกิดใหม่ที่นี่จึงยังไม่เข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวนี้ดีนักนางได้แต่ฟังยิ้ม ๆ พอนางก้มหน้าลงและเห็นหินสีรุ้งบนข้อมือนางจึงรีบถามว่า “ อ่า...เสี่ยวเหลียน เ้าช่วยเอาน้ำมาให้ข้าหน่อยได้รึไม่ ?มีเืเปื้อนบนหินนี่... ”
ก็นะ นางเคยชินกับการเป็ลูกคนโตในชาติก่อนดังนั้นจะให้เรียกเด็ก 8 ขวบว่า ‘ พี่สาว ’ มันก็ยากเกินไปหน่อย
1K
