หงลี่เดินออกมาจากตัวบ้านทรุดโทรมหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง สักพักก็เห็นพ่อเฒ่าตาบอดที่เคยเจอเมื่อครั้งที่อยู่โรงเตี๊ยม เดินถือไม้เท้าด้วยอาการสะโหลสะเหล หงลี่เลยรีบเดินเข้าไปประคองท่านไว้
“ทำไมท่านพ่อเฒ่าถึงมาคนเดียวล่ะ แล้วลูกสาวท่านอยู่ที่ไหน” หงลี่สงสัย
“แม่นาง! ช่วยข้าด้วย เพราะข้าติดหนี้พ่อค้าคนหนึ่ง พอข้ายังไม่มีอัฐไปจ่าย เขาก็เลยจับลูกสาวข้าไปขายที่หอนางโลม ได้โปรดช่วยลูกสาวข้าด้วยเถิดนะ” พ่อเฒ่ารีบเขย่าตัวหงลี่เพื่อขอร้องนาง
“หอนางโลมในเมืองนี้ใช่หรือไม่” หงลี่สอบถาม
“ใช่แล้วล่ะ ข้าจนปัญญาจริงๆ เพราะข้ามองไม่เห็น เลยไม่รู้ว่าจะไปช่วยนางได้ยังไง” พ่อเฒ่ากล่าว
“งั้นพ่อเฒ่ารอที่นี่ก่อน เดี๋ยวข้าไปช่วยนางเอง” หงลี่กล่าว
“ขอบคุณแม่นางมาก ขอบคุณจริงๆ” พ่อเฒ่าซึ้งใจ
หงลี่เดินทางเข้าไปในเมือง แต่ทว่านางกลับเดินหลงทาง ไม่รู้ว่าหอนางโลมที่ว่าอยู่ที่ไหน เลยไปถามเ้าของร้านขายภาพเขียน
“แม่นางสนใจภาพไหน ข้าจะลดราคาให้ถูกๆ เลย” พ่อค้ากล่าวกันเอง
“ข้าอยากรู้ทางไปหอนางโลมน่ะ” หงลี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง
“แม่นางจะไปทำไม ที่นั่นเป็สถานที่ที่ให้ผู้ชายไปเที่ยวเริงรมย์ มันไม่เหมาะกับแม่นางหรอก” พ่อค้ากล่าว
“ข้าจะไปช่วยลูกสาวพ่อเฒ่าตาบอดน่ะ นางถูกจับไปขายที่นั่น หากช้า อาจไม่ทันการณ์” หงลี่กล่าวอย่างร้อนรน
“สองพ่อลูกที่อยู่หลังเขาใช่หรือไม่” พ่อค้าถามย้ำ
“ใช่แล้วล่ะ ท่านรู้จักพวกเขางั้นหรือ” หงลี่สงสัย
“ข้าเป็คนรักของนาง งั้น เดี๋ยวขอข้าปิดร้านก่อน ข้าจะนำทางท่านไปช่วยนางด้วยกัน” พ่อค้ารีบขึ้นมาทันทีเพราะจะไปช่วยคนรัก
“งั้น รีบเร็วเข้า” หงลี่กล่าว
หงลี่จึงได้ช่วยเ้าร้านขายภาพปิดร้าน แล้วให้เขานำทางไปหอนางโลม เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไป หงลี่้าไม่ให้คนคุมสงสัย เลยแกล้งแสดงเป็นางโลมแล้วคอยดูแลปรนนิบัติเ้าของร้านขายภาพ
“นี่ท่านจะทำอะไรน่ะ” พ่อค้าใ
“ข้าลืมปลอมตัวเป็ผู้ชาย ปกติผู้หญิงไม่สามารถเข้ามาสถานที่แบบนี้ได้ ข้าเลยต้องแสดงว่าตัวเองเป็นางโลมปรนนิบัติท่าน” หงลี่กล่าว
“อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว งั้นรีบไปหาหยุ่นเอ๋อกันเถอะ” พ่อค้ากระซิบบอก
*******************************************
หยุ่นเอ๋อถูกจับให้แต่งตัวเป็สาวนางโลมเพื่อคอยต้อนรับแขก เมื่อนางแต่งตัวเรียบร้อย นางก็รีบคุกเข่าขอร้องให้คนคุมปล่อยตัวนางไป
“นึกว่าสงสารข้าเถอะ ปล่อยข้าไปเถอะนะ เดี๋ยวถ้าข้ามีอัฐ ข้าจะรีบนำมาใช้คืนให้” หยุ่นเอ๋อกล่าวทั้งน้ำตา
“ก็ถ้าเ้าขายตัว ข้าก็ได้อัฐคืน แถมได้คืนทบต้นทบดอกอีก เื่อะไรจะปล่อยเ้าไป” คนคุมกล่าว
“ฮือ ฮือ ข้าไม่อยากขายตัว” หยุ่นเอ๋อกล่าวทั้งน้ำตา
สักพักก็มีขุนนางมีอายุท่านหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแม่เล้า
“นี่เ้าค่ะ นางเพิ่งมาทำงานวันนี้วันแรก ยังไม่เคยผ่านมือชายใดเลย” แม่เล้ากล่าวอย่างเอาใจ
“ดีมาก สวยมากจริงๆ” ขุนนางสำรวจหยุ่นเอ๋อั้แ่หัวจรดเท้า
“งั้นพวกเราไปก่อนนะ ตามสบายนะท่าน” แม่เล้าสั่งคนคุม “ปะ พวกเราออกไปจากห้องกันเถอะ”
“นายท่าน ปล่อยข้าไปเถอะนะ ข้าขอร้อง” หยุ่นเอ๋อคุกเข่าขอร้อง
“น่า เ้าอยู่ปรนนิบัติข้าดีๆ ข้าจะจ่ายเ้าอย่างงามเลย แม่สาวน้อย” ขุนนางรีบประคองหยุ่นเอ๋อลุกขึ้นพร้อมกับลวนลามนาง
“ปล่อยข้านะ ปล่อยข้า” หยุ่นเอ๋อพยายามผลักขุนนางท่านนั้นออกไป
เนื่องจากหยุ่นเอ๋อขัดขืน และผลักขุนนางจนล้ม นางจึงถูกนายท่านดึงผมพร้อมกับตบอย่างแรง จากนั้นนายท่านก็ผลักนางไปที่เตียง พร้อมกับรีบข่มเหงนาง
หยุ่นเอ๋อพยายามดิ้นสุดชีวิต น้ำหูน้ำตาไหล ในใจอยากให้มีใครสักคนมาช่วยนางออกไปจากที่นี่ที จนกระทั่ง
หงลี่รีบดึงตัวขุนนางที่กำลังย่ำยีหยุ่นเอ๋อ จนล้มไปอีกฟากหนึ่ง
“เ้าพานางหนีไปก่อน เดี๋ยวที่นี่ข้าจัดการเอง” หงลี่สั่งพ่อค้า
“แต่ว่า” พ่อค้าลังเลเพราะเห็นหงลี่เป็เพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ
“ข้าพอมีวรยุทธ์ ถ้ามีเ้ากับหยุ่นเอ๋ออยู่ด้วย ข้าอาจห่วงหน้าพะวงหลังได้” หงลี่กล่าว
“งั้นข้าไปก่อนนะ” เ้าของร้านขายภาพรีบประคองหยุ่นเอ๋อหนีทันที
หงลี่รีบซ้อมขุนนางท่านนั้นแล้วก็หนี แต่ทว่าขุนนางท่านนั้นมีตำแหน่งเป็ถึงนายอำเภอ เขารีบสั่งทหารให้มาจับหงลี่ จนนางต้องคอยวิ่งหนีเพราะศัตรูมีจำนวนมากเกินไป นางทั้งคอยแอบทั้งรีบวิ่งหาสถานที่ปลอดภัย แต่ทว่า
อยู่ดีๆ หงลี่ก็ถูกใครก็ไม่รู้ จับตัวและปิดปากนางไว้ นางจึงดิ้นและพยายามจะต่อสู้กับชายดังกล่าว
“หงลี่! ข้าเอง หลินฟุไง” หลินฟุยอมปล่อยมือที่ปิดปากนางออก
“เ้ามาทำอะไรที่นี่” หงลี่สงสัย
“ข้าได้ยินเื่ราวจากท่านพ่อเฒ่า ข้าก็เลยรีบตามมาช่วยเ้า” หลินฟุกล่าว
“อื้อ งั้นขอบคุณมาก แต่นึกไม่ถึงว่าขุนนางท่านนี้จะมีตำแหน่งใหญ่โต มีทหารอยู่เต็มไปหมด แล้วพวกเราจะหนีออกไปได้ยังไง” หงลี่กังวล
“เฮ้ย พวกมันอยู่นั่น รีบไปจับเร็วเข้า” ทหารคนหนึ่งกล่าว
หลินฟุจึงรีบดึงมือหงลี่เข้าไปในห้องนอนห้องหนึ่ง พร้อมกับรีบผลักตัวหงลี่ไปที่เตียงแล้วหลินฟุก็รีบขึ้นคร่อมนางทันที
“นี่เ้าทำบ้าอะไรน่ะ” หงลี่ใ
“ขอโทษนะหงลี่ ข้าไม่มีเวลาอธิบาย พวกมันกำลังจะเข้ามาในห้องนี้แล้ว ข้าจำเป็ต้องล่วงเกินเ้า” หลินฟุกล่าวอย่างร้อนรน
“เ้าอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ” หงลี่พยายามขืนตัว
และแล้วหลินฟุก็รีบจูบที่ปากของหงลี่เพื่อแสร้งว่าเขากำลังจะมีอะไรกับหงลี่
ทหารกับคนคุมเปิดประตูเข้ามา พอเห็นฉากอย่างว่า ก็เลยรีบขอโทษขอโพย เพราะนึกว่าหลินฟุเป็ลูกค้า หลังจากขอโทษก็พากันรีบปิดประตูกลับคืน แล้วออกตามหาผู้บุกรุกที่อื่นต่อไป
หลินฟุเห็นว่าผู้คนได้ออกไปกันจนหมดแล้ว เขาจึงยอมลุกออกจากตัวของนาง ก็เห็นหงลี่นอนนิ่งด้วยใบหน้านิ่งมาก จนเขาเดาอารมณ์นางไม่ถูก
“ข้าขอโทษนะ เ้าไม่เป็อะไรใช่มั้ย พวกมันน่าจะไปกันหมดแล้วล่ะ” หลินฟุกล่าว
หงลี่สูดลมหายใจลึกๆ พร้อมกับรีบระบายความโกรธทันที นางต่อยไปที่ตาซ้ายของหลินฟุทันที
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็สามารถหนีออกมาจากหอนางโลมได้ และได้กลับไปที่บ้านของสองพ่อลูกนั่น
*******************************************
หยุ่นเอ๋อรีบทำอาหารอย่างสุดฝีมือเพื่อเลี้ยงผู้มีพระคุณ พอจัดอาหารเสร็จ นางก็เรียกทุกคนมาทานอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
“ขอบคุณท่านและฮูหยินมาก ที่ทำให้ข้ารอดจากชายบ้ากามผู้นั้นได้” หยุ่นเอ๋อกล่าว
“ไม่เป็อะไรหรอก เพราะยังไงท่านก็ให้สถานที่พักพิงแถมเลี้ยงอาหารพวกข้าเสียอีก” หงลี่กล่าว
“ว่าแต่ ศัตรูช่างร้ายกาจจริงๆ ดูสิหลินฟุถูกต่อยซะตาเขียวปั๊ดเชียว เพราะข้าแท้ๆ” หยุ่นเอ๋อกล่าวอย่างรู้สึกผิด
“ไม่ใช่หรอก เป็เพราะฮู….โอ๊ย” หลินฟุถูกหงลี่เหยียบเท้าไม่ให้พูด
ทั้งหมดเลยไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่นั่งรับประทานอาหาร
ตกกลางคืน หงลี่จำใจต้องนอนในห้องเดียวกับหลินฟุ เพราะเขาไปบอกสองพ่อลูกนั่นว่าหงลี่เป็ฮูหยินของเขา แต่ตัวเขาได้ไปนอนด้านล่าง
“เ้าห้ามมาแตะเนื้อต้องตัวข้าอีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือนล่ะ” หงลี่เตือน
“แค่นี้ข้าก็เจ็บตาจะแย่อยู่แล้ว ข้าไม่กล้าหรอก” หลินฟุบ่น
“งั้นเ้าก็นอนซะ” หงลี่รีบนอนตะแคงหันข้างเพื่อหันหลังให้กับหลินฟุ ั้แ่ที่หงลี่กับหลินฟุจูบกันที่หอนางโลม นางก็เห็นแต่ภาพๆ นั้นวนเวียนไปเรื่อยจนนอนไม่หลับ ตอนนี้หงลี่ได้รู้สึกหวั่นไหวและเริ่มมีใจให้กับหลินฟุไปแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น หงลี่งัวเงียตื่นขึ้นมา นางเริ่มรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีใครกำลังนอนกอดนางอยู่ นางเลยรีบสำรวจตัวเองทันที ก็พบว่า ในตอนนี้หลินฟุขึ้นมานอนบนเตียงด้วย และกอดหงลี่เสียแน่น
หงลี่ใมากเลยรีบผลักหลินฟุตกเตียงทันที
“โอ๊ย ข้าเจ็บหลังไปหมดแล้วเนี่ย ทำไมเ้าไม่ปลุกข้าดีๆ ล่ะ” หลินฟุบ่น
“เ้าขึ้นมานอนบนเตียงกับข้าทำไม ทำไมเ้าฉวยโอกาสกับข้าแบบนี้ล่ะ” หงลี่กล่าวอย่างเอาเื่
“ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ หงลี่ เมื่อคืน อยู่ดีๆ ก็มีแมลงสาบตั้งหลายตัววิ่งไปทั่วพื้นห้อง ข้าไม่รู้จะทำยังไง ข้าก็เลยขึ้นไปหลบบนเตียงกับเ้า ข้าคงจะเผลอหลับไป และเผลอไปนอนกอดเ้าเข้า” หลินฟุกล่าว
“ข้าจะพูดเป็ครั้งสุดท้ายนะ เ้าห้ามแตะเนื้อต้องตัวข้าอีก รีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” หงลี่กล่าว
เมื่อทั้งคู่เสร็จกิจ ก็รีบลงไปทานข้าวที่หยุ่นเอ๋อเตรียมไว้ให้
“เ้าปวดหลังงั้นหรอ หลินฟุ เมื่อวานยังเห็นดีๆ อยู่เลย” หยุ่นเอ๋อเห็นหลินฟุเดินแปลกๆ
“ก็นางผลัก… เอ้ย คงเพิ่งจะมาปวด เลยเพิ่งรู้ตัวว่าข้าาเ็จากการต่อสู้กับทหารของขุนนาง” หลินฟุมองเห็นหงลี่มองอย่างเอาเื่เลยรีบเปลี่ยนคำพูด
“อะนี่ ยา รีบเอาไปทาเร็วเข้า งั้นเ้าก็ให้หงลี่ทาให้ก็แล้วกัน” หยุ่นเอ๋อกล่าว
“ทำไมต้องให้ข้าทาล่ะ” หงลี่กล่าว
“อ้าว ก็เ้าเป็ฮูหยินของเขา อีกอย่างข้าคงอยู่ใกล้หลินฟุไม่ได้แล้ว เพราะคนรักของข้าสั่งห้ามไว้” หยุ่นเอ๋อพูดอย่างอายๆ
หงลี่เลยจำใจไปทายาที่หลังให้กับหลินฟุ ซึ่งหลินฟุก็ทำท่าแอบยิ้ม
“เป็ไงล่ะ เพราะเ้าทำร้ายข้า เ้าก็เลยต้องมาทายาให้ข้าแบบนี้” หลินฟุกล่าวยิ้มๆ
“อยู่เฉยๆ ไม่ต้องพูดมาก” หงลี่กล่าว
ทั้งสี่คนทานข้าวด้วยกัน หลินฟุเลยอาสาไปตัดฟืนให้ ส่วนหงลี่เลยได้ไปช่วยหยุ่นเอ๋อซักผ้าอยู่ริมธารน้ำ
*******************************************
สองสาวซักผ้าเสร็จก็ช่วยกันตากผ้า สักพักหยุ่นเอ๋อก็เห็นดอกตงเอ๋อสีขาวตรงริมฝั่งธารน้ำเข้าพอดี
“นั่นไง ดอกตงเอ๋อล่ะ หงลี่” หยุ่นเอ๋อชี้ให้หงลี่ดู
“อื้อ ก็สวยดี” หงลี่กล่าว
“เ้าไม่รู้ความหมายงั้นหรอ” หยุ่นเอ๋อสงสัย
“ความหมายอะไร” หงลี่ไม่รู้จริงๆ
“ก็โบราณเขาว่ากันว่า หากผู้หญิงนำดอกตงเอ๋อไปให้คนรัก พวกเขาจะสมหวังในความรัก และจะครองรักยั่งยืนนานน่ะสิ” หยุ่นเอ๋อกล่าว
“แสดงว่าเ้านำดอกนี้ไปให้เ้าของร้านขายภาพแล้วใช่มั้ย” หงลี่กล่าวยิ้มๆ
“รู้ได้ยังไงน่ะ มันทำให้เขารู้ความในใจของข้า งั้นข้าเก็บดอกตงเอ๋อให้เ้านำไปให้หลินฟุสามีเ้าก็แล้วกัน” หยุ่นเอ๋อเดินไปเก็บดอกไม้ทันที
“ไม่ต้องหรอก” หงลี่กล่าวห้ามแต่ไม่ทันเสียแล้ว
“เอาไปเถอะน่า สามีของเ้ารักเ้ามากเลยนะ เห็นท่านพ่อบอกว่า พอหลินฟุรู้ว่าเ้าไปเสี่ยงชีวิตไปที่หอนางโลม เขาก็รีบตามหาเ้าทันที” หยุ่นเอ๋อยื่นช่อดอกไม้ให้
“คงเป็เพราะ…” หงลี่กล่าวไม่จบเพราะหยุ่นเอ๋อคะยั้นคะยอ
“รีบเอาไปให้เร็วเข้า สามีเ้าอยู่หลังเขานี่เอง” หยุ่นเอ๋อกล่าว
พอหงลี่โดนคะยั้นคะยอ นางก็เลยถือช่อดอกตงเอ๋อแล้วเดินไปหาหลินฟุทันที พอไปถึงนางเห็นหลินฟุกำลังตัดฟืนอยู่ นางก็เลยรีบแอบหลังต้นไม้ใหญ่ เพราะกำลังไตร่ตรองว่าจะนำดอกไม้นี้ไปให้เขาดีหรือไม่ ในใจคิดว่า “พวกเราอยู่ต่างภพกัน ข้าเป็เทพ เ้าเป็มนุษย์ ยังไงก็ไม่สามารถลงเอยกันได้หรอก อีกอย่างเื่อะไรจะให้เ้ามารู้ความในใจของข้า ว่าข้าแอบรักเ้าอยู่”
หงลี่เลยตัดสินใจหันหลังจะเดินกลับพร้อมกับช่อดอกไม้ แต่ทว่า…
19K
