ปราบรักนักคุ้มภัย(มีEbook)

            โหลวฉางซีถูกบังคับให้มานั่งรับประทานอาหารเย็นกับเถ้าแก่ไฉตามลำพังในห้องพักของเขาชายหนุ่มสั่งอาหารที่นางชอบและก้มหน้าก้มตากินไป         จนอิ่ม

            “คุณหนูสี่วันพรุ่งนี้ข้าจะต้องไปดูแลโรงเตี๊ยมที่เมืองเทียนถังหลายวัน         สักหน่อย”

            โหลวฉางซีตะลึงเล็กน้อยทว่าสีหน้าของนางกลับแสดงความรู้สึกออกมาจนหมด

            “ถ้าท่านโล่งใจมากก็ไม่ต้องแสดงออกมาจนหมดหรอกนะ”เขาเหน็บเบาๆ และยกยิ้มมุมปาก

            “อืม....”นางเลิกคิ้วน้อยๆ แล้วอมยิ้มแก้มตุ่ย “ก็แปลว่าข้าไม่ต้องดูแลท่านแล้วใช่หรือไม่?”

            “ก็คงเป็๞เช่นนั้นแต่....” เขายกยิ้มมุมปาก “เฉพาะตอนที่ข้าไม่อยู่นะอย่างไรสัญญาสามเดือนของเราก็ยังคงมีผล” ชายหนุ่มมองที่หูของนาง “ดีมากที่คุณหนูสี่ยังไม่ลืมว่าต้องสวมต่างหูเอาไว้ตลอดเวลา”

            นางพยักหน้าเบาๆแต่ในใจคิดว่าพ้นคืนนี้ไปนางก็ไม่ต้องสวมต่างหูคู่นี้ไว้อีกแล้ว ทว่าความคิดนั้นกลับต้องยุติลง

            “ต่างหูคู่นี้สำคัญมากต่อให้คุณหนูสี่ไม่ใส่ก็จะเก็บไว้กับตัวตลอดเวลานะเพราะไม่แน่ว่าในยามคับขันของสิ่งนี้อาจจะช่วยท่านได้”

            โหลวฉางซีทำหน้าเหวอเขารู้ได้อย่างไรว่านางกำลังคิดจะทิ้งของสิ่งนี้ไว้

            “กินเสร็จแล้วดื่มสุรากันสักหน่อยดีหรือไม่?”

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

            “เถ้าแก่ไฉ! มือปราบโหลว! ขอข้าเข้าไปดื่มด้วยได้หรือไม่?”

            ไฉซีฮันส่ายหน้าเหนื่อยหน่ายเขาอุตส่าห์สั่งคนหน้าประตูให้กันคนผู้นี้เอาไว้แต่มือปราบอู๋กลับหน้าหนาพยายามเข้ามาจนได้

            “เชิญ!”

            “ข้าหอบหิ้วสุราชั้นดีมาจากเมืองเทียนถังอยากได้สหายรู้ใจมาดื่มด้วยพอดี เชิญเถ้าแก่ไฉชิมดูก่อน”กล่าวจบมือปราบหนุ่มก็รินสุราให้กับไฉซีฮันโดยมีโหลวฉางซีนั่งถอนหายใจ

            “มือปราบโหลวท่านชิมสักหน่อยเถิด”

            “ขอบคุณมือปราบอู๋”

        นางยิ้มน้อยๆ ให้กับอู๋เจี้ยน นึกขอบคุณที่เขามาช่วยคลี่คลายความอึดอัดให้โหลวฉางซีนั่งรับประทานอาหารทั้งเช้าและเย็นอยู่กับเถ้าแก่ไฉแม้เถ้าแก่หนุ่มรูปงามจะไม่ได้กล่าวถ้อยคำคุกคามหรือแสดงท่าทีก้อร่อก้อติกกับนางแต่สายตาแสดงความเป็๞ห่วงเป็๞ใยทุกเช้าเย็นก็ทำให้ใบหน้าของเขาคอยวนเวียนหลอนหลอกนางแม้แต่ในยามหลับ

        โหลวฉางซีแสร้งนั่งซวนเซและพูดจาอ้อแอ้จากนั้นก็ขอตัวกลับไปนอนทว่าบุรุษสองคนกลับยังนั่งดื่มกันกระทั่งแทบฟุบ ยงฟูหลิวจึงได้เข้ามาเชิญ       มือปราบอู๋กลับไปนอนที่ห้องและประคองเถ้าแก่ของตนขึ้นเตียงนอนก่อนปิดประตูให้อย่างเบามือ

        อู๋เจี้ยนตื่นลงมาห้องโถงด้านล่างก่อนฟ้าสางจึงได้เห็นว่าขบวนเถ้าแก่ไฉออกเดินทางจากเมืองเชียนเยาแต่เช้าเมื่อสอบถามหลงจู๊จึงได้ความว่าไฉซีฮันต้องกลับไปดูแลโรงเตี๊ยมที่เมืองเทียนถัง 

        สายวันนั้นสวีเสี่ยวถงเชิญหัวหน้ามือปราบอู๋เข้าร่วมประชุมพร้อมด้วยหัวหน้ามือปราบแต่ละหน่วยของทั้งสองอำเภอ

        “สายของเราค้นหาที่ตั้งของสำนักโบตั๋นแดงเจอแล้วให้ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางไปยังพรมแดนที่ตำบลเวินโจว”          

        นายอำเภอโหลวซีห่าวคัดค้านการเดินทางของภรรยาเนื่องจากนางเพิ่งตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนโดยนำเอาท่านหมอหลัวมากล่าวยืนยันและขอให้หัวหน้า  มือปราบอู๋และหัวหน้ามือปราบเหยานำขบวนมือปราบไปเอง

        “ใต้เท้าโหลวไม่ต้องห่วงข้ากับมือปราบเหยาจะจัดการเ๹ื่๪๫นี้อันที่จริงเมืองเชียนเยาไม่อาจจะทิ้งไว้โดยไม่มีผู้ป้องกันหากพวกเราออกเดินทางไปกันเสียส่วนใหญ่แล้วเหล่าโจรถือโอกาสบุกเข้ามาทำลายที่นี่ก็คงจะตกที่นั่งลำบากให้หัวหน้ามือปราบสวีดูแลเมืองเชียนเยาเถิดเพราะหัวหน้าหน่วยทุกคนล้วนไปกันหมด”หัวหน้ามือปราบอู๋เจี้ยนกล่าวอย่างองอาจ

            โหลวฉางซีที่คิดว่าตนเองจะได้ตรวจพื้นที่อย่างสงบสุขกลับต้องเก็บของออกจากโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินเพื่อติดตามเหยาอิง๮๬ิ๹ออกไปช่วยถล่มสำนักโบตั๋นแดงดีที่มือปราบเมืองเทียนถังก็มีมือปราบหญิงอยู่นับสิบคน

        สวีเสี่ยวถงเพิ่งได้สังเกตทุกคนอย่างละเอียดมือปราบหญิงเมืองเทียนถังช่างคล้ายกับบุรุษจนยากจะแยกออกพวกนางรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันจนเกินกว่าจะแยกแยะออกจากมือปราบคนอื่นๆ

        “ครานี้ข้าวางใจแล้วเ๽้าเดินทางไปกับพวกเขาได้เพราะมีมือปราบหญิงจำนวนมาก มิน่า! ตอนที่หัวหน้าอู๋เห็นข้ากับเ๽้าคราแรกถึงได้๻๠ใ๽นัก”               สวีเสี่ยวถงหัวเราะร่านึกถึงสายตาตกตะลึงเมื่ออู๋เจี้ยนมองนางอยู่นานจนสามี     ผู้เป็๲นายอำเภอของนางขุ่นเคืองใจจากนั้นมือปราบอู๋ก็หันไปเห็นน้องสาวของสามีที่ยืนอยู่ด้านหลังแล้วตกตะลึงไปอีกคำรบ

        โหลวฉางซีกลับไปเก็บข้าวของที่อยู่ในห้องพักโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินในตัวนางยังซุกถุงใส่ต่างหูที่ไฉซีฮันให้ไว้ในสาบเสื้อ นางคิดว่าต้องหาวิธีเอาของสิ่งนี้คืนเขาไปให้ได้

            ‘ไม่รู้ว่าต่างหูนี่เป็๲ของท่านแม่เขาจริงหรือไม่?แต่หากเป็๲อย่างที่เขาบอกจริงๆ ข้าเก็บเอาไว้เท่ากับยอมรับน้ำใจจากเขา’

            ใต้เท้าโหลวกับฮูหยินออกมายืนส่งขบวนมือปราบที่ประตูด้านหลังของอำเภอซึ่งเป็๲ทางออกไปยังชายแดนระหว่างแคว้น๮๬ิ๹กับแคว้นเว่ยโหลวฉางซีรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ออกไปทำภารกิจอันยิ่งใหญ่เป็๲ครั้งแรกหากไม่นับการที่นางเผาชุมโจรเล็กๆแห่งหนึ่งเมื่อครั้งที่นางกับโหลวเซียงอี๋น้องสาวต่างมารดาแอบหนีจากเมืองฉู่จิ้งมาตามหาพี่ชายคนโตที่เมืองเชียงเยาระหว่างทางถูกพวกโจรค้ามนุษย์จับตัวไป

            “พี่สี่ท่านไปคราวนี้ควรเอาอาวุธสำคัญของเราไปด้วยนะเ๯้าคะ”

            “อาวุธ!ข้าก็มีกระบี่ชั้นดีที่อาซ้อให้มาแล้วนี่”

            “มิใช่เ๯้าคะ! อาวุธของเราสองคนคือนี่ต่างหาก”โหลวเซียงอี๋หรือคุณหนูห้าแห่งสกุลโหลวหยิบเอากระบอกไม้ไผ่อันเล็กใส่มือให้พี่สาวห้าอัน“นี่คือพู่ไฟที่ข้าสั่งทำเป็๞พิเศษ เพิ่งเสร็จเมื่อวันก่อนไม่น่าเชื่อว่าจะได้ใช้โดยทันทีเพราะพี่สี่ต้องเดินทางไปปราบโจร”

            โหลวฉางซียิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงความหลัง“ดีๆ เ๽้ามีแค่นี้เองหรือ? ไม่รู้ว่าสำนักโบตั๋นแดงใหญ่แค่ไหน?แต่ข้าคิดว่าน่าจะใหญ่กว่าชุมโจรนั่นมากแน่ๆ”

            “ไม่เป็๞ไรข้ายกให้ท่านหมดเลยก็ได้ ข้ายังมีอีกสิบห้าอันเ๯้าค่ะอานุภาพของมันรุนแรงกว่าพู่ไฟธรรมดาถึงสิบเท่า”

            “หมายความว่า....”

            สองพี่น้องแอบหลบออกไปด้านหลังจวนพวกนางไปยืนอยู่ริมฝั่งหนองน้ำใหญ่หลังอำเภอจากนั้นโหลวฉางซีก็ดึงจุกของกระบอกไม้ไผ่นั้นออกมาอย่างรวดเร็ว ไฟพุ่งพู่ออกมาเป็๞สายยาวกว่าหนึ่งจิ้ง

            “ยอดเยี่ยมเลยพู่ไฟทั่วไปอย่างมากก็พุ่งออกมาแค่ฉื่อเดียวเท่านั้นเอง”

            “เผาที่นั่นให้เรียบเลยนะพี่สี่!”

*************************

*1 ฉื่อ = 1 ฟุต

 1 จิ้ง = 3.3 เมตร