01
เกิดเพื่อจาก
ปริมยังคงนั่งร้อนใจอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนแต่เมื่อเธอนึกถึงคำที่แม่พูดว่าทุกครั้งที่อลินดาติดต่อเธอไม่ได้อลินดาจะโทรมาหาแม่คิดได้อย่างนั้นเธอก็ไม่รอช้าหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรออกทันที
เปมิกาถือสายรอไม่นานปลายสายก็กดรับสายเธอทันที“ว่าไงปริม มีอะไรหรือเปล่าลูก” เป็อัมพาแม่ของอลินดานั่นเองที่เธอกดโทรหา
“ปริมมีเื่จะถามแม่หน่อยค่ะ พอดีว่าปริมติดต่ออันดาไม่ได้เลยค่ะคุณแม่พอจะบอกได้ไหมคะว่าตอนนี้อันดาอยู่ที่ไหนคะ” เปมิกาถามออกไปตรง ๆเพราะเธอรู้สึกว่าเธอไม่มีเวลาที่จะมานั่งรอให้เหตุการณ์นี้ผ่านไปโดยที่เธอไม่ทำอะไรสักอย่างความรู้สึกของเปมิกาเหมือนจะเสียอันดาถ้าเธอยังคงอยู่เฉยๆ
“อันดามาเที่ยวกับพ่อและแม่เองลูกไม่ต้องห่วงนะปริม”อัมพาบอกปริมแต่คำตอบที่ปริมอยากรู้คือตอนนี้อลินดาอยู่ที่ไหน
“คุณแม่พอจะบอกปริมได้ไหมคะว่าตอนนี้คุณแม่อยู่ที่ไหน”เปมิกาถามอัมพาต่อโดยไม่ลังเลใจ
“ตอนนี้แม่อยู่ทะเลที่...”อัมพาบอกสถานที่กับปริมเพราะเธอไม่รู้ว่าอลินดาอยากเก็บเป็ความลับและไม่รู้ว่าทั้งคู่ทะเลาะกันเพราะอลินดาไม่ได้เล่าเื่นี้ให้เธอฟัง
“ขอบคุณแม่มาก ๆ นะคะ สวัสดีค่ะ”เปมิกาได้คำตอบจากอัมพาในสิ่งที่เธออยากรู้เธอจึงรีบเก็บของเพื่อขับรถไปหาอลินดาทันที
อลินดาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จพร้อมที่จะลงไปกินข้าวกับพ่อและแม่ของเธอวันนี้เธอมาในลุคหวาน ๆ ตามสไตล์ของเธอ ชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีขาวลายดอกไม้สีชมพูเล็กๆ ผมยาวสลวยสีดำตัดกับผิวขาวอมชมพูดูแล้วช่างหวานละมุนเสียจริง ๆ
เมื่อเธอเดินลงมาก็เห็นพ่อกับแม่ของเธอกำลังถ่ายรูปให้กันอย่างกับคู่รักวัยรุ่นเลยทีเดียวเธอเห็นรอยยิ้มของพ่อกับแม่ยิ่งทำให้เธออยากมีชีวิตคู่ที่สดใสเหมือนกับพ่อและแม่ของเธอ
“พ่อคะ แม่คะให้อันถ่ายรูปคู่ให้ดีกว่าค่ะ”อลินดาถามทันทีที่เธอเดินมาถึงในขณะที่อัมพากับองอาจกำลังสนุกกับการถ่ายรูปริมทะเลกับพระอาทิตย์ที่กำลังจะตก
“มาสิลูก พ่อกำลังอยากจะกอดแม่ถ่ายรูปอยู่พอดีเลย”องอาจพูดจบก็กอดไหล่อัมพาเบา ๆทำให้อลินดาอดหัวเราะให้กับความทะเล้นของพ่อเธอไม่ได้
เมื่อทั้งสามพ่อแม่ลูกถ่ายรูปกันได้สักพักก็เริ่มหิวจึงได้พากันเดินมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่มีอาหารทะเลครบครันไม่ว่าจะเป็กุ้งเผาตัวโต ๆ หมึกตัวใหญ่ ๆ หอยสารพัดหอย ทั้งสามคนสั่งอาหารมาทานกันเต็มโต๊ะอลินดานั่งมองพ่อกับแม่พร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข
“พ่อกับแม่ ทานเยอะ ๆ นะคะ” อลินดาพูดพร้อมกับตักอาหารให้พ่อกับแม่ของเธอ
“อันดา ปริมโทรมาหาแม่ ปริมบอกว่าติดต่อหนูไม่ได้อย่าลืมติดต่อกับหาปริมนะลูก” อัมพาบอกกับลูกสาวของเธอ
“ค่ะ แม่”อลินดาผู้ที่ไม่ว่าจะทุกข์ใจแค่ไหนเธอไม่มีวันที่จะให้แม่กับพ่อของเธอต้องมาทุกข์ใจกับเธอด้วย
สามคนพ่อแม่ลูกกำลังนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้นไฟในร้านก็ถูกปิดลงทำให้อลินดาใอย่างมากแต่ทุกคนในร้านกลับนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ทำไมไฟถึงดับได้ล่ะเนี่ย”อลินดาที่สงสัยว่าร้านอาหารร้านนี้ทำไมไฟดับทั้ง ๆ ที่ร้านข้าง ๆไฟยังสว่างจ้าอยู่เหมือนเดิม
อลินดาสงสัยได้ไม่นานเธอก็เข้าใจทุกอย่าง “แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยูแฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู ๆ ๆ” เสียงร้องของคนทุกคนภายในร้านดังขึ้นพร้อม ๆ กันอลินดาเห็นอย่างนั้นกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไปพ่อและแม่ของเธอต้องเตรียมตัวขนาดไหนเพื่อที่จะเซอร์ไพรส์วันเกิดของเธอ
“ขอบคุณนะคะที่ทำให้อันเกิดมาแล้วยังเลี้ยงอันมาจนโตขนาดนี้ขอบคุณนะคะพ่อกับแม่” อลินดาพูดออกพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งรินออกมาจากหัวใจของเธอ
“อธิษฐานขอพรสิลูก” องอาจบอกกับลูกสาวคนเดียวของเขา
อลินดาหลับตาลงตั้งใจอธิษฐานในสิ่งที่เธอปรารถนาอลินดาอธิษฐานเสร็จเธอเป่าเทียนพรวดเดียวเทียนดับพร้อมกันหมดทุกเล่มอลินดาเป่าเทียนเสร็จไฟในร้านถูกเปิดขึ้นภายในร้านสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง
พนักงานถือกล่องของขวัญมาวางไว้สองกล่องพร้อมกับเค้กที่ถูกวางไว้รอให้อลินดาตัด
“กล่องนี้จากแม่นะลูกส่วนอีกกล่องเป็ของพ่อ”อัมพาชี้ไปที่กล่องของขวัญสองกล่องที่เธอกับสามีตั้งใจนำมาให้ลูกสาวสุดที่รักของพวกเขาทั้งสอง
“ขอบคุณมาก ๆ นะคะพ่อ แม่ด้วยค่ะ แค่พ่อกับแม่เลี้ยงดูหนูมาก็มากเกินพอแล้วไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยค่ะ”อลินดาพูดพร้อมกับยกมือไหว้พ่อและแม่ของเธอ
“ไม่เป็ไรหรอกลูก เรามาตัดเค้กกันดีกว่า”อัมพาพูดพร้อมกับยื่นมีดตัดเค้กให้อลินดา
หลังจากกินมื้อค่ำกันเสร็จหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนองอาจและอัมพาต่างพากันเข้านอนส่วนอลินดาก็กลับเข้าห้องด้วยเช่นกัน
อลินดากลับมาที่ห้องก็หวนคิดไปถึงคืนวันเก่าๆ ที่เปมิกาใส่ใจเธอมากกว่าตอนนี้เธอยอมรับว่าแรก ๆเปมิกาช่างแสนดีกับเธอเหลือเกินแต่พอนานเข้าเปมิกาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
วันเกิดของเธอปีที่แล้วเปมิกาก็ลืมมันอย่างไม่น่าให้อภัยในขณะที่อลินดากำลังเตรียมอาหารเพื่อรอเปมิกากลับมาฉลองงานวันเกิดด้วยกันแต่เธอรอแล้วรอเล่าเปมิกาก็ไม่มาเสียทีจนเวลาจะผ่านพ้นไปวันใหม่เปมิกากลับมาในสภาพที่เมายับเยินไม่หนำซ้ำยังมีรอยลิปสติกสีแดงติดแก้มกลับมาอีกด้วยอลินดาช่างมีความอดทนต่อนิสัยของเปมิกายิ่งนัก
อลินดาคิดไปคิดมาเธอก็ต้องมานั่งร้องไห้ในวันเกิดของเธออีกแล้วั้แ่คบกันมามีปีแรกเท่านั้นที่เปมิกาทำให้เธอมีความสุขหลังจากนั้นเธอต้องทนกล้ำกลืนเพราะรัก
499
