เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        “เช่นนั้นบ่าวเล่าเจ้าคะ?”

        ไป๋เซี่ยเหอโน้มตัวไปที่ข้างหูของฝูเอ๋อร์หลังจากกำชับเบาๆ สองสามประโยค นางก็เดินไปที่ห้องโถงด้านหน้าเพียงลำพัง

        ทั่วทั้งจวนสกุลไป๋มีม่านสีขาวประดับประดาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

        หินไข่ห่านปูเป็นทางเดินเล็กๆ

        ไป๋เซี่ยเหอเดินไปตามทางเดินโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนสาวใช้ที่เดินผ่านไปมาต่างกรีดร้องจนหน้าถอดสี บางคนถึงกับตกใจจนปัสสาวะราดกระทั่งตกใจจนเป็นลมไปเลยก็มี

        ไป๋เซี่ยเหอยิ้มเย็นดูแล้วพวกที่หวาดกลัวอย่างยิ่งเหล่านั้น ล้วนแล้วแต่เคยเพ่งเล็งนางและทำร้ายนางมาก่อนทั้งนั้น

        จึงกล่าวได้ว่าไม่ได้ทำอะไรผิดย่อมไม่กลัวผีสางเคาะประตู

        เมื่อเห็นไป๋เซี่ยเหอมองมาทุกคนต่างก็คุกเข่าลง

        “ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่บ่าวสำนึกผิดแล้ว บ่าวไม่ควรขโมยเครื่องประดับของท่านไปขายเจ้าค่ะ”

        “บ่าวสำนึกผิดแล้วเหมือนกันเจ้าค่ะบ่าวไม่ควรสับเปลี่ยนอาหารของคุณหนูใหญ่เป็นอาหารหมูเจ้าค่ะ”

        “บ่าวไม่ควรทุบตีคุณหนูใหญ่...”

        ไป๋เซี่ยเหอยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยแต่ละคนกลับตกใจจนโพล่ง ‘เรื่องเลวทราม’ ที่ตนเองเคยทำออกมาทั้งหมดเสียอย่างนั้น

        “เฮอะดูให้ดีว่าข้าเป็นคนหรือผี”

        ทุกคนจึงได้สติกลับมากลางวันแสกๆ จะมีผีสางได้อย่างไร?

        ทว่านี่คือคุณหนูใหญ่จริงๆหรือ?

        แล้วงานศพในจวนคืออะไรกัน?

        แย่แล้วดูเหมือนว่าเมื่อครู่พวกนางได้พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดเสียแล้ว

        หลังจากผ่านไปชั่วครู่ไป๋เซี่ยเหอก็ละสายตาเพียงคนขี้ขลาดที่รังแกคนอ่อนแอก็เท่านั้น นางไม่สนใจจะลงมือเองหรอก

        จากนั้นนางก็เดินเข้าไปในห้องโถงหลักของจวนสกุลไป๋ด้วยท่าทีเอื่อยเฉื่อย

        ไป๋เหล่าฮูหยินในชุดคลุมยาวสีขาวนั่งเป็นประธานนอกจากรู้สึกเสียดายต่อการตายของไป๋เซี่ยเหอแล้ว ก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใดอีก

        ลู่เป๋าเหยากับไป๋หว่านหนิงนั่งถัดลงมา

        แม้ว่าลู่เป๋าเหยาจะสวมอาภรณ์สีขาวทว่าด้วยการประทินโฉมและใบหน้าที่งดงามอยู่แล้ว การแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างวิจิตรของนางก็ทำให้ผู้คนตาเป็นประกาย

        ส่วนไป๋หว่านหนิงยังคงมีท่าทีของดอกบัวขาวใบหน้าของนางดูราวกับจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ทำให้ผู้คนรู้สึกสงสาร

        ทว่าคนผู้นั้นที่นั่งอยู่ข้างกายของไป๋เหล่าฮูหยิน

        เป็นบุรุษสวมชุดคลุมยาวสีเขียวเข้มใบหน้าดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง เหมือนเพิ่งกลับถึงจวนอย่างไรอย่างนั้น

        ใบหน้าของเขาขาวผ่อง ดูหล่อเหลาสง่างามเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อมโยงเขาเข้ากับภาพของการสู้รบในสนามรบ และการเหยียบย่ำบนกองโลหิต

        นี่คือบิดาของเจ้าของร่างไป๋เสียนอัน

        “กรี๊ด”

        “ผีหลอก”

        ขณะที่ไป๋เซี่ยเหอยืนสังเกตไป๋เสียนอันอยู่หน้าประตูไป๋หว่านหนิงบังเอิญหันหน้ามา และพบเข้ากับใบหน้าของไป๋เซี่ยเหอพอดิบพอดี

        ใบหน้าของสองแม่ลูกสามารถพรรณนาได้ด้วยคำว่ากินปูนร้อนท้อง

        ลู่เป๋าเหยากรีดร้องจนสุดเสียงใบหน้าที่ประทินโฉมมาอย่างงดงามดูบูดเบี้ยวเป็นอย่างยิ่งในเวลานี้

        “หุบปาก!”ไป๋เสียนอันหูอื้อจนรู้สึกเจ็บ เขาเหลือบมองลู่เป๋าเหยาอย่างไม่สบอารมณ์

        จู่ๆ ก็ตะโกนโหวกเหวกโวยวายเป็นมารยาทแบบใดกัน?

        ลู่เป๋าเหยาฝืนระงับเสียงกรีดร้องนางค่อยๆ ได้สติกลับมา หัวใจเต้นโครมคราม

        “ไป๋เซี่ยเหอ?”

        นึกไม่ถึงว่าไป๋เสียนอันจะเรียกชื่อเต็มของลูกสาวตนเอง

        ไป๋เซี่ยเหอเดินเข้าไปอย่างสง่างามและแข็งกร้าว“ข้าเอง”

        ไป๋เสียนอันมุ่นคิ้วรู้สึกไม่พอใจกับท่าทีที่ดูสงบเยือกเย็นของไป๋เซี่ยเหอ“เห็นผู้อาวุโสแล้วไม่ทักทาย ช่างไร้การอบรมสั่งสอน”

        “คิก!” นางหลุดขำโดยไม่ปิดบังความเหยียดหยามบนใบหน้า“เดิมทีข้าก็เป็นคนที่ไม่มีใครสั่งสอนอยู่แล้ว มาพูดเรื่องการอบรมสั่งสอนกับข้าจะทำให้ข้าลำบากใจเกินไปหน่อยกระมัง”

        ไป๋เสียนอันสำลักทันที ในความทรงจำของเขาบุตรสาวคนโตผู้นี้อ่อนแอและไร้ความสามารถมาโดยตลอดนางเปลี่ยนเป็นช่างจำนรรจาเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

        “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

        ไป๋เหล่าฮูหยินลุกขึ้นไกล่เกลี่ยบุตรชายเพิ่งกลับมาจึงไม่รู้เรื่องวาสนาระหว่างไป๋เซี่ยเหอกับฮองเฮา ทว่านางรู้ดังนั้นจึงย่อมต้องรักษาผลประโยชน์นี้เอาไว้เป็นอย่างดี

        “ใช่แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ไป๋เสียนอันถามลู่เป๋าเหยาอีกครา

        เขากำลังตั้งคำถามกับลู่เป๋าเหยา

        ในเวลานี้ลู่เป๋าเหยารู้สึกประหลาดใจอย่างมากนางเป็นผู้วางยาพิษเองกับมือ นอกจากหมอผู้นั้นจะบอกว่าไป๋เซี่ยเหอกินมันไปแล้ว เขายังบอกด้วยว่าไป๋เซี่ยเหอไม่รอดแน่!

        หากจะให้แข่งเรื่องความเสแสร้งแล้วใครย่อมเป็นฝ่ายแพ้กันแน่?

        มุมปากของไป๋เซี่ยเหอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแสยะนางเริ่มกล่าวยุแยงทันที “ใช่แล้ว เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ตลอดทางมาที่นี่ข้าเห็นมีม่านสีขาวประดับประดาอยู่เต็มจวนยังคิดว่าท่านแม่ทัพ...”

        จะให้นางเรียกพ่อหรือ?

        เขาไม่คู่ควร!

        “ผายลม!”

        ไป๋เสียนอันสบถออกมาอย่างอดไม่ไหวนึกไม่ถึงว่าสตรีชั่วอย่างลู่เป๋าเหยาจะกล้าสาปแช่งเขา!

        ไป๋เซี่ยเหอเอ่ยต่อด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจ“ข้าไม่ได้เป็นคนแช่ง เหตุใดถึงดุข้าหรือเจ้าคะ?”

        ไป๋เสียนอันโกรธจนตัวสั่นเขาตวัดสายตาไปยังลู่เป๋าเหยาอย่างโหดเหี้ยม

        ลู่เป๋าเหยาตกใจจนหน้าซีดเผือด“เหลาเหยี่ย ข้าไม่ได้มีเจตนาจะแช่งท่านนะเจ้าคะคุณหนูใหญ่ต่างหากที่ตายไปแล้วเจ้าค่ะ”

        ไป๋เซี่ยเหอถลึงตามอง“ข้าตายแล้วหรือ?เช่นนี้ใครยืนอยู่ที่นี่ตอนนี้เล่า?”

        “วันนั้นมีคนมากมายรู้ว่าเจ้าถูกพิษยังให้หมอไปตรวจดู สุดท้ายแล้วหมอยังบอกข้าเองกับปากว่าเจ้าหมดลมหายใจแล้ว”

        ไป๋เซี่ยเหอยังมีชีวิตอยู่เช่นนั้นร่างที่คลุมอยู่ใต้ผ้าขาวในเรือนสุ่ยฉิงคือใครกัน?

        ไอเย็นลามจากฝ่าเท้าของลู่เป๋าเหยาไปจนถึงท้ายทอยนางหนาวเหน็บไปทั้งสรรพางค์กาย มือและเท้ารู้สึกชา

        นางรู้สึกเหมือนว่าตนเองตกลงไปในกับดักอันยิ่งใหญ่ก็ไม่ปาน

        ทว่าผู้ที่สร้างกับดักได้อย่างสมบูรณ์แบบก็คือไป๋เซี่ยเหอ

        เด็กสาวที่อายุสิบกว่าปีนางหนึ่ง!

        ไป๋เซี่ยเหอยิ้มเยาะในใจ คิดจะเล่นกลอุบายกับนางหรือ?ช่างเป็นการสอนจระเข้ว่ายน้ำเสียจริง!

        “ที่แท้อี๋เหนียงหมายถึงเซี่ยหรุ่ยนี่เอง!”

        “เซี่ยหรุ่ยอะไร? เซี่ยหรุ่ยคือใคร?” ไป๋เสียนอันถาม

        คราวนี้เขากลับเมืองหลวงเป็นการส่วนตัวหากถูกใครสังเกตเห็นเข้า ย่อมเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอย่างแน่นอน

        หากเขาไม่ได้ทำเพื่อของสิ่งนั้นคงไม่เสี่ยงอันตรายเช่นนี้

        เมื่อลู่เป๋าเหยาได้ยินชื่อเซี่ยหรุ่ยร่างกายก็โงนเงนอย่างเห็นได้ชัด

        รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋เซี่ยเหอแจ่มชัดขึ้น“เซี่ยหรุ่ยคือสาวใช้นางหนึ่งในเรือนของข้า วันนั้นข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายกินอะไรไม่ลง กังวลว่าจะต้องเทอาหารทิ้ง จึงยกให้เซี่ยหรุ่ยกินแทน”

        เซี่ยหรุ่ยถูกพิษจริงๆทว่านางไม่ได้กินมันเข้าไปเอง นางจะกล้ากินพิษที่วางเองกับมือได้อย่างไร?

        ทว่าไป๋เซี่ยเหอจะให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสเลือกหรือ? นางใช้วิธีกรอกพิษลงไปตรงๆ

        ลู่เป๋าเหยารู้อยู่แก่ใจว่าไป๋เซี่ยเหอโกหกทว่านางไม่อาจโต้แย้งได้ ทำได้เพียงกัดฟันแล้วกลืนคำพูดลงท้อง

        นางโมโหแทบตายแล้ว!

        “เหตุใดอยู่ดีๆถึงได้ถูกพิษ?”ไป๋เสียนอันถาม

        ไป๋เหล่าฮูหยินเหลือบมองลู่เป๋าเหยานางเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ปากหวานก้นเปรี้ยวมาตั้งแต่เล็กกลอุบายเล็กน้อยเหล่านี้อาจปิดบังไป๋เสียนอันได้ ทว่าปิดบังนางไม่ได้!

        เพียงแต่เวลานี้ไม่เหมาะที่จะพูดออกมานางไม่ได้เข้าข้างลู่เป๋าเหยา เพียงแต่บุตรชายนั้นเดินทางอย่างยากลำบากมาตลอดทาง

        ไป๋หว่านหนิงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบรุดเข้ามาเกาะแขนของไป๋เสียนอันด้วยท่าทีออดอ้อนทันที

        “บางทีคนครัวอาจใส่ยาเบื่อหนูโดยไม่ระวังก็เป็นได้เจ้าค่ะโชคดีที่ไม่ได้เกิดความผิดพลาดใหญ่หลวง ท่านพ่อเดินทางมาเหนื่อยๆรีบกลับเรือนไปพักเถิดเจ้าค่ะ”

        ระหว่างที่พูดก็ส่งสายตาให้ลู่เป๋าเหยาไปด้วย

        ลู่เป๋าเหยารีบรุดเข้ามาเกาะแขนอีกข้างของไป๋เสียนอันทันที“ใช่แล้วเจ้าค่ะเหลาเหยี่ย ท่านไปนอนก่อนข้าจะเข้าครัวทำกับข้าวให้ท่านเองดีหรือไม่เจ้าคะ?”

        ชิ

        สามคนพ่อแม่ลูกช่างมีความสุขกันดีจริงๆ

        “ลู่เป๋าเหยา! เจ้ามันแพศยาต่ำช้านัก!”

        เงาสายหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าก็ไม่ปานก่อนจะกระชากเส้นผมของลู่เป๋าเหยา

        “โอ๊ย! ช่วยด้วย!”

        ------------------------