เสียงรถยนต์วิ่งสวนไปมาตลอดการเดินทางกลับบ้านของนับดาวหญิงสาวในวัยยี่สิบห้าปีกับชีวิตวัยทำงานซึ่งเป็ชีวิตธรรมดาไม่มีอะไรให้เธอรู้สึกว่าน่าตื่นเต้นสักนิด แฟนก็ไม่มีหน้าที่การงานก็งั้น ๆ แต่สิ่งเดียวที่พอจะเรียกความสนใจของเธอได้ก็คงจะมีเพียงแค่การอ่านนิยายเท่านั้นแหละเพราะไม่ว่าจะอยู่ในเวลาไหนเธอก็สามารถที่จะอ่านมันได้ทุกที่
นับดาวเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือเพื่อที่จะพักสายตาโดยหน้าจอเครื่องก็ยังเปิดหน้านิยายที่อ่านค้างเอาไว้อยู่หญิงสาวบีบไหล่ทั้งสองข้างไล่ความเมื่อยล้าออกไป ก่อนจะกลับไปก้มหน้าก้มตาอ่านนิยายที่ค้างต่อ
นิยายที่เธอกำลังอ่านอยู่มีชื่อเื่ว่าเล่ห์รักคุณคนดี แน่นอนว่ามันเป็นิยายที่มีความดราม่าน้ำตาแตกเนื้อเื่ของนิยายก็ประมาณว่านางร้ายกับพระเอกเป็คู่หมั้นกันด้วยความที่ว่าครอบครัวของทั้งสองนั้นรู้จักกันเป็อย่างดี อีกทั้งหัวหน้าตระกูลทั้งสองต่างก็เป็เพื่อนรักกันดังนั้นการหมั้นหมายจึงถูกกำหนดขึ้นจากความเห็นชอบของผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่ง และคนที่รู้สึกจริงจังกับฐานะคู่หมั้นก็มีเพียงนางร้ายสาวคนเดียวเท่านั้น
แน่นอนว่าด้วยความที่ดารินทร์เป็ลูกสาวคนเดียวของตระกูลรุ่งวิภาพัฒนครอบครัวจึงตามใจเป็อย่างมากทำให้นางร้ายสาวติดนิสัยเอาแต่ใจและอารมณ์ร้ายไปบ้างซึ่งพระเอกอย่างกรณ์ไม่ชอบคนแบบดารินทร์ที่สุด จากที่ชายหนุ่มไม่ค่อยชอบนางร้ายสาวอยู่แล้วกับยิ่งทวีความเกลียดชังเข้าไปอีก
จนกระทั่งวันหนึ่งชายหนุ่มก็ได้พบกับนางเอกนิยายของเื่อย่างทอฟ้าที่เข้ามาในชีวิตของเขานางเอกนิยายเธอเป็หญิงสาวแสนดีที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตที่น่าเบื่อของกรณ์ให้มีสีสัน ทุกครั้งที่ชายหนุ่มอยู่ใกล้ทอฟ้าเขามักจะรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ใกล้ ๆและความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็พัฒนามากขึ้นเรื่อย ๆ จนก่อเกิดเป็ความรักขึ้นมา
แต่กลับกันทางฝั่งคู่หมั้นสาวอย่างดารินทร์ที่เมื่อรับรู้เื่ราวทั้งหมดก็เกิดอาการเสียศูนย์จนอาละวาดและตามรังควานกรณ์กับทอฟ้าอย่างไม่ยอมปล่อยด้วยอารมณ์หึงหวงโกรธแค้นและผิดหวังคล้ายว่าตัวเองถูกทรยศต่อความรักที่ให้ไป
นางร้ายสาวที่หน้ามืดตามัวหึงหวงคู่หมั้นหนุ่มจนถึงขั้นทำร้ายร่างกายคนที่เขารักในที่สุดฟางเส้นสุดท้ายก็ได้ขาดลงอย่างสมบูรณ์เมื่อกรณ์ไม่อาจทนต่อความร้ายกาจของคู่หมั้นได้อีกชายหนุ่มจึงตัดสินใจเอ่ยปากขอถอนหมั้นจากนางร้ายอย่างดารินทร์โดยไม่ไว้หน้าหญิงสาวสักนิด
แต่ถึงอย่างนั้นนางร้ายกับไม่ได้สำนึกถึงการกระทำของตัวเองด้วยความรักที่บังตา ทำให้หญิงสาวยอมทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะเอาคนที่เธอรักกลับมา และในจังหวะนั้นคล้าย์เป็ใจประทานตัวช่วยอย่างตัวร้ายฝ่ายชายที่เข้ามาเสนอทางเลือกให้ดารินทร์โดยหญิงสาวไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นเข้าหาตนเพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง
ตัวร้ายฝ่ายชายอย่างเตชินท์เสนอวิธีที่จะทำให้กรณ์กลับมาอยู่กับดารินทร์และวิธีการที่ว่าคือการกำจัดทอฟ้าออกไปนางร้ายสาวที่ไร้สติและกำลังหลงผิดทำให้เธอยินยอมที่จะร่วมมือทำตามแผนของอีกฝ่ายอย่างไม่เกี่ยงงอนแต่ใครจะไปคิดว่าในแผนที่ชายคนนั้นให้เธอทำตามจะซ่อนแผนร้ายของเขาไว้อีกที และแผนร้ายที่ว่านั้นก็คือการฆ่ากรณ์ทิ้งยามที่อีกฝ่ายยอมทุ่มสุดตัวเข้ามาช่วยทอฟ้า
แน่นอนว่าเมื่อนางร้ายรับรู้แผนการชั่วช้าของอีกฝ่ายเข้าหญิงสาวไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด ขณะที่กรณ์กำลังตกอยู่ในอันตรายนั้นดารินทร์กับทุ่มสุดตัวโดยการสละชีวิตตัวเองเพื่อให้คนที่เธอรักได้มีชีวิตต่อถึงแม้สุดท้ายเขาจะไม่ได้ทราบซึ้งน้ำใจของเธอเลยก็ตาม
แต่ก่อนที่ความตายกำลังจะพลากเอาชีวิตของตัวเองไปความรู้สึกสุดท้ายของดารินทร์กับเต็มไปด้วยความเสียใจและสำนึกผิดกับสิ่งที่ตนเคยกระทำและความรู้สึกในส่วนลึกของหัวใจคือความน้อยใจที่มีต่อคู่หมั้นแม้กระทั่งยอมเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกนางร้ายก็ไม่สามารถทำให้คนที่ตัวเองรักหันมามองได้เลยสุดท้ายเื่ราวทั้งหมดก็จบลงท่ามกลางความสุขของเหล่าพระนางที่ครองรักกันไปจนตาย
แต่จากเท่าที่นับดาวอ่านมาเธอรู้สึกสงสารตัวละครอย่างดารินทร์เสียมากกว่าอาจเพราะนางร้ายสาวไม่เคยได้เรียนรู้วิธีที่จะใช้ความรักที่ถูกต้องและด้วยนิสัยที่เอาแต่ใจแบบนั้นทำให้ถูกมองว่าเป็คนร้ายกาจและอีกอย่างที่สำคัญคือดารินทร์มีความรักที่ยึดติดกับกรณ์มากเกินไปในความสัมพันธ์อะไรที่มันมากเกินไปย่อมทำให้ทุกอย่างพังลง
“เฮ้อ..”คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาหลังจากที่อ่านนิยายเื่นี้ติดต่อกันได้สามวันติดกระทั่งยอมนั่งหลังขดหลังแข็งอ่านั้แ่ขึ้นรถจนในที่สุดเธอก็อ่านจบเสียที
หญิงสาวปิดแอปพลิเคชันอ่านนิยายออนไลน์ลงเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงปลายทางที่จะต้องลงนิ้วเรียวสวยกดโทรหาบิดาให้มารับ ร่างเล็กถือสายอยู่ไม่นานก็ได้ยินเสียงของผู้เป็พ่อดังลอดเข้ามา
“ว่าไงลูก”
“พ่อ ดาวใกล้ถึงแล้วนะพ่อออกมารับดาวด้วย”
“ได้ๆ เดี๋ยวพ่อจะ-”
ปรี๊ดดดดด!!
กรี๊ดดดด!!
คนตัวเล็กยังไม่ทันได้ฟังเสียงของผู้เป็พ่อจนจบเสียงนั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงกรีดร้องของคนทั้งคันรถแทนหญิงสาวหันไปมองยังทิศทางเดียวกับคนอื่น ๆ ที่นั่งรถประจำทางมาด้วยกัน
แล้วดวงตาพลันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เพราะภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเธอก็คือรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่พุ่งตรงมายังรถประจำทางที่เธอกำลังโดยสารอยู่พร้อมกับเสียงแตรรถที่ดังจนแสบแก้วหูแล้วเหตุการณ์ทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
ปรี๊ดดดดด!!
โครม!!
รถประจำทางที่เป็รถสองแถวถูกรถบรรทุกพุ่งชนอย่างแรงจนร่างของนับดาวและผู้โดยสารคนอื่นๆ กระเด็นออกมานอกรถโดยที่ในมือเล็กของตนก็ยังคงกำโทรศัพท์มือถือที่ยังคาสายของพ่อเอาไว้แน่น
ร่างของนับดาวกระเด็นออกมาไม่ไกลจากที่เกิดเหตุดวงตากลมโตแดงก่ำมองเห็นภาพทุกอย่างชัดเจนเห็นทั้งคนที่ตาย คนที่นอนเจ็บอยู่บนพื้นและมองเห็นสภาพรถที่ถูกชนยับเยินสมองของเธอไม่สามารถประมวลผลได้เพราะมันว่างเปล่าจนเธอนึกไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อและ่เวลานั้นมันช่างยาวนานแสนนานในความรู้สึก
ความเ็ปลามไปทั่วร่างจนไม่รู้ว่าตอนนี้เจ็บส่วนไหนมากที่สุดแต่ในขณะนั้นภาพของบิดาก็ลอยเข้ามาในหัวของเธอเมื่อนึกถึงท่านขึ้นมาน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าก็ไหลไม่ยอมหยุดนับดาวไม่ได้ร้องไห้เพราะความเ็ปจากาแที่เกิดขึ้นแต่ที่เธอร้องเป็เพราะกลัวว่าตัวเองกำลังจะตาย กลัวว่าชั่วชีวิตนี้ต้องจากกับผู้ให้กำเนิดไปตลอดกาล
เธอจะมาตายตอนนี้ไม่ได้นะ! เธอยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังอยากจะทำอยู่เธอยังอยากที่จะมองโลกใบนี้ไปนาน ๆ แล้วถ้าหากตัวเองเกิดตายขึ้นมาแล้วพ่อของเธอล่ะท่านจะอยู่อย่างไร
....ท่านต้องอยู่ไม่ได้เป็แน่เพราะทั้งชีวิตของท่านเหลือเพียงแต่เธอแล้ว เธอไม่อยากทิ้งท่านเอาไว้คนเดียว....
“พะ...พ่อ....ชะ-ชะ...ช่วย....ดาวด้วย”นับดาวกระอักเืคำโตในขณะที่เอาแต่ร้องเรียกหาผู้เป็พ่อ และในนาทีนั้นหญิงสาวก็รับรู้แล้วว่าตัวเองกำลังจะหมดลมหายใจในไม่ช้า
ดวงตาคู่งามแดงก่ำที่รื้นไปด้วยม่านน้ำตาเปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนแทบจะฝืนลืมไม่ไหวแต่ถึงอย่างนั้นร่างเล็กก็ยังคงพยายามดิ้นรนที่จะฝืนแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล สุดท้ายแล้วนับดาวเลือกที่จะปิดตาลงอย่างกล้ำกลืนภายในใจได้แต่เอ่ยคำขอโทษต่อชายผู้สูงวัยที่มีความสำคัญต่อชีวิตของเธออย่างหาที่สุดไม่ได้
“ดาวเกิดอะไรขึ้นลูก!”เสียงทุ้มะโถามบุตรสาวด้วยความใเพราะตนได้ยินเสียงกรีดร้องมากมายพร้อมทั้งเสียงคล้ายอะไรชนกันอย่างแรงแต่ไม่ว่าจะร้องเรียกลูกเท่าไรเสียงหวานก็ไม่เอ่ยตอบกลับมาเลย
...พ่อดาวขอโทษดาวขอโทษ ดาวคงกลับไปหาพ่อไม่ได้อีกแล้ว...
“ดาวได้ยินพ่อไหม!!”
“ดาว! ดาวตอบพ่อหน่อย!!”
ความสว่างของแสงแดดส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาแยงตาจนทำให้ร่างเล็กต้องยกมือขึ้นมาบังเอาไว้แต่แล้วนับดาวกับเริ่มรู้สึกแปลกใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน
...แสงงั้นเหรอ
เธอจำได้ว่ารถประจำทางที่เธอนั่งกลับบ้านเป็ประจำมันประสบอุบัติเหตุนี่แล้วทำไมเธอถึงไม่รู้สึกเ็ปตามร่างกายจากาแที่น่าจะสาหัสมากของตัวเองเลยล่ะมีเพียงแค่รู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวและรู้สึกหน่วงที่ท้องน้อยยิ่งคิดยิ่งรู้สึกประหลาดเข้าไปใหญ่ ไหนจะความเย็นที่ปะทะกับผิวกายของเธอคล้ายกับว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเอาไว้สักชิ้น
พึ่บ!
หญิงสาวตัวเล็กเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเองแล้วความจริงที่ปรากฏตรงหน้าทำให้สองตาสว่างโร่ สมองประมวลผลด้วยความรวดเร็ว
“เดี๋ยวสิ! เดี๋ยวสิ!” ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเธอเป็ห้องนอนขนาดใหญ่ที่ไม่คุ้นตาและยามหันไปมองทางขวามือของตัวเองก็เห็นกระจกใสบานใหญ่ที่มีผ้าม่านปิดเอาไว้อยู่แต่ถึงกระนั้นก็ยังเห็นตึกสูงที่ตั้งเรียงรายกัน ทำให้หญิงสาวเกิดคำถามกับตัวเอง
...นี่ห้องของใครน่ะ?
หญิงสาวรับรู้ได้ทันทีว่าที่แห่งนี้หาใช่โรงพยาบาลอย่างที่ควรจะเป็ความเย็นปะทะกับผิวกายเนียนนุ่มอีกครั้งจนเผลอก้มมองสำรวจตัวเองด้วยความแปลกใจว่าเหตุใดตนถึงได้รู้สึกหนาวขนาดนี้หนาวอย่างกับว่าเธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าเอาไว้เลย
แต่แล้วความจริงก็ตีแสกหน้าอีกครั้งเมื่อร่างกายตัวเองไร้สิ่งปกปิดแถมมานอนอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้นับดาวรีบหันมองอีกฝั่งหนึ่งของเตียงก็เห็นผู้ชายเปลือยเปล่าที่มีเพียงผ้าห่มคลุมท่อนล่างเอาไว้ผิวกายสีน้ำผึ้ง ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเรียงสวยลมหายใจเข้าออกที่ดังสม่ำเสมอบ่งบอกว่าชายคนนี้กำลังหลับอยู่
สมองพลันกรีดร้องพร้อมตั้งคำถามมากมายกับตัวเองว่ามันเกิดเื่บ้าอะไรกันแน่เพราะแทนที่จะตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลและนอนอยู่บนเตียงในสภาพปางตาย แต่เธอกับตื่นขึ้นมาในสภาพโป๊เปลือยแบบนี้ได้ยังไง!
คนตัวเล็กพยายามที่จะมองหน้าอีกฝ่ายให้ชัดแต่ด้วยความที่ชายหนุ่มนอนตะแคงหันหน้าไปอีกทางทำให้มองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดจะขยับตัวก็กลัวว่าจะทำให้เขาคนนั้นตื่นยิ่งอยู่ในสถานการณ์ประหลาดเช่นนี้ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเธออาจจะรับมือไม่ไหว
“อือ...” เสียงครางทุ้มต่ำดังมาจากร่างหนาชายหนุ่มบิดี้เีเล็กน้อยพลางหันหน้ามาทางร่างเล็กที่นั่งมองอยู่ด้วยความระทึก ทันใดนั้นดวงตากลมใสพลันเบิกกว้างด้วยความใสองมือเล็กยกขึ้นปิดปากเพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงกรีดร้อง
แปล๊บ!
“อึก!” อยู่ ๆ หญิงสาวก็เกิดอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงทำให้นับดาวต้องยกมือขึ้นมากุมด้วยความเ็ปแล้วภาพความทรงจำมากมายของใครบางคนก็ฉายปรากฏในหัวของเธออาการปวดศีรษะยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่องและทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอเกือบจะกั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้ไม่อยู่
ผ่านไปสักพักอาการปวดหัวก็ทุเลาเบาลง เสียงหอบหายใจถี่จากอาการเ็ปที่ผ่อนลงมือเล็กเช็ดเหงื่อที่ออกทั่วใบหน้าตอนนี้หญิงสาวเริ่มที่จะเข้าใจแล้วว่าภาพที่เห็นมันคืออะไร
นั่นก็คือภาพความทรงจำของดารินทร์หรือนางร้ายจากนิยายเื่ล่าสุดที่อ่านไปก่อนหน้านี้ยังไงล่ะหมายความว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในร่างของดารินทร์ต้องเป็อย่างนั้นแน่เธอไม่มีทางตื่นขึ้นมาในสภาพที่สวยงามได้อย่างนี้หรอก
...ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เื่บ้า ๆ แบบนี้มันจะเกิดขึ้นได้ยังไง!!....
“แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อดีเนี่ย”ร่างเล็กเริ่มพึมพำกับตัวเองพลางใช้ความคิดเพื่อหาทางออกถึงแม้ว่าในความเป็จริงสติของเธอจะยังกลับคืนมาไม่เต็มร้อยก็เถอะ
สายตาคู่สวยเหลือบมองชายที่นอนไม่รู้เื่รู้ราวในตอนนี้เธอได้รับความทรงจำของดารินทร์มาแล้ว บางทีเธออาจจะรู้ก็ได้ว่าชายคนนี้เป็ใคร
หญิงสาวเพ่งสายตามองอีกฝ่ายอยู่นานสองนานเมื่อเห็นหน้าของเขาชัด ๆอีกครั้งเธอก็มั่นใจได้ทันทีว่าผู้ชายที่นอนอยู่ข้างเธอเขาคือพระเอกนิยายของเื่อย่างกรณ์ณิศิริกรณ์!
“เวร!” ร่างเล็กเผลออุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ ภายในหัวเอาแต่กรีดร้องไม่หยุดนางร้ายมีอะไรกับพระเอกในนิยายได้ยังไง! ก็ในเมื่อนิยายไม่ได้มีบรรยายเอาไว้นี่
หญิงสาวรีบตั้งสติและเริ่มประเมินสถานการณ์ตรงหน้าตัวเองอย่างรวดเร็วถ้าหากพ่อพระเอกตื่นขึ้นมาแล้วต้องเผชิญหน้ากันตรง ๆ เธอคงสติแตกไม่สามารถที่จะควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้แน่ดังนั้นนับดาวตัดสินใจที่จะถอยกลับไปตั้งหลักดีกว่าก่อนที่อะไรมันจะแย่ไปมากกว่านี้
เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างเล็กเริ่มขยับตัวออกจากเตียงอย่างช้าๆ สองขาเรียวหย่อนลงข้างเตียง หญิงสาวพยุงตัวให้ยืนขึ้นด้วยความยากลำบากเพราะขาทั้งสองมันสั่นจนกลัวว่าตัวเองจะล้มพอยืนจนมั่นใจแล้วว่าขาทั้งสองข้างไม่สั่นแล้วหญิงสาวก็เริ่มที่จะก้าวขาเดินแต่แล้วความเ็ปบริเวณท้องน้อยก็แล่นแปล๊บขึ้นมา
นับดาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปล๊บมือเรียวเล็กยกกุมบริเวณท้องน้อยตรง่หว่างขาก็รับรู้ถึงความเหนียวหนืดที่กำลังไหลลงมาหญิงสาวก้มมองสภาพตัวเองที่ไร้สิ่งปกปิด ของเหลวลักษณะสีขาวขุ่นเหนียวหนืดไหลลงมาตรงหว่างขาใบหน้าสวยพลันเห่อร้อนด้วยความอายเพราะเธอรู้ว่าเ้าสิ่งนี้มันคืออะไรและเพราะอย่างนั้นเธอถึงได้รู้สึกปวดหัวขึ้นมาไง
“เฮ้อ” นับดาวถอนหายใจออกมาก่อนที่จะสูดลมหายใจกลับเข้าไปลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง หญิงสาวฝืนเดินไปเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นห้องขึ้นมา
ร่างเล็กเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อใส่เสื้อผ้าพร้อมกับกำจัดเ้าของเหลวตัวปัญหาออกจากร่างกายเพราะรู้สึกไม่สบายตัวก่อนที่จะหมายมั่นกับตัวเองว่าอย่าได้ลืมจัดการปัญหาที่ชายหนุ่มเป็คนก่อเพราะไม่อย่างนั้นปัญหาใหญ่อาจจะตามมาแน่นอน
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วนับดาวเดินไปหยิบกระเป๋าที่น่าจะเป็ของดารินทร์ที่ตกอยู่บนพื้นห้องขึ้นมาพลางตรวจดูว่าของที่อยู่ข้างในยังอยู่ครบดีหรือไม่เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังอยู่ดี หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะรีบหนีออกไปจากที่แห่งนี้
...เธอจะต้องกลับไปตั้งหลักที่บ้านเสียก่อน
1K
![(E-Book) Forevermore: แสงสว่างของผม [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711526569_29739596.webp)
