แสงแดดรุ่งเช้าส่องทะลุผ่านละอองหมอกบางๆ หลังพายุฝนฤดูร้อนสงบลงกระทบสนามหญ้าเปียกชื้นของบ้านเดี่ยวหลังเก่า ชาญยืนมองรอยล้อรถยนต์กระบะของเอกลูกชายที่เหยียบย่ำดินโคลนแฉะหน้าประตูรั้วเดี่ยวสีแดงเข้ม อากาศยามเช้าเย็นเยือกชื้นแฉะ ไออุ่นกรุ่นโคลนลอยปะทะจมูก ชาญกวาดสายตารอบตัวคิดทบทวนทิศทางกล้องแอบถ่าย ชาญจำเป็ต้องสะกดรอยและแกะรอยตามเงาปริศนาตัวร้ายเพื่อหาคำตอบ ก่อนที่จะต้องเอาเงินสดสามแสนบาทที่นับนิ่งสนิทใส่ซองดำไปส่งมอบในตอนเย็นวันมะรืนนี้ตามที่จดหมายข่มขู่กำหนดไว้
ผมก้าวเดินรอบเขตกำแพงปูนสีซีดจางของบ้านเดี่ยวช้าๆ เท้าเปล่าเหยียบย่ำยอดหญ้าชุ่มละอองน้ำค้างหนาวเหน็บ แหงนมองขึ้นไปยังห้องรับประทานอาหารชั้นล่างที่มีหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ และระเบียงแคบทางเดินชั้นสองจุดที่รูปโพลาลอยด์สองใบนั้นบันทึกเื่ราวตราบาปชู้สาวระหว่างเขากับสะใภ้เอาไว้ จากระนาบสายตา ชาญพบว่ารั้วปูนฝั่งตรงข้ามมีพุ่มไม้รกครึ้มและฝั่งเพื่อนบ้านของป้าสมศรีคือมุมที่เหมาะเจาะในการซุ่มมองและส่องกล้องถ่ายรูปมากที่สุด มันเป็มุมอับสายตาที่หากมีใครมาแอบยืนซุ่มหลังพุ่มกระถินป่าในความมืด ก็ยากที่จะมีคนในบ้านสังเกตเห็นได้
ชาญตัดสินใจเดินอ้อมไปเคาะรั้วไม้ผุพังพูดคุยกับป้าสมศรีที่กำลังกวาดเศษใบไม้แห้งเปียกฝนกระจัดกระจายอยู่หน้าบ้านของหล่อนเพื่อสอบถามหาเบาะแสพิรุธ
"อ้าว... พี่ชาญ มีอะไรเหรอจ๊ะ เดินรอบบ้านแต่เช้าเชียว แล้วไฟฟ้ายามดึกบ้านพี่ติดปกติหรือยังล่ะจ๊ะ บ้านฉันน่ะดับสนิทร้อนจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลย สามีฉันก็บ่นอุบว่ายุงกัดลายตัวโต" ป้าสมศรีถามไถ่น้ำเสียงฉะฉานตามประสาคนปากสว่างและชอบสอดรู้สอดเห็นประจำซอย ชาญมองสำรวจลานบ้านของหล่อนที่มีกองสังกะสีและถังน้ำเก่าๆ วางระเกะระกะ
"เออ... เรียบร้อยดีแล้วสมศรี พอดีไฟฟ้าเพิ่งจะติด่รุ่งสางนี่เอง ขอบใจนะที่เอาขิงสดมาส่งเมื่อวาน แก้มชงดื่มแล้วรู้สึกดีขึ้นมาก ว่าแต่เมื่อคืนพายุฝนลมแรงขนาดนั้น สมศรีได้ยินเสียงรถแปลกๆ หรือเห็นใครผ่านเข้ามาเดินด้อมๆ มองๆ แถวบ้านพี่บ้างไหม พอดีมีใบจดหมายส่งมาผิดตู้ไปรษณีย์น่ะ พี่เลยเดินหาเ้าของตัวจริงอยู่" ชาญเอ่ยถามเลียบเคียงแสร้งหาพิรุธจับสังเกตสีหน้าท่าทางของหล่อนอย่างเงียบงัน
ป้าสมศรีส่ายหัวหน้ายู่ยี่บ่นยาวเหยียดโยนไม้กวาดลงพื้น "โอ๊ย... พี่ชาญ ลมพัดแรงกระแทกสังกะสีดังโครมครามขนาดนั้น ฉันกับสามีหลบนอนคลุมโปงกันอยู่แต่ในห้องนอนชั้นล่างสิพี่ อีกอย่างสามีฉันน่ะสายตาฝ้าฟางลงเยอะ หมอบอกต้อกระจกกินจนมองไม่เห็นทางเดินไกลๆ เลยจ้ะ ตอนกลางคืนมองอะไรห่างเกินสามเมตรก็เบลอไปหมดแล้ว จะเอาปัญญาที่ไหนไปส่องกล้องเห็นใครล่ะพี่" คำพรรณนาบ่นของป้าสมศรีทำเอาข้อสงสัยเื่สามีของหล่อนตกไปจากความคิดของชาญในทันควัน
แต่ทว่า... ป้าสมศรีกลับพูดต่อสะกิดความสนใจของผมขึ้นมาทันทีจนชาญต้องหูผึ่ง "แต่เอ๊ะ... ่สายๆ หรือตอนพลบค่ำหลายวันมานี้ ฉันเห็น **ยามโฉม** ยามหมู่บ้านคนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาขี่รถมอเตอร์ไซค์ตรวจการขับผ่านหน้าบ้านพี่บ่อยผิดปกติจ้ะ แถมบางทีชอบจอดรถจ้องมองเข้ามาในตู้ไปรษณีย์ไปรษณียภัณฑ์บ้านพี่ด้วยนะจ๊ะ ฉันนึกว่ามีจดหมายด่วนอะไรของไอ้เอกเสียอีกจ้ะพี่ชาญ หรือไม่ยามคนนี้ก็อาจจะชอบซอกแซกตู้จดหมายบ้านอื่นไปทั่ว ฉันล่ะไม่ไว้ใจยามคนนี้เลย หน้าตาดูเ้าเล่ห์พิลึก"
คำพูดของเพื่อนบ้านหญิงทำเอาหน้าผากของผมย่นเกร็ง ชาญเก็บงำข้อสงสัยปมปริศนาใหม่เกี่ยวกับยามโฉมนี้ไว้ในใจ กล่าวขอบคุณหล่อนและเดินทอดน่องกลับเข้าบ้านเดี่ยวของตนด้วยดวงตาคมกริบกริ่งเกรงภัยคุกคาม
เมื่อกลับเข้ามาในโถงบ้านเดี่ยว ชาญเห็นเอกลูกชายและแก้มสะใภ้กำลังช่วยกันดึงพรมเช็ดเท้าและขัดล้างคราบสกปรกปูนชื้นจากพายุเปียกฝนบริเวณบันได แก้มแสร้งทำความสะอาดขยันขันแข็งเพื่อกลบเกลื่อนรอยร้าวในจิตใจ แต่ร่างกายบอบบางของหล่อนกลับสั่นสะท้านระริกยามสบสายตากับพ่อผัว ชาญสังเกตเห็นประกายน้ำตาคลอเบ้าเบาบางซ่อนอยู่ใต้ขนตางอนงามของสะใภ้ ใบหน้าสวยหมองคล้ำไร้ความสดชื่น
"ไอ้เอก... หัวหน้าโทรมาหาแน่ะลูก เสียงโทรศัพท์บนชั้นสองดังยาวทีเดียวล่ะ พ่อน่าจะได้ยินเสียงสัญญาณสั่นค้าง" ชาญแสร้งะโบอกลูกชายที่เพิ่งจัดเรียงผ้าผืนเก่าเสร็จ
"จริงเหรอครับพ่อ! สงสัยหัวหน้าจะโทรมาเื่ส่งมอบเอกสารเบิกงวดงานปูนปูกระเบื้องที่สระบุรีแน่ๆ งั้นผมขอตัวขึ้นไปรับสายเคลียร์งานก่อสร้างโครงการปูนฐานรากทรุดเพิ่มเติมก่อนนะครับ เดี๋ยวผมลงมาช่วยทำความสะอาดต่อจ้ะแก้มจ๋า" เอกรีบวางมือปาดเหงื่อเดินก้าวยาวขึ้นบันไดขึ้นชั้นสองของบ้านเดี่ยวทันที
เมื่อสิ้นเสียงฝีเท้าของเอกเดินก้าวขึ้นไปเปิดประตูห้องนอนชั้นบนเรียบร้อยแล้ว ชาญไม่รอช้า รีบก้าวเท้าสั้นรวดเร็วเข้าไปพยุงร่างอวบสะพรั่งตึงแน่นของลูกสะใภ้ ดึงร่างบางสลัวในอ้อมอกเข้ามากอดซบแนบอกหนาแกร่งเพื่อปลอบประโลมและปัดเป่าความกังวลในครัวด้านหลังที่เงียบสนิท กลิ่นหอมแป้งเด็กและไอตัวสาวอุ่นซ่านโชยปะทะใบหน้าหนา
แก้มโผเข้าซบไหล่กว้างกอดเอวหนาของชายชราแ่า ซบใบหน้าสวยกับอกกว้างสะอื้นร้องไห้พึมพำเบาแ่น้ำตาเปียกชื้นเสื้อยืดป่านของผมจนเปียกเป็วงกว้างกลมมน "คุณพ่อคะ... แก้มกลัวเหลือเกินค่ะ... เมื่อคืนเอกกลับมาเหนื่อยๆ เอกเขานอนกอดแก้มจากข้างหลังและพยายามถอดเสื้อนอนแก้มออกหวังจะมีสัมพันธ์รักตามปกติ... แต่แก้มกลัวและรู้สึกผิดบาปศีลธรรมจนตัวสั่นเกร็งทนให้สามีแตะต้องเนื้อตัวส่วนลึกไม่ได้เลยค่ะคุณพ่อจ๋า... แก้มต้องฝืนใจโกหกโกหกว่ารอบเดือนมาและปวดท้องรุนแรงนอนขดตัวชิดขอบฟูกเตียง... แก้มรู้สึกตราบาปเหมือนตัวเองสกปรกเหลือเกินที่หักหลังเขาแบบนี้... ทั้งๆ ที่เมื่อคืนก่อนแก้มยังสมสู่มีความสุขลึกซึ้งอยู่บนที่นอนใหม่กับคุณพ่ออยู่เลย... แก้มกลัวเอกจับได้ใจจะขาดแล้วค่ะคุณพ่อจ๋า... ฮือออ..." หล่อนครางสะอื้นกระเส่าเนื้อตัวนุ่มตึงสั่นระริกสะท้านสยิวระคนกังวลใจแสนสาหัสประหนึ่งลูกนกเปียกฝนหลงทาง
ผมกอดกระชับเอวคอดกิ่วของเธอแน่น ลูบหลังไหล่มนเบาๆ ััความเปราะบางของสะใภ้ในอ้อมแขน ยิ่งทวีความคลั่งไคล้และ้าปกป้องเธอให้อยู่รอดปลอดภัยจากเงื้อมมือคนร้ายแบล็คเมล์ ชาญจูบขมับของเธอเบาๆ แสดงสิเหน่หาก่อนจะพูดปลอบให้คำมั่นสัญญาอย่างแน่วแน่ "แก้มจ๋า... อดทนนะลูกรักของพ่อ พ่อสืบรู้เบาะแสคนชั่วแล้วล่ะ พ่อสงสัยเ้ายามโฉมที่ชอบมาซุ่มดูตู้ไปรษณีย์บ้านเรา พรุ่งนี้หกโมงเย็นพ่อจะนำเงินสามแสนไปเคลียร์ส่งมอบให้มันตามนัดที่ร้านร้างท้ายซอย พ่อจะปิดปากมันและทำลายหลักฐานรูปถ่ายทั้งหมดเอง แก้มมีหน้าที่ทำตัวปกติเมื่ออยู่ต่อหน้าสามีนะลูก พ่อผัวคนนี้รักและสัญญาจะยอมสละชีวิตและทรัพย์สินเพื่อปกป้องแก้มจากความพินาศทุกอย่างเอง" สองมือหนากุมมือเรียวบางของสะใภ้บีบกระชับแน่นส่งผ่านความอบอุ่นสะท้านใจ
ทว่าระหว่างที่คนสองคนกำลังยืนโอบกอดสิเหน่หากระซิบคำมั่นสัญญากันลึกซึ้งในห้องครัวที่เงียบสงบอยู่นั้นเอง...
"ตึก... ตึก... ตึก..."
เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเอกก้าวกลับเดินลงมาจากบันไดไม้สักดิ่งตรงมายังห้องรับแขกทะลุมาทางห้องครัวโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยล่วงหน้า!
ชาญสะดุ้งสุดขีดรีบผลักและปล่อยร่างบางของสะใภ้ออกจากอ้อมอกแทบทันที ดึงตัวถอยห่างไปคว้าเหยือกพลาสติกชงน้ำชาบนเคาน์เตอร์มาทำรินน้ำชาใส่แก้วอย่างรวดเร็ว ส่วนแก้มหันหน้าหนีหยิบถ้วยชามและฟองน้ำมาขัดล้างกระทะจานชามในอ่างอลูมิเนียมก้มหน้าต่ำใจสั่นสะท้านพลุ่งพล่านระทึกกลัวสามีจะก้าวเดินเข้ามาพบเห็นพิรุธ
เอกเดินเข้าห้องครัวมาพลางจ้องมองกวาดสายตาระหว่างพ่อและภรรยาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีเลศนัยเล็กน้อย "คุยอะไรกันสนุกอยู่เหรอครับพ่อ แก้มทำไมทำหน้าแดงๆ ซีดๆ พิกลล่ะจ๊ะ ไม่สบายเป็ไข้หวัดหรือร้อนลมพายุเมื่อคืนหรือเปล่าเนี่ย ให้ผมช่วยล้างจานขัดกระทะต่อไหมจ๊ะ หรือมีปัญหาเื่อะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่าเนี่ยทำไมเงียบเสียงกันไปหมดเลย" เอกถามยิ้มกว้างก้าวเท้าเข้ามาจับไหล่บางของภรรยาเบาๆ
แก้มสะดุ้งสุดตัวสะอึกน้ำตาเกือบเล็ดไหลริน หล่อนรีบส่ายหน้าปฏิเสธรวดเร็ว ปัดมือปาดเช็ดหยาดเหงื่อบนหน้าผากที่ชื้นเหงื่อแล้วแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน "ไม่มีอะไรหรอกค่ะเอก... แก้มแค่บ่นเหนื่อยเื่ขัดพรมล้างบันไดและบ่นเื่ขิงสดที่ป้าสมศรีเอามาให้อุ่นๆ น่ะค่ะ พอดีอากาศมันชื้นร้อนอบอ้าวหลังไฟดับด้วยน่ะค่ะ แก้มล้างจานขัดกระทะอีกนิดก็เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ เอกคุยโทรศัพท์เคลียร์งวดงานปูนที่สระบุรีเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วเหรอคะ"
"เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วจ้ะ หัวหน้าบอกว่างวดงานคอนกรีตฐานรากผ่านฉลุยเลย โครงการจะสรุปยอดเงินและเตรียมทำสัญญาส่งมอบให้เ้าของบ้าน สิ้นเดือนนี้เราย้ายของเข้าบ้านเดี่ยวหลังใหม่ได้ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยจ้ะแก้มจ๋า พ่อเตรียมตัวแพ็คของได้เลยนะครับ" เอกพูดน้ำเสียงใสและดังสะท้อนกำแพงปูนห้องครัวอย่างร่าเริงแจ่มใส ชาญและแก้มต่างลอบถอนหายใจยาวเหยียดในทรวงอกแ่เบาเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดของขั้วอารมณ์บีบคั้นที่ยืนเกร็งแข็งใจหายใจคว่ำ สัญญากับตัวเองว่าต้องแอบลอบสะกดรอยตามล่าตัวยามโฉมที่แอบส่งใบข่มขู่เรียกเงินก้อนใหญ่ให้สำเร็จก่อนความลับเสน่หาพินาศลง!
9K
