Escape to Death in World of Cultivation หนีตายในศึกเทพสามภพ

 ฮวาเย่ฝูเหม่อมองหลังเจ้าหมูอ้วนสหายรักจากไปด้วยความเร็วแสงอย่างซึมเซา ในใจก้นด่าสาปแช่ง "เจ้าเด็กเหลือขอฮวาเย่นายหญิงต้องการพบเจ้า" เสียงแก่ชราแฝงด้วยความไม่พอใจดังลอดมาจากแผ่นยันต์ที่อกเสื้อของมัน เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหลังของฮวาเย่ ขอขอรับ ฮวาเย่ฝูตอบผ่านยันต์สื่อสารเสียงสั่นเครือ มันลุกขึ้นจัดระเบียบเสื้อผ้าอย่างลวกๆ เสื้อสีดำปลายแขนมีอักขระสีทองนับเป็นเครื่องแต่งกายที่หรูหราไม่น้อยสำหรับเด็กรับใช้อย่างมัน  ณ หอร้อยสมบัติชั้น1เสียงเปิดประตูลับด้านข้างร้านเปิดอย่างแผ่วเบา เด็กหนุ่มหน้าตาสะครางยิ่งอิสตรี เรือนผมดำสนิทดุจเส้นไหมยาวถึงกลางหลัง ทั้งยังปิดคลุมดวงตาซีกขวา เห็นเพียงดวงตาด้านซ้ายคมกริบเหมือนมีด ตาดำสนิทคล้ายไม่มีนัยตาดวงนั้นช่างดูลึกลับชั่วร้ายอยู่บ้าง มันโค้งกายคารวะบุรุษวัยกลางคน บุรุษวัยมองที่มันอย่างเย็นชาแฝงดูถูกเหยียบหยาม ไม่พูดอะไรสักคำพร้อมหันหลังนำทางสู่ชั้นสามของหอร้อยสมบัติ ที่หอร้อยสมบัติชั้นสามแตกต่างต่างจากชั้นหนึ่งและสองที่ใช้จัดแสดงยุทธภัณฑ์เวทอย่างเห็นได้ชัด ที่ชั้นสามมืดสลัวบรรยากาศกดดันชวนให้หันหลังกลับ ทั้งสองบุรุษเดินมาถึงห้องหนึ่งชั้นในสุดของชั้นสาม บุรุษวัยกลางกลางคนโค้งกายคารวะอย่างนอบน้อมพร้อมกล่าวด้วยเสียงแก่ชราผิดกับรูปร่างหน้าตาของมันยิ่ง เล่าสื่อนำเด็กรับใช้ฮวาเย่ฝูขอเข้าพบนายหญิงขอรับพร้อมหันหลังจากไปทิ้งให้ฮวาเย่ฝู่ยืนนิ่งเหมือนท่อนไม้หน้าประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท หลายสิบลมหายใจต่อมาฮวาเย่ฝูตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวผลักประตูอย่างแผ่วเบาเข้าไปในห้องนั้นพร้อมโค้งกายคารวะนายหญิงเกือบจรดพื้นกระเบื้องปูพื้น  สองชั่วยาม(1ชั่วยามจีน=2ชม.)ต่อมาในห้องที่มืดสนิท"ตามสบาย"เสียงคลายล่องลอยตามสายลมแฝงความเย็นชาอยู่บ้าง ฮวาเย่แอบก้นด่าสาปแช่งต้องรอให้เกอต้องโค้งก้นชี้ฟ้าถึงสองชั่วยาม ตามสบายมารดาเจ้าเถอะแน่นอนมันไม่กล้าแปลงความคิดเป็นเสียงลอดไรฟันออกมาพร้อมแอบชำเลืองมองผู้เป็นต้นเหตุที่ทำให้ตนเกือบเป็นอัมพาต ด้านหน้ามันปรากฏสาวงามสาวงามนอนเอนกายบนตั่งเตียงดวงตารูปอัลมอนด์คล้ายพริ้มหลับ บนเรื่อนร่างประดับเพียงอาภรณ์ผ้าไหมแดงบอบบางปักลวดลายด้วยด้ายทองแทบไม่สามารถปกปิดเรือนร่างที่เย้ายวน นางใช้มือซ้ายเท้าคางดันให้ภูเขาสองลูกระหว่างอกยิ่งเย้ายวน   บัลดาลให้ฮวาเย่ฝูแทบกลืนน้ำลาย  นางคือหญิงหม้ายอายุสองร้อยกว่าปี อีกอย่างนางชั่วร้ายยิ่ง ฮวาเย่ฝูปลุกปลอบใจตัวเอง  "เจ้าทำงานที่นี้มากี่ปีแล้ว"นางพลางเอ๋ยขึ้นมาอย่างฉับพลัน ปลุกปลอบจิตใจที่ฟุ้งซ่านของฮวาเย่ฝูเข้าพอดี   "ใกล้จะครบหกปีแล้วขอรับนายหญิง" ฮวาเย่ฝูตอบอย่างเลื่อนลอย มันรู้แก่ใจนายหญิงหาได้ต้องการคำตอบไม่ แต่เป็นการติเตียนมันต่างหาก เจ้าฝึกตนมาหกปีเป็นได้เลี่ยงชี่ขั้นที่สามเท่านั้นแล้วยังกล้าเที่ยวเล่นย่านโคมแดงอยู่อีกเหรอ?  หือเสียงพ้นลมหายใจคล้ายคำตอบของฮวาเย่ฝู่กระตุ้นโทสะของนางเข้าเต็มรัก  แก้วน้ำทองเหลืองใบหนึ่งลอยมาอยู่ตรงหน้าฮวาเย่ฝู"ข้าให้เวลาเจ้าทำความสะอาดแก้วนั้นสามเดือน"  ฮวาเย่ฝูประคองแก้วน้ำทองแดงด้วยสองมือพลางก้มคารวะลา ขณะมันกำลังหันตัวออกจากห้อง เสียงหนึ่งที่เย็นชาล่องลอยกระทบโสตประสาทของมัน "ระหว่างนั้นข้าจะไม่จ่ายจิงสือแก่เจ้า" ระหว่างฮวาเย่ฝูเดินกลับกระท่อมของมัน เล่าสื่อมองแก้วทองแดงในสองมือฮวาเย่ฝู่พลางคิด นายหญิงลงมือครั้งหนักจริงๆหรือมีสิ่งใดกระตุ้นโทสะของนาง ระหว่างที่เล่าสื่อคิดไปได้ไม่นานเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนดังลั่นทั่วหอร้อยสมบัติ มันทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างละอาใจ~~