ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

        “พวกเจ้าเข้ามาสิ”เสียงของผู้อาวุโสซุนหวู่ดังขึ้นมาจากภายในที่พักของเขาเองเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายจึงได้พากันเข้าไปด้านใน

        “คารวะท่านผู้อาวุโสซุนหวู่”

        “ไม่ต้องมากพิธี”

        “คารวะท่านผู้อาวุโส”เฟยหลงเอ่ย

        “เจ้ากลับมาได้แล้วสินะทำให้พวกเราเป็นห่วงแทบแย่”

        “ไหนๆ พวกท่านก็มากันแล้ว เชิญพวกท่านร่วมดื่มกับอาจารย์ของข้าน้อยก่อนข้าน้อยกับหวังจื่อจะไปย่างเนื้อสัตว์อสูรให้พวกท่าน”เฟยหลงนำสุราเซียนออกมาจำนวนหนึ่งพร้อมกับลากหวังจื่อไปย่างเนื้อสัตว์อสูรด้วยกันเพราะหากเขาอยู่ที่นั่นคงไม่พ้นต้องตอบคำถามอยู่เป็นชั่วโมงชั่วโมงเป็นแน่

        เช้าวันต่อมาเฟยหลงพร้อมด้วยเพื่อนๆของเขาทั้งสามคนและผู้อาวุโสซุนหวู่เดินทางมุ่งหน้าไปยังอาณาจักรกาลเวลาโดยใช้เรือเหาะของหวังเทียนพวกเขาใช้เวลาเพียงแค่ยี่สิบนาทีก็เดินทางมาถึงยังอาณาจักรกาลเวลาทันทีที่เรือเหาะลงจอดยังลานหน้าพระราชวัง นายทหารที่เห็นเฟยหลงยืนอยู่บนเรือเหาะจึงรีบไปแจ้งให้กับองค์กษัตริย์และองค์ราชินีในทันที

        “กราบทูลฝ่าบาทองค์ชายเฟยหลงกลับมาแล้วพะยะค่ะ”

        “อะไรนะลูกชายของเรากลับมาแล้วเช่นนั้นหรือเจ้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่”

        “ไม่พะยะค่ะตอนนี้องค์ชายกำลังเดินทางมาแล้วพะยะค่ะ”

        “องค์กษัตริย์และองค์ราชินีรีบเดินออกมาในทันทีเหล่าขุนนางทั้งหลายจึงรีบติดตามออกมา เมื่อมาถึงหน้าตำหนักใหญ่องค์ราชินีถึงกับรีบวิ่งเข้าไปกอดบุตรชายของเขาในทันที”

        “ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว  ท่านพ่อ ขออภัยที่ทำให้พวกท่านเป็นห่วง”

        “เจ้ากลับมาปลอดภัยก็ดีแล้วแม่เฝ้าภาวนาทุกวันตั้งแต่รู้ว่าเจ้าหายไปขอให้เจ้ากลับมาโดยเร็วในที่สุดเจ้าก็กลับมาจนได้”

        “ท่านแม่ท่านอาจารย์ซุนหวู่ก็มาด้วย  และท่านอาจารย์หวังเทียนอาจารย์ที่สอนวิชายุทธ์ให้ลูกอีกคน”

        “คารวะท่านอาจารย์ทั้งสองเชิญพวกท่านทั้งสองเข้าไปข้างในตำหนักก่อน” 

        “ท่านแม่แล้วท่านปู่หละทำไมข้าไม่เห็นท่านปู่เลย”

        “จริงสิพวกเจ้ารีบไปรายงานท่านผู้อาวุโสอู๋ซวงว่าบุตรชายของข้ากลับมาแล้ว”

        “พะยะค่ะฝ่าบาท”

        หลังจากที่ทุกคนเข้าไปภายในตำหนัก  องค์กษัตริย์ได้ให้คนจัดสุราอาหารมาในทันทีไม่นานผู้อาวุโสอู๋ซวงก็มาถึง

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า ดีจริง ๆ ข้าคิดเอาไว้แล้วว่ายังไงเสียเจ้าต้องไม่ตายง่าย  ๆ เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว”

        “เชิญท่านปู่นั่งลงก่อนหลานมีเรื่องจะปรึกษากับทุกคน”

        “เจ้ามีเรื่องอะไรเช่นนั้นหรือเฟยหลง”

        “เออคือว่า....ข้าไม่รู้จะเริ่มยังไงดีนะท่านแม่”

        “เอาหละเอาหละขืนรอให้เจ้าพูดวันนี้ก็คงไม่จบเรื่องสักที ข้าจะเป็นคนพูดเองบุตรชายของพวกท่านได้หมั้นหมายกับองค์หญิงอาณาจักรเจิ้นสุ่ย ในดินแดนจงหยวนและอีกเดือนกว่าก็จะถึงกำหนดพิธีการแต่งงานแล้วเขาเลยชวนข้าให้มาพาพวกท่านไปสู่ขอตามประเพณี”หวังเทียนกล่าวออกมา

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า น่ายินดี น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง ไม่เลวเลยหลานปู่ จากไปเพียงไม่กี่ปีกลับมาอีกทีพร้อมกับสะใภ้ ว่าแต่ดินแดนจงหยวนนี่มันอยู่ที่ไหนกันทำไมข้าไม่เคยได้ยินเลย”ผู้อาวุโสอู๋ซวง กล่าวด้วยความสงสัย

        “ดินแดนจงหยวนเป็นดินแดนสำหรับผู้ฝึกยุทธ์อยู่ห่างจากที่นี่ไปไกลมากหากพวกเจ้าเดินทางโดยวิธีของพวกเจ้าในตอนนี้คิดว่าคงใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบปีถึงจะเดินทางไปถึง”

        “อะไรนะมันไกลมากถึงขนาดนั้นเชียวหรือ แล้วเจ้าจะเข้าพิธีในอีกสองเดือนข้างหน้าแล้วพวกเราจะไปทันได้ยังไง ต้องใช้เวลาเดินทางมากขนาดนั้น”

        “ท่านปู่ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอกท่านอาจารย์มีเรือเหาะที่สามารถใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วันก็สามารถเดินทางไปถึงที่หมายแล้วดูจากนิกายกระบี่สวรรค์ที่ท่านอาจารย์อยู่ยังสามารถเดินทางมายังอาณาจักรของพวกเราได้ภายในสามวันเองหากพวกเราต้องเดินทางไปยังดินแดนเทพสวรรค์ที่อาจารย์หวังเทียนอยู่คงใช้เวลาเป็นร้อยปีเลยทีเดียว”

        “อะไรนะดินแดนที่เจ้าไปมาห่างไกลกันถึงขนาดนี้เชียวหรือ?”

        “เอาหละพวกท่านอย่าได้กังวลที่เฟยหลงพูดมาเป็นเรื่องจริง ตอนนี้ท่านให้คนจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อม อีกหนึ่งอาทิตย์พวกเราจะเดินทางไปยังดินแดนจงหยวนกัน”

        “ได้ท่านอาจารย์ ข้าจะให้คนจัดเตรียมทุกอย่างไปให้พร้อม ภายในสามวันแต่ไม่ทราบว่าเรือเหาะของท่านสามารถพาคนไปได้จำนวนเท่าไหร่”

        “เรื่องนั้นท่านไม่ต้องเป็นห่วงพวกท่านสามารถนำกำลังพลไปร่วมได้จำนวนห้าพันคน เพื่อให้สมเกียรติกับองค์ชายอาณาจักรกาลเวลาและศิษย์ของเจ้านิกายกระบี่สวรรค์”

        “ขอบคุณท่านอาจารย์”

        “เจ้ากรมการคลังท่านไปจัดการเรื่องสินสอดและของบรรณาการ เจ้ากรมการทหารท่านไปจัดเตรียมกองทัพจำนวนสี่พันห้าร้อยนายให้คัดเลือกนักเวทชั้นสูงไปร่วมเท่านั้นและแจ้งเชื้อพระวงศ์ทุกคนให้ไปร่วมงานในครั้งนี้ด้วยทุกคนหลังจากที่กลับมาจากดินแดนจงหยวนพวกเราจะจัดงานเลี้ยงฉลองอีกครั้งให้ชาวเมืองได้ร่วมยินดีกับบุตรชายของเรา”

        “พะยะค่ะฝ่าบาท”

        “เอาหละตอนนี้พวกเรามาดื่มฉลองกันก่อน”

        “จริงสิท่านพ่อท่านแม่ ท่านปู่ ข้ามีของมาฝากพวกท่านด้วย”

        เฟยหลงนำสุราเซียนพร้อมกับของอีกจำนวนมากออกมาจากแหวนมิติเหล่าขุนนางที่อยู่ในที่นี้ถึงกับตกตะลึงเพราะสิ่งทีเฟยหลงนำออกมาล้วนมีค่าเป็นอย่างมาก สำหรับในดินแดนเฉินหยวนแห่งนี้เรียกได้ว่าหายากเป็นอย่างยิ่งเมื่อเทียบมูลค่าแล้วแทบจะเรียกได้ว่าสามารถซื้ออาณาจักรได้ถึงสามอาณาจักรใหญ่เลยทีเดียว

        “เจ้าไปเอาของพวกนี้มากจากไหนกันนี่มันของหายากทั้งนั้นเลยนะนี่ ดูนี่แร่ตะวัน นี่มันสมุนไพรอายุกว่าหมื่นปีเจ้าซื้อมาเหมือนผักในตลาดเลยนะ ส่วนสุรานี่มันสุราอะไรกันทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมเช่นนี้”อู๋ซวนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับยกไหลเหล้าดื่มในทันที

        “สุราเซียนท่านปู่มันใช้เวลาหมักกว่าหนึ่งร้อยปี ข้าซื้อมาฝากพวกท่าน”

        “เฟยหลงนี่เจ้าไปเหมาของมาหมดทั้งตลาดเลยหรือยังไงนี่แล้วเงินที่นิกายให้เจ้าไปคงไม่มากถึงเพียงนี้ เจ้าไปเอาเงินมาจากไหนกัน”

        “ท่านอาจารย์เงินข้ามีไม่มากหรอกแต่ที่พวกเขาต้องการคือโอสถ ข้าเลยใช้โอสถที่ข้าหลอมแลกของพวกนี้มา”

        “ใช่แล้วท่านอาจารย์เฟยหลงมีโอสถอยู่เต็มแหวนมิติเลย เขายังแบ่งให้ข้ามาตั้งมากมายไม่รู้ว่าสิบปีนี้ข้าจะใช้มันหมดหรือเปล่า”

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า เจ้านี่มันก้าวไปไกลกว่าอาจารย์แล้วอีกหน่อยเจ้าคงสามาถหลอมกลั่นโอสถที่สามารถช่วยเหลือชีวิตผู้คนได้อีกมากมาย”ผู้อาวุโสซุนหวู่เอ่ยขึ้นมา

        “ท่านอาจารย์ซุนหวู่เมื่อวานข้าเร่งรีบไปหน่อย นี่ส่วนของท่าน ข้าได้เตรียมเอาไว้ให้หมดแล้ว ตลอดการเดินทางข้าได้เก็บสะสมสมุนไพรและเมล็ดสมุนไพรมาตลอดข้าได้เก็บมันเอาไว้ในแหวนมิตินี้แล้ว ”

        เฟยหลงยื่นแหวนมิติให้กับผู้อาวุโสซุนหวู่เมื่อผู้อาวุโสซุนหวู่ใช้จิตสัมผัสตรวจสอบเขาถึงกับตกตะลึงเพราะด้านในนั้นอัดแน่นไปด้วยสมุนไพรหายากจำนวนมาก

        “ท่านพ่อท่านแม่ โอสถสีแดงเม็ดนี้ให้ท่านแจกให้กับเชื้อพระวงศ์ทุกคนรวมถึงขุนนางที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่ออาณาจักรกาลเวลาของพวกเรามาโดยตลอด  ส่วนผลไม้ที่ข้าให้ทุกคนตอนนี้ขอให้ทุกคนทานมันต่อหน้าตรงนี้เลย”

        เฟยหลงค่อยๆ นำวิหารเทพสงครามออกมา จากนั้นจึงได้เชิญให้ผู้อาวุโสซุนหวู่ และบิดามารดาและปู่ของเขาเข้าไปในวิหารเทพสงครามเฟยหลงนำทางตรงเข้าไปเลือกผลไม้สีทองที่ตอนนี้กำลังสุกอยู่จำนวนไม่น้อย

        “ท่านอาจารย์ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านปู่พวกท่านเก็บผลไม้สีทองพวกนี้ไปตามจำนวนคนที่ท่านต้องการให้ผลไม้นี้เรียกว่าผลไม้แห่งชีวิต มันสามารถช่วยชีวิตพวกท่านให้ฟื้นจากความตายได้สามครั้งแต่ต้องไม่ใช่การตายโดยสิ้นอายุขัย และต้องทานมันให้เร็วที่สุดส่วนพวกท่านทานมันตรงนี้เลยข้าจะได้เบาใจภายในสองชั่วโมงเท่านั้นพวกท่านตัดสินใจที่คิดจะให้ใครพวกท่านก็เด็ดมันไปตามจำนวนเมื่อออกไปแล้วให้พวกเขาทานในทันที ส่วนผู้อาวุโสที่สถาบันพวกเราค่อยให้พวกเขาทีหลัง ท่านอาจารย์ไม่ต้องกังวล”

        ทั้งสี่คนเด็ดผลไม้สีทองพร้อมกับทานมันเข้าไปทันทีจากนั้นจึงได้เก็บผลไม้สีทองตามจำนวนคนที่พวกเขาคิดไตร่ตรองเอาไว้ล่วงหน้าแล้วจากนั้นจึงได้พากันเดินออกมาจากวิหารเทพสงคราม หลังจากที่เฟยหลงเก็บวิหารเทพสงครามกลับเข้าไปในตัวของเขาเรียบร้อยแล้วทุกคนจึงเริ่มแจกจ่ายผลไม้แห่งชีวิตให้กับคนที่ตนเองไตร่ตรองและเลือกเอาไว้ทันที

        “ใครที่ได้ผลไม้สีทองนี้แล้วขอให้ทานมันในทันทีหาไม่แล้วมันจะกลายเป็นผลไม้ธรรมดา ๆ ลูกหนึ่งเท่านั้น จะไม่มีผลใด  ๆ ทั้งสิ้น”สิ้นคำพูดของเฟยหลงทุกคนต่างรีบกัดผลไม้สีทองและทานมันในทันที

        “ผลไม้สีทองที่พวกท่านได้ทานลงไปนั้นเรียกว่าผลไม้แห่งชีวิต”หวังเทียนเอ่ยขึ้นมา

        “ผลไม้แห่งชีวิตเช่นนั้นหรือ?”

        “นี่เจ้าสามารถหาผลไม้แห่งชีวิตที่แทบจะหายสาบสูญไปแล้วเจอแถมพวกมันยังถูกนำมาปลูกในวิหารเทพสงครามแล้วโอสถสีแดงที่เจ้าให้พวกเราคือโอสถอะไรเฟยหลง?”ผู้อาวุโสซุนหวู่ตรวจสอบโอสถดูแล้วแต่เขาเองก็ไม่เคยรู้จักโอสถชนิดนี้มาก่อนและยังเป็นโอสถระดับสูงกว่าระดับแปดอย่างแน่นอน”

        “ท่านอาจารย์ศิษย์เป็นผู้คิดค้นแหละหลอมกลั่นมันขึ้นมาเอง ศิษย์ตั้งชื่อว่าโอสถแห่งความหวังสรรพคุณของมันมีเพียงแค่สามารถทำให้ผู้ที่เสียชีวิตฟื้นคืนชีพกลับขึ้นมาได้อีกครั้งมันสามารถช่วยให้ผู้ที่เสียชีวิตไม่เกินสามชั่วโมงให้ฟื้นคืนกลับมาได้แต่ต้องไม่ใช่เสียชีวิตจากการสิ้นอายุขัยเช่นเดียวกันทั้งโอสถและผลไม้แห่งชีวิตทุกคนสามารถทานมันได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น”

        “แค่ทำให้ฟื้นคืนชีพเช่นนั้นหรือเจ้านี่จริง ๆ เลยนะข้ามองคนไม่ผิดจริง  ๆที่ถ่ายทอดวิชาความรู้เรื่องสมุนไพรและการหลอมกลั่นโอสถให้เจ้าเจ้ารู้ไหมว่ามีสักกี่คนที่สามารถหลอมกลั่นโอสถวิเศษเช่นนี้ออกมาได้แม้แต่อาจารย์ของเจ้าตอนนี้ยังไม่มีความสามารถมากพอที่จะทำได้เจ้าได้ก้าวข้ามอาจารย์ของเจ้าไปแล้วเจ้าเป็นศิษย์ที่ข้าภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง”ผู้อาวุโสซุนหวู่พูดพร้อมกับตบไหล่เฟยหลงสองครั้ง