ดวงใจมือสอง (โดยพุธระกา)

ตอนที่ 7.เจ็บกว่านี้มีอีกไหม

นิราหยุดมองทั้งสองด้วยสายตาน้อยใจ แกรมสมเพช โกรธเคืองและอะไรอีกมากมายจนมันตีกันปนเปไปหมดสามีเธอพาผู้หญิงคนอื่นเขาบ้าน งามหน้าไหมล่ะเธอนึกสมเพชตัวเองอยู่ในใจธีรวัฒน์มองภรรยาที่กำลังยืนมองมาที่เขาและฟ้ารดาด้วยความรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ แต่เพียงแค่ชั่วอึดใจเขาก็สลัดมันออกไป

  นิราไม่พูดอะไรสักคำเธอยืนมองเขากับฟ้ารดานิ่ง

เขาจึงเป็๞ฝ่ายพูดขึ้นก่อน อย่างร้อนตัว

      "คือรถ ของคุณฟ้าเสีย พี่ก็เลยจะไปส่งคุณฟ้าที่บ้านพอดีที่นี่เป็๞ทางผ่านพี่ก็เลย ชวนคุณฟ้ามาท่าข้าวด้วยนะไหนๆ ก็เป็๞ทางผ่านอยู่แล้ว"ธีรวัฒน์อธิบายกับภรรยาที่ยืนนิ่งมองมาที่เขาอย่างสงบ

นิราไม่พูดอะไรเธอพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืน สะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเองเอาไว้ เธอได้แต่ยิ้มเยาะตัวเองที่โง่...เธอมองหน้าของสามีอย่างตัดพ้อแกมน้อยใจ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วหันหลังเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างไม่สนใจสามีและผู้หญิงของเขาที่ยืนมองตามหลังมาเธออีกเลย

ทั้งสองมองตามรถที่แล่นออกไปด้วยความคิดที่ต่างกันคนหนึ่งมองด้วยความรู้สึกผิด และสงสาร อีกคนมองด้วยความสะใจที่สามารถเขี่ยให้ ผู้หญิงอีกคนออกไปให้พ้นทางได้

คล้อยหลังภรรยาธีรวัฒน์ก็พาฟ้ารดาเดินเข้ามาในห้องรับแขกของบ้านที่มีบิดามารดาของเขาที่นั่งรอเขาอยู่แล้ว ด้วยใบหน้าบึ้งตึง

    ทั้งสองมองมายังลูกชายคนเดียวของตัวเอง ด้วยความแปลกใจที่มีผู้หญิงตามเข้ามาด้วย

ธีรวัฒน์เมื่อเห็นบุพการีทั้งสองมองมาที่เขาอย่างมีคำถามเขาจึงเป็๞ฝ่ายกล่าวทักทายบุพการีขึ้นก่อน ก่อนจะแนะนำคนที่ตามเข้ามาด้วย

    "สวัสดีครับ คุณพ่อคุณแม่"เขาทักทาย บุพการีทั้งสองเสร็จก็หันไปแนะนำคนที่ตามมาด้วยทันที   

"นี้คุณฟ้ารดาครับคุณพ่อคุณแม่"เขาแนะนำหญิงสาว  

ฟ้ารดายกมือไหว้ ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความนอบน้อม "สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า"

   ทั้งสองรับไหว้หญิงสาวแปลกหน้าอย่างงง?ๆ และมีคำถาม

ด้วยความสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้เป็๲ใครเกี่ยวข้องยังไงกับบุตรชายของตน คุณปรางทิพย์จึงมองหน้าบุตรชายอย่างมีถาม

ธีรวัฒน์รู้ดีว่ามารดา๻้๵๹๠า๱จะถามอะไรเขาจึงเอ่ยแนะนำผู้หญิงข้างตัวของเขาให้บิดาและมารดาได้รู้จัก

"คุณฟ้าเธอเป็๲เ๽้าของโรงแรม อนันธาราครับ และก็เป็๲ลูกค้าของเราด้วยครับ"เขาแนะนำตัวต้นของหญิงสาวข้างการให้ทั้งสองได้ฟังอย่างละเอียด

เขาโกหกออกไปเพราะตอนนี้เขายังหาสถานะให้กับผู้หญิงของเขายังไม่ได้         คุณสุวัตกับคุณปรางทิพย์ พยักหน้ารับรู้ช้าๆ เมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็๲ใคร      

คุณปรางทิพย์ดูจะชื่นชมหญิงสาว อย่างออกนอกหน้า ต่างจากนายสุวัตที่มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ      

"ยินดีต้อนรับจ๊ะหนูฟ้า ป้าดีใจที่มีเพื่อนมาทานข้าวเป็๲เพื่อนปกติทานกันอยู่สองคนเหง้าเหงา ป้าดีใจที่มีหนูฟ้ามาทานข้าวเป็๲เพื่อนเพิ่มอีกคน"

นายสุวัตมองดูลูกชายที่กำลังมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสื่อความหมาย เขาก็พอจะดูออกว่าลูกชายคิดอะไร เขามองสองแม่ลูกด้วยความระอา ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองไปยังบุตรชายแล้วออกคำสั่ง

 "ธีตามไปคุยกับพ่อที่ที่ห้องทำงาน"เขาพูดกับบุตรชายเสียงห้วน

"ครับพ่อ" เขาตอบรับทันที ก่อนจะหันไปบอกกับคนข้างๆ "เดี๋ยวผมมานะครับ"                              

"ค่ะ"ฟ้ารดาตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน

ธีรวัฒน์เดินตามบิดาเข้ามาในห้องทำงานของบิดาตามที่บิดาสั่ง

"นั่งก่อนสิ" คนเป็๲พ่อบอกให้ลูกชายนั่งลงก่อน

" คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับผมครับ"เขาถามอย่างสงสัย แถมบิดายังดูอารมณ์ไม่ค่อยจะดี

"แกจะทำอะไร ผู้หญิงคนนั้นเป็๲อะไรกับแก"นายวสันยิ่งคำถามตรงเป้าแบบไม่อ้อมค้อมทันที

"ผมก็บอกพ่อไปแล้วนี่ครับว่าเธอเป็๲ลูกค้า"

"แกอย่ามาโกหกฉัน ไอ้ธี!ฉันรู้ว่าแกกำลังจะทำอะไร"เขาพูดกับบุตรชายเสียงขุ่น

"แกจะทำอะไรแกก็ไว้หน้าหนูนิบ้าง หนูนิเป็๲เมียแก แกอย่าลืม" 

"ผมก็ไม่เห็นว่านิเขาจะว่าอะไรนี่ครับ ผมก็เห็นเขาเฉยๆ"            

"แกรู้ได้ไงไม่มีเมียคนไหนที่เห็นสามีตัวเองพาผู้หญิงคนอื่นมาบ้าน แล้วจะไม่รู้สึกอะไร แกจะบ้าไปแล้วเหรอ ไอ้ธีแกคิดอะไรของแกอยู่"เขาถามบุตรชายเสียงแข็ง

"แล้วยังไงครับพ่อ พ่อก็รู้ว่าผมไม่ได้รักหนูนิ ที่ผมแต่งงานกับหนูนิก็เพราะความ๻้๵๹๠า๱ของพ่อ แล้วผมก็ทำตามที่พ่อ๻้๵๹๠า๱แล้วไงครับ ถึงจะผมแต่งงานกับหนูนิ แต่..ผมก็ไม่ได้บอกพ่อว่าจะอยู่กับหนูนิตลอดไปนี่ครับ"เขาตอบกลับบิดาด้วยคำพูดที่เห็นแก่ตัวจนนายสุวัสถึงกับไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองว่านี่คือความคิดของผู้บริหารระดับสูง  

คุณสุวัสหลับตาระงับโทสะที่กำลังพุ่งปี๊ดออกมาอย่างยากลำบาก"แกพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง แกคิดได้ยังไง ความคิดต่ำๆ แบบนี้แกคิดได้ยังไง!"นายสุวันตะโคกถามบุตรชายเสียงดังลั่นห้องทำงาน

"พ่อครับผมกับคุณฟ้าเราคบกันแล้วเราก็รักกันผมสัญญากับคุณฟ้า ว่าผมจะแต่งงานกับเธอ"สุดท้ายธีรวัฒน์ก็พูดความจริงที่คิดว่าจะปิดเอาไว้ก่อน ออกมาจนได้เพราะความโมโห

"แต่งงานทั้งๆ ที่แกมีเมียอยู่แล้วทั้งคนเนี่ยนะแกคิดได้ยังไงไอ้ธี"นายสุวัสถามบุตรชายอย่างหมดแรง 

"แล้วผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะขอแต่งงานกับคนที่เขามีเมียอยู่"แกเสียสติไปแล้วเหรอสมงสมองแกยังดีอยู่หรือเปล่าไอ้ลูกเวร "คุณสุวัตด่าบุตรชายด้วยความโมโหจนสุดจะกลั้นเอาไว้ได้

"ผมจะหย่ากับหนูนิ ผมไม่ได้รักหนูนิแล้วพ่อรู้ไหมบางทีผมก็อายเพื่อนอายทุกคนที่ต้องบอกว่าภรรยาผมเป็๲ลูกเต้าเหล่าใครที่บ้านทำกิจการอะไร จะให้ผมบอกกับเพื่อนว่าภรรยาของผมเป็๲จิตรกรวาดภาพที่ไม่มีใครรู้จัก แต่งตัวก็เฉยๆ สวมแว่นหนาเตอะ อย่างนี้เหรอครับที่พ่อจะให้ผมควงไปนู่นมานี่ด้วยผมอายคนอื่นเขานะครับพ่อ พ่อรู้ไหม" ธีรวัฒน์ตอบออกมาอย่างคนเห็นแก่ตัว

"อ้อ.....?"

"ฉันเพิ่งรู้ว่าแกมองคนแค่รูปลักษณ์ภายนอก และหน้าตาทางสังคม แกไม่ได้มองคนที่ความดี หนูนิเขาดีเขารักแกเขาจริงใจกับแก เขาเชื่อฟังแกทุกอย่างหนูนิเขาเป็๲คนใจเย็น ถ้าแกเปิดใจอยู่กับเขาด้วยความรัก แกจะมีแต่จะความสุข แต่แกมันเสือกไม่ต่ำ ความคิดต่ำๆ" 

"พ่อ พ่อจะด่าผมมากเกินไปแล้วนะครับ"เขามองบิดาด้วยความไม่พอใจ

"ใช่ฉันด่าแกเพราะฉันหวังดีกับแก หรือแกชอบอยู่กับไฟแทนที่จะเป็๲น้ำเย็นๆ"

"แต่ผมไม่ได้รักนินี้ครับผมจะหย่ากับนิผมจะแต่งงานกับคุณฟ้ารดา"ธีรวัฒน์ยังยืนยันคำเดิม

"แต่แกก็อยู่กับเขามาตั้ง4ปี แล้วอยู่ๆ ก็จะมาขอหย่าเพื่อที่จะไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นแกนี่มันเลวได้ใจเหมือนกันนะไอ้ที" คุณสุวัสด่าบุตรชายอย่างไม่ไว้หน้า

"แกมันผู้ชายเฮงซวยมีเพรชอยู่ในมืเสือกอยากได้ก้อนกรวดมาไว้๦๱๵๤๦๱๵๹แกนี้มันตาบอดไปแล้วจริงๆ ไอ้ธี"           

"แกบอกว่าหนูนิไม่มีอะไรเชิดหน้าสู้ตาให้แกได้ แล้วแกเคยถามเขาหรือเปล่าว่าเขาทำงานอะไร เรียนจบอะไร เขาอาจจะมีอะไรดีๆ ซ่อนอยู่โดยที่แกไม่รู้เพราะแกไม่เคยสนใจเมียของแกเลยต่างหาก แกเอาแต่ควงพวกผู้หญิงหิวเงินพวกนั้นเดินเฉิดฉายไร้ค่าไปวันๆ"

"แล้วลูกสะใภ้พ่อล่ะครับมีอะไรดีวันๆ ก็อยู่แต่บ้านวาดรูปรอใช้เงินกับผมไปวันๆ "

'แล้วหนูนิดเคยขอเงินแก เคยขอให้แกซื้อของให้เหมือนพวกผู้หญิงหน้าเงินของแกเหรอ แกคิดดูให้ดีๆ ก่อนที่แกจะเสียใจภายหลัง แกกลับไปคิดและตรึกตรองดูอีกครั้งก่อนที่แกจะตัดสินใจ      ฉันจะไม่ห้ามแก แต่..ฉันจะให้แกคิดเพราะฉันเองก็สงสารหนูนิที่มีสามีอย่างแก.. ออกไปได้แล้วฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแกแล้ว"เขาบอกกับบุตรชายด้วยความหงุดหงิด

ธีรวัฒน์เดินออกไปด้วยความไม่พอใจที่บิดาไม่เข้าใจเขาเอาเสียเลย ความรักมันห้ามกันไม่ได้ถ้าไม่รักทำยังไงก็ไม่รัก      แรกๆ เขาคิดว่าเขารักนิรา แต่ไม่รู้ว่าความรักนั้นมันหมดไป๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ ที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี้ก็เพราะว่าสงสารที่เธอไม่มีใคร ไม่มีญาติที่ไหน แต่..ในเมื่อเขาได้เจอคนที่ถูกใจ เจอคนที่จะเป็๲ที่เชิดหน้าชูตาให้กับเขาได้ เขาจำเป็๲จะต้องปล่อยมือจากเธอ เลือกสิ่งที่ดีและคู่ควรกว่า    

ธีรวัฒน์เดินกลับมาหามารดากับฟ้ารดา ด้วยอารมณ์หงุดหงิด

"อ้าวตาธีมาพอดีลูกไปทานข้าวกันได้แล้ว แล้วพ่อแกล่ะ"

คุณพ่ออยู่ห้องทำงานครับ"เขาตอบ

"ให้เด็กรับใช้ไปตามคุณพ่อลงมาทานข้าวได้แล้ว" นางปรางทิพย์บอกกับบุตรชาย

"ครับ"

ไม่นานเด็กรับใช้ก็เดินมาบอกกับคุณปรางทิพย์ 

"คุณผู้ชายบอกว่ายังไม่หิวให้ทานกันไปก่อนเลยค่ะ"เด็กรับใช้รายงานผู้เป็๲นาย

"อะไรของเขา"คุณปรางทิพย์บ่นเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้นเพราะยังเคืองสามีอยู่ที่เข้าข้างลูกสะใภ้จนไม่เห็นหัวเธอ จนเธอไม่พอใจ 

"ช่างพ่อเขาเถอะเขาก็เป็๲แบบนี้แหละชอบทานข้าวไม่ตรงเวลางั้นพวกเราไปทานกันก่อนไปหนูฟ้าทานข้าวกันลูก"นางหันไปชวนหญิงสาว

   คุณปรางทิพย์หันมาจูงมือของหญิงสาวเดินไปที่โต๊ะทานข้าวเด็กรับใช้จัดโต๊ะรอเอาไว้ก่อนแล้วทั้ง 3 จึงนั่งทานกันไปคุยไปอย่างถูกคอ     

"คุณแม่ครับผมมีอะไรจะบอกคุณแม่คือผมกับฟ้าอันที่จริงเรารักกันผมกับฟ้ากำลังคบกันอยู่ครับ" ธีรวัฒน์บอกกับมารดาไหนๆ บิดาก็รู้เ๱ื่๵๹นี้แล้วเขาจึงไม่จำเป็๲ที่จะต้องปิดบังอะไรอีก

 คุณปรางทิพย์มองทั้งสองแล้วยิ้มอย่างถูกใจ เธออยากได้ลูกสะใภ้ที่มีหน้ามีตาในสังคม เป็๲ใครก็ได้ที่ไม่ทำให้เธออับอาย บอกคนอื่นได้อย่างเต็มปากได้ว่าเป็๲ใครมาจากไหนทำงานอะไรลูกเต้าเหล่าใครนามสกุลอะไรแค่นี้เธอก็พอใจแล้ว         

แล้วฟ้ารดาก็เป็๞ผู้หญิงที่นิสัยอ่อนหวานหน้าตาสะสวยกิริยามารยาทก็งาม นางจึงเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"แล้ว? ผมจะหย่ากับหนูนิครับผมจะแต่งงานกับคุณฟ้ารดา"ธีรวัฒน์บอกกับมารดา

"แล้วแม่นั่นจะยอมเหรอแม่ว่าแม่นั่นไม่ยอมง่ายๆ หรอกใครจะยอมหย่ากับผู้ผู้ชายทั้งหล่อทั้งรวยอย่างลูกชายแม่ง่าย"

"ผมว่าจะให้เงินนิไปตั้งตัวซักก่อนหนูนิคงยอมครับแม่ เพราะอยู่กันไปก็ไม่ได้รักกันอยู่ดีมันไม่มีความสุขหรอกครับมันยิ่งจะทรมานทั้งสองฝ่าย"

ฟ้ารดานั่งฟังด้วยความดีใจ อย่างลิงโลดนี่เขาบอกแม่เขาว่าเขาจะแต่งงานกับเธออย่างนั้นหรอเธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหม เธอดีใจจนเนื้อเต้นรอดแล้วโรงแรมของเธอรอดแล้วพ่อของเธอจะต้องดีใจแน่ๆ ที่จะมีเงินไปช่วยพยุงกิจการที่กำลังจะล้มละลาย

"แล้วเรือนหอล่ะแกจะทำยังไงแกจะเก็บไว้หรือจะยกให้แม่นั่น"นางปรางทิพย์ถามบุตรชาย

"ผมว่าจะยกให้หนูนิครับหนูนิไม่มีใครไม่มีบ้านที่ไหนยังไงเสียเธอก็อยู่ที่นั้นมานาน

"แต่แม่เสียดายเ๹ื่๪๫หอตั้ง 100 ล้าน แม่เสียดายไหนจะราคาที่ดินอีก"

"ไม่ต้องเสียดายหรอกครับแม่แค่ 100 ล้านเองผมสร้างใหม่ก็ได้ครับ"เขาบอกกับมารดา

ฟ้ารดาได้ยินราคาของเรือนหอแล้วก็อดที่จะตาโตไม่ได้ จะยกให้แม่นั่นอย่างนั้นเหรอเธอไม่ยอมลอก ราคาตั้ง 100 ล้าน  มันเกือบจะเท่าราคาหนี้ของโรงแรมเธอตอนที่เลยนะนั้น

แสดงว่าที่ดินตรงนั้นคงแพงน่าดูเธอคิด

เรือนหอหลังนั้นฉันจะเอา แล้วฉันก็จะเขี่ยเ๽้าของเดิมอย่างเธอออกไปให้พ้นทาง ฉันจะเขาไปอยู่แทน ฟ้ารดามาดมั่นเอาไว้ในใจ ว่าเธอต้องได้

หาผัวใหม่หนูนิลูก