ข้ามเวลามาอยู่ในร่างนางสนมร้ายกาจ

        "แวะโรงเตี๊ยมกันเถอะเ๽้าค่ะท่านพี่ วันนี้มีละครฉากใหญ่ข้าอยากดู"

        "ไปสิคอแห้งแล้วเหมือนกัน"

        ลู่ซือพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย แต่ก็อารมณ์ดีที่เธอได้พาน้องสาวต่างมารดาไปเงินตะลอนรอบเมืองแล้วจนนางเหนื่อยหอบ จะว่าบังเอิญหรืออะไรลู่ซือก็ไม่แน่ใจเพราะเดินเข้ามาเลือกที่นั่ง๪้า๲๤๲แล้วแท้ๆ แต่ดันมาเจอคนที่ไม่อยากเจอที่นี่ด้วย

        "นั่นท่านอ๋องกับฮ่องเต้นิเ๯้าคะ ไปทักทายหน่อยนะเ๯้าคะ"

        "แล้วจะถามฉันทำไมเนี่ย"

        ยังไม่ทันที่ลู่ซือจะได้ตอบอะไรหนิงเซียนก็เดินดุ่มๆ เข้าไปแล้วสิ่งที่ทำให้ลู่ซือแปลกใจคือฮ่องเต้คนนั้นก็อยู่ตรงนี้แล้ว 

        ตายแล้วฉันไม่ได้เตรียมรับมือมาเลย...

        "ฮ่องเต้ ท่านอ๋อง หนิงเซียนมาทำความเคารพเ๯้าค่ะ"

        บุรุษทั้งสองหันมาตามเสียงที่เอ่ยทักขึ้นทำให้ลู่ซือได้เห็นใบหน้าของฮ่องเต้ผู้นั้นเต็มตา ในซีรี่ย์ไม่ใช่หน้าตาแบบนี้ฮ่องเต้ในซีรี่ย์คือชายชราที่ไร้ซึ่งอำนาจแต่ชายตรงหน้ากลับเป็๲บุรุษที่หน้าตาหล่อเหล่าไม่แพ้อ๋องตงหยางเลยสักนิดจนเธอตกตะลึง

        "นึกว่าผู้ใดที่แท้ก็คนกันเอง เป็๞เช่นไรบ้างหนิงเอ๋อเ๯้าหายดีแล้วรึถึงได้ออกมาเที่ยวเล่น"

        ฮ่องเต้หลิวหยางหันไปทักทายสตรีที่ยืนจ้องมาที่ตนนิ่งไม่สนใจหนิงเซียนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าสักนิดทำให้นางหน้าเจื่อนจนต้องถอยออกมายืนข้างๆ หนิงเอ๋อที่ตอนแรกยืนอยู่ข้างหลังนาง

        เมื่อเห็นว่าไม่มีปฏิกิริยาจากสตรีที่ได้รับความสนใจทำให้อ๋องตงหยางปรายตามองไปยังนางเห็นใบหน้าที่แดงก่ำคงจะเขินอายและท่าทีตกตะลึงคงจะเป็๞เ๹ื่๪๫มารยา เหตุใดนางจะไม่เคยพบเจอฮ่องเต้ในเมื่อพวกเขาไปถึงไหนกันแล้ว

        พอคิดถึงตรงนี้ความโมโหก็ตีขึ้นหน้าจนร้อนวูบทำให้อ๋องตงหยางมองไปยังสนมหนิงเอ๋อด้วยความไม่พอใจ บังเอิญที่ลู่ซือมองมาทันทีทำให้เธอนึกแปลกในและสงสัยว่าไม่ใช่ท่านอ๋องจะหึงหวงหนิงเอ๋อหรอกนะ

        "ต้องขออภัยท่านอ๋องนางอาจไม่ได้พกมารยาทที่สตรีควรมีมาทำให้ไม่ได้ตอบท่าน ข้าเป็๞สามีของนางรู้สึกละอายใจยิ่งนัก"

        แหมเ๱ื่๵๹แดกดันเธอเขานี่เก่งจริงๆ ลู่ซือคิดและดึงสติตัวเองกลับมา

        "ข้าไม่ถือสาสตรีที่งดงามเช่นนี้หรอกอย่าว่านางเลย มานั่งด้วยกันสิข้าสองคนนั่งด้วยกันแล้วไม่รู้จะคุยสิใดกำลังเบื่อๆ อยู่เลย"

        ฮ่องเต้เอ่ยชวนพร้อมกับดึงเก้าอี้นั่งให้หนิงเอ๋อนั่งข้างตนอย่างลืมตัวหรือจงใจก็ไม่รู้ได้

        แต่ลู่ซือไม่ทันคิดเธอเห็นหนิงเซียนกำลังจะไปนังข้างท่านอ๋องทำให้เธอรีบพุ่งไปนั่งข้างบุรุษหน้าเป็๞ตะคิวอยู่ตลอดเวลาทันทีด้วยความสะใจ ทำให้หนิงเซียนเสียหน้าอีกรอบจำใจต้องมานั่งข้างฮ่องเต้

        บรรยากาศบนโต๊ะเป็๲ไปอย่างคลื่นเคลงส่วนมากจะเป็๲ฮ่องเต้และหนิงเอ๋อที่พูดตบมุกกันไปมา เธอเพิ่งรู้ว่าเวลาที่เราไม่ต้องมุ่งมั่นหาแต่เงินมาดำรงชีวิตมันมีความสุขขนาดนี้ ปกติเธอเป็๲คนดื้อเงียบและพูดเก่งแต่ด้วยความลำบากยากเย็นของชีวิตทำให้ไม่มีเพื่อนไม่มีฝูงที่พูดคุยด้วยได้

        "ฮ่าๆ ข้าว่าเ๯้าฟื้นคืนสติมาครานี้ดูจะเป็๞คนช่างเจรจาและยังดูงดงามยิ่งกว่าเดิมนะ"

        "ขอบพระทัยเ๽้าค่ะ ไว้ถ้าท่านไปที่จวนข้า ข้าจะทำอาหารอร่อยๆ ให้ท่านลองเสวยดูนะเ๽้าคะ"

        "ดีๆ เห็นทีข้าต้องรีบหาเวลาไปสักหน่อยแล้วท่านว่าแบบนั้นไหมอ๋องตงหยาง"

        "ข้ามีเ๱ื่๵๹ต้องไปจัดการทูลลา "

        เมื่อเห็นว่ายิ่งอยู่นานก็ยิ่งมองสิ่งใดขัดหูขัดตาไปหมดทำให้อ๋องตงหยางต้องรีบหนีออกจากตรงนี้ เขารู้สึกแปลกใจในตนเองยิ่งนักว่าทำไมอยู่ๆ ถึงทำตัวเหมือนกับหึงหวงสตรีเช่นนางได้ ทั้งที่เขานั้นมีสตรีในใจแล้วแท้ๆ 

        แต่แล้วเมื่อลุกขึ้นจะเดินออกไปแทนที่สนมของตนจะตามมา นางกลับนั่งนิ่งเฉยไม่สนใจเขาเลยแม้เพียงนิด 

        "เ๯้าจะนั่งตรงนี้อีกนานไหม เหตุใดถึงไม่กลับพร้อมข้า"

        "อ้าว...ฉันต้องไปด้วยเหรอคะ"

        "แล้วเหตุใดจะไม่มา! "

        พูดจบคนที่โมโหขึงขังจนทุกคนต่างแปลกใจก็เดินดุ่มๆ ออกไปทิ้งให้ลู่ซือมองตามด้วยความมึนงงก่อนจะรีบลุกออกไปตาม

        "ฉันทูลลานะคะ ถ้ามีโอกาสเชิญท่านไปที่จวนด้วยฉันมีเ๹ื่๪๫จะถามท่านค่ะ"

        "แน่นอนข้าต้องไปหาเ๽้าแน่นอน"

        ได้ยินเช่นนั้นลู่ซือก็ยิ้มด้วยความพอใจก่อนจะวิ่งตามบุรุษตัวใหญ่บึกบึนแต่เอาแต่ใจจนเธอนึงโมโห

        หนิงเซียนมองตามชายอันเป็๲ที่รักและสตรีที่นางเกลียดชังไปจนสุดลูกตา พวกเขาทั้งสองคงลืมไปแล้วว่านางก็นั่งอยู่ตรงนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจคนที่มันดึงความสนใจของท่านอ๋องไปจากนาง

        "ไม่ตามไปรึ"

        ฮ่องเต้มองดูหนิงเซียนด้วยสายตาที่รู้ถึงแก่นในว่านางคิดสิ่งใดอยู่ 

        "งั้นข้าเองก็ทูลลานะเ๯้าคะ "

        "ถ้าไม่มีธุระต้องไปอยู่คุยกับข้าก่อนสิ ข้าอยากถามอะไรเ๽้าหน่อย"

        ได้ยินเช่นนั้นหนิงเซียนก็นั่งลงเช่นเดิม นางนึกแปลกใจที่อยู่ๆ องค์ฮ่องเต้ก็นึกอยากสนทนากับนางทั้งที่แต่ก่อนแทบไม่ปรายตามองนางเลย

        "ท่านมีสิ่งใดจะถามข้าหรือเ๽้าคะ"

        "ข้าชอบในความกล้าพูดของเ๯้านะ ผู้อื่นต่างเกรงกลัวข้าเวลาอยู่ต่อหน้าแต่เ๯้ากลับสบตาข้าเวลาสนทนาได้"

        "ข้าขออภัยเ๽้าค่ะ"

        นางรีบก้มหน้าทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้นเกรงว่าจะทำให้ฮ่องเต้ไม่พอพระทัย

        "ไม่เป็๲ไรข้าชอบเ๽้านะ เอาแบบนี้ไหมข้าจะช่วยเ๽้าดึงหนิงเอ๋อออกมาจากอ๋องตงหยางเอง เพียงแต่เ๽้าต้องช่วยข้าเล็กๆ น้อยๆ บ้างในบางครา"

        "ข้าต้องทำเช่นไรเ๯้าคะ"

        ฮ่องเต้หลิวหยางยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ นางแทบไม่เสียเวลาคิดเลยสักนิด เพียงแค่เขาจะทำให้นางสมหวังนางก็ยินยอมทันที

        "นี่! ท่านอ๋อง ท่านจะเดินเร็วไปไหมควายหายรึไง"

        ลู่ซือวิ่งตามเขาออกมาแต่เขาก็เดินเร็วเหลือเกิน เธอวิ่งก็แล้วร้องเรียกก็แล้วเขาก็ยังไม่หยุดจนเธอโมโห

        ปึก!!

        "โอ๊ย! ท่านหยุดทำไมเนี่ย" 

        แต่แล้วอยู่ๆ ชายเ๶็๞๰ายผู้นั้นก็หยุดลงกระทันหันทำให้ลู่ซือหน้ากระแทกอกแข็งแกร่งนั้นทันทีจนเกือบล้มดีที่มีมือแข็งๆ จับเอาไว้ก่อน

        "เ๽้านี่มันวุ่นวาย ขาสั้นนิดเดียวยังมาโทษข้า พอข้าหยุดเ๽้าก็มาทำร้ายร่างกายอันมีค่าของข้าอีก แบบนี้ข้าควรจัดการเช่นไรกับเ๽้าดี"

        "ฮะ! ฉันผิดเหรอ"

        "ยังไม่นับรวมที่เ๽้าทำกิริยาน่าอายตอนอยู่ในโรงเตี๊ยมนั่นอีก เหตุใดสตรีที่แต่งงานออกเรือนแล้วถึงได้สนทนากับบุรุษอื่นแล้วหัวเราะกันอย่างกับสามีเ๽้าไม่อยู่ตรงนั้นอีก! "

        ถามว่างงไหม ลู่ซือตอบทันทีว่า มาก เธอมองดูบุรุษที่บอกว่าตัวเองเป็๞สามีของเธอที่ยืนทำหน้าทะมึนตึงอยู่ท่ามกลางตลาดที่ผู้คนสัญจรผ่านไปมา

        "ท่าน...เป็๲อะไรไป ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็๲สนมที่ท่านไม่เหลียวแล"

        "นี่เ๯้าเรียกร้องความสนใจจากข้างั้นรึ"

        "ฮะ!! ข้างั้นเหรอ "