ตอนที่ 17
ปาฏิหาริย์
หยางเฉิง ดวงตาจับจ้องหนอนอสูรที่หยุดนิ่งรอคอยเหยื่อเกาะค้างอยู่บนหัวของหยางอี้ กัดฟันกรอด มือขวาฝืนออกขยับเคลื่อน ดิ้นรนจนสุดรั้ง บีบเค้นลมปราณทั่วร่างสู่ปลายนิ้วชี้ปลดปล่อยลมปราณร้อน ออกมาได้เท่าก้านไม้ขีด พอดีสะกิดถูกส่วนลุกไหม้ของพลุไฟสัญญาณพริบตาต่อมาค่อยปรากฏเสียงดัง...ปุ๊ !!! ก้องอยู่ในรังไหม เพลิงสีแดง ลุกไหม้จากจุดใกล้เอวข้างขวาของหยางเฉิงไหมพันธนาการของหนอนอสูรอันแสนทนทาน กลับถูกทำลายได้ด้วยเพลิงไฟการเสี่ยงวัดดวงในครานี้ของหยางเฉิงเป็ผล พริบตา เพลิงไฟก็เผาไหม้จนแขนขวาของหยางเฉิงหลุดออกจากรังไหมแม้จะปรากฏร่องรอยพุพอง แต่หยางเฉิงมิสนใจ เพียงชั่วอึดใจก็ฉีกกระชากรังไหมซึ่งปรากฏรูรั่วออกจนหมดสิ้น
เมื่อไร้สิ่งพันธนาการ ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้า ค่อยมีหนทางระบายออกหยางเฉิงไม่ลังเล กระโจนเข้าใส่หนอนอสูรที่กำลังเกาะปิดศีรษะของหยางอี้เอาไว้หนอนอสูรแม้เปี่ยมไปด้วยพิษพลังล้ำลึก แต่เปลือกนอกบอบบางไม่อาจต้านแรงกระชากของหยางเฉิง พริบตาถูกดึงกระชาก หลุดออกจากใบหน้าของหยางอี้ รยางค์เชื่อมฝังหลุดขาดส่งเสียงร้อง...กี๊ซ กี๊ซ !!! ออกมาด้วยความเ็ป แต่หนอนกะโหลกอสูรไม่ทันได้ร่ำร้องยาวนาน ร่างนุ่มนิ่มที่หล่นลงพื้นก็ถูกหยางเฉิงกระทืบสังหารจนแหลกเละ
โลหิตสีน้ำเงินไหลนองบนพื้นถ้ำ กลายเป็สารเรืองแสง ส่องให้เห็นช่องโพรงขนาดใหญ่ถ้ำแห่งนี้แม้เพดานไม่สูงนัก แต่เส้นทางกลับต่อทอดลก ยาวลงไปจนมองไม่เห็นก้น หยางเฉิงไม่รู้ว่าจะสามารถเดินฝ่าความมืดมิดจนค้นพบทางออกได้หรือไม่ เพียงแต่เวลานี้ ตนเองยังไม่มีเวลามาสนใจเส้นทางหลบหนี ด้วยจิตใจว้าวุ่นห่วงใยว่าบุตรชายตนเองจะยังปลอดภัยอยู่ไหมจนเมื่อเคลื่อนถึงรังไหมที่มัดหยางอี้ไว้ ก็ใช้เพลิงลมปราณจ่อจี้คล้ายคมมีดตัดผ่ารังไหมจากบนลงร่าง กระทั่งร่างของบุตรชายหลุดออก จึงค่อยยื่นมือเข้าไปจับคลำชีพจรที่ข้อมือซ้ายและใต้ลำคอเมื่อพบว่าชีพจรชีวิตยังคงเต้นอยู่ แม้จะอ่อนแรงกว่าคนปกติมาก แต่นั่นก็แสดงว่า เวลานี้หยางอี้ยังไม่ตาย
เหตุการณ์ดำเนินมาถึงตรงนี้ หยางเฉิงเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่มิอาจหยุดเพราะหากยังคงอยู่ภายในถ้ำประหลาดแห่งนี้ต่อไป ตนเองก็ไม่อาจคาดเดา ว่าจะเกิดเื่ราวเลวร้ายอันใดตามหลังมาอีกจึงเร่งดึงร่างของหยางอี้ออกมาจากรังไหม ก่อนจะย่อตัว แบกร่างไร้สติของบุตรชายขึ้นบ่าพร้อมทั้งฉีกแขนเสื้อของตนเองออกมาซับโลหิตของหนอนกะโหลกอสูร ใช้แทนคบไฟส่องทาง
หยางเฉิงแบกร่างของหยางอี้ เดินวนเวียนอยู่ภายในเส้นทางวกวน ราวหนึ่งเค่อก็ยังไม่พบทางออก สุดท้าย นั่งพักเงยหน้ามอง ค่อยพบกับช่องเพดานขาว้า ซึ่งถูกใยไหมอุดกั้นเอาไว้เมื่อนั้นจึงทดลองจุดไฟเผาเสื้อ จี้ขึ้นสูงเพื่อทำลายหวังว่าจะพบเส้นทางที่ถูกปิดกั้น เส้นไหมของหนอนกะโหลกอสูรพ่ายแพ้เพลิงร้อน แถมตัวมันยังเป็เชื้อไฟอย่างดีเพียงััถูกก็ลุกไหม้ แต่ไม่ทันติดไฟทั่ว เมื่อเส้นไหมทนทานพังทลายเสียสมดุลพริบตาดินเปียก้า พลันไหลเทลงมาพรวดเดียวหมดสิ้น ก่อเป็ฝุ่นควันฟุ้งไปทั่ว จนหยางเฉิงจำต้องกลั้นหายใจหลบห่างกระทั่งการพังทลายหลุดลง หยางเฉิงค่อยขยับเคลื่อน กลับไปยืนที่กึ่งกลางกองดินเปียกจึงพบความจริงว่า ตนเองมิได้อยู่ใน้ถำ แต่ถูกขังอยู่ในหลุมลึก ด้วยหลังจากดินเปียกพังถล่มปรากฏแสงส่องสว่างเล็ดลอดลงมา ที่สุดปลายช่องเปิดแคบแสงส่อง มีขนาดพอให้ตนมุดออกไปได้
ทุกอย่างดำเนินมาจนถึงจุดนี้ หยางเฉิงค่อยรู้สึกผ่อนคลาย ความวิตกอันเขม็งตึงที่สะสมไปแทบสิ้นด้วยเวลานี้บังเกิดความหวัง ตนเองและบุตรชาย สามารถมีชีวิตรอดกลับขึ้นไป้าได้อีกครั้ง
กุบ กับ...กุบกับ...เสียงกีบม้ากระแทกพื้นเบาผู้คนบนหลังม้าซึมเศร้าอาดรู สองพ่อลูกพกพาความผิดหวังเสียใจกำลังเดินทางผ่านช่องเขา กลับคืนค่ายกระโจมของผู้คนตระกูลหลิว ที่รอคอยอยู่อีกฝากฝั่งแต่แล้วเคลื่อนผ่านถึงกลางช่องเขา กลับได้ยินเสียงแว่วอันคุ้นหู จนจินตนาการคิดไปไกลว่าคงเป็เื่ลี้ลับ คิดไปว่าิญญาผู้คนอันคุ้ยเคย คงมาเอ่ยคำลาเป็ครั้งสุดท้ายแต่ม้ายิ่งวิ่งลึกเข้าใกล้ เสียงนั้นกลับยิ่งชัดเจน จนเคลื่อนห่างที่มาของเสียงไม่กี่จั้งถ้อยคำที่แว่วไม่ได้ศัพท์ก่อนหน้า ค่อยฟังชัดเป็เสียงร้องโหวกเหวกอยู่ที่ด้านล่าง
เมื่อนั้นหลิวซีอิ๋ง ไม่สนสิ่งใดกระโจนลงจากหลังม้าที่กำลังควบขี่สองเท้าที่ลงพื้นมิทันเหยียบมั่น ก็พยายามกระโจนไปด้านหน้า แม้เสียหลักล้มกลิ้งยักคงเสือกไถลคลุกม้วนไปต่อ ฝุ่นผงสกปรกหาได้สำคัญ นางไม่คิดจะปัดออก หรือชำเลืองมองแม้สักเสี้ยวทันทีที่ยันกายขึ้นได้ ก็ตั้งหน้าตั้งตา สำรวจค้นหาตำแหน่งอันจริงแท้ ที่มาของเสียงอันคุ้นหูเมื่อนั้นจึงพบว่า เสียงดังออกมาจากหลุมลึก ที่ไม่เคยเห็นเมื่อตอนขามา ยามนั้นไม่สนอันใดสองเข่าคุกลงแนบพื้น ใบหน้างามขยับไว ชะโงกเข้าไปอยู่เหนือหลุมลึกสอดสายตาจ้องลงไปทันที
...ยามนั้นร่างอรชรเร่งร้อน กลายเป็ชะงักนิ่งแต่หัวใจที่เย็นชืด กลับเต้นรัวสั่นระทึกแทนที่ หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้น ปนเปหลากความรู้สึก พร้อมใจ พรั้งพรูออกมา อย่างมิอาจระงับวินาทีนั้น...เสียงโหยไห้แห่งความยินดี สะท้อนก้องดังไปทั่วทั้งช่องเขา ด้วยสิ่งที่หลิวซีอิ๋งพร่ำเพ้ออ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ตลอดคืนค่ำยาวนาน คำขอที่วิงวอนผ่าน ทั้งรอยน้ำตาและเสียงกรีดร้อง บัดนี้ปาฏิหาริย์ได้เกิดขึ้นจริงแล้ว
เพียงแต่ปาฏิหาริย์ในวันนี้มิได้เกิดขึ้นเพียงกับหลิวซีอิ๋งเพียงผู้เดียว
หนึ่ง…ปาฏิหาริย์ด้วยพบเจอชีวิตที่คาดว่าจะต้องแยกจากกันตลอดกาล
หยางเฉิงที่ด้านล่าง แหงนหน้ามองฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะเอี้ยวตัว ชี้นิ้วไปยังร่างหลับใหลบนบ่าของตนพร้อมพยักหน้าสายตาที่เคลือบกั้นด้วยหยาดน้ำใสของหลิวซีอิ๋ง ทั้งเบิกบาน อบอุ่น และคำนึงหาในคราเดียวยามมันประสานสบเข้ากับดวงตาของหยางเฉิง ทุกความรู้สึก ล้วนกระจ่างชัด ในใจทั้งสองเติมเต็มโดยมิต้องเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกมา ชีวิตที่ได้กลับคืนมา สำหรับทั้งสอง...ไม่มีสิ่งใดจะน่ายินดีไปกว่านี้อีกแล้ว
สอง...ปาฏิหาริย์ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา นำพาชีวิตตนเองและบุตรชายจนรอดพ้นกลับออกมาจากค่ำคืนแห่งความตายทุกแห่งหนได้สำเร็จ
หยางอี้ยังมิรู้สตินั่งฟุบแนบอกผู้เป็มารดา ซึ่งกำลังตั้งหน้า ควบขี่อาชา โจนทะยานอย่างสุดฝีเท้าในใจของผู้เป็มารดา คิดเพียงต้องช่วยชีวิตของบุตรชายให้จงได้ แต่เวลายิ่งผ่านเลย ผิวกายของหยางอี้ยิ่งเย็นชืดไออุ่นแห่งชีวิต ค่อย ๆ แยกออกจากกายเนื้อ ทุกเสี้ยวลมหายใจที่ผ่านไป ล้วนเดิมพันด้วยความเป็ความตายแม้ห่วงหาสับสน แต่หลิวซีอิ๋งรู้ดีว่ายามนี้ ตนมิอาจแบ่งแยกสมาธิคิดถึงสิ่งอื่นเพียงมุ่งมั่น ถ่ายทอดลมปราณเข้าสู่ม้าศึก ให้ฝืนโจนทะยานสุดรั้ง จนม้าศึก ปรากฏเส้นเืปูดโปนทั่วร่างพรายฟองขาว พรั้งพรูแตกกระเซ็นออกจากปาก ระยะทางเหลืออีกเพียงไม่ถึงยี่สิบหลี่คนและม้าก็จะถึงค่ายกระโจมตระกูลหลิว ที่นั่นมีหมอรักษา และโอสถช่วยชีวิตหลายชนิด แต่ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะไม่อาจรอจนถึงเวลานั้น...ลมหายใจของหยางอี้รวยรินชีพจรอ่อนเบารัวถี่ ค่อย ๆ หยุดลง แต่เพราะผู้เป็มารดา จดจ่อแต่การควบขี่ม้าศึก จึงมิทันได้สังเกตว่า...เวลานี้กายเนื้อของหยางอี้นั้นเย็นและชืดไม่ไหวติงอีกต่อไป หัวใจของเด็กหนุ่มหยุดเต้นไปแล้ว ความตายดำเนินมาชั่วอึดใจใหญ่ๆ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าม้าที่เร่งร้อนมาตลอดเส้นทางค่อย ๆ ผ่อนช้า สุดท้ายเสียงย่ำพื้นดังก็หยุดนิ่งแต่อีกเสียงกลับปรากฏแทรกขึ้นแทนที่
ตึกตัก...ตึกตัก…!!! เสียงหัวใจที่หยุดสนิทกลับเต้นรัวขึ้นอีกครั้ง จากช้าเป็เร็ว จากเบาเป็หนักชีวิตที่หลุดลอยได้กลับคืนเข้าสู่ร่างของเด็กน้อยอีกครั้ง
สาม...ปาฏิหาริย์ที่มิอาจเอ่ยบรรยายได้ด้วยบทความกระชั้นสั้นด้วยเื่ราวเกี่ยวพัน ถักสานผ่าน่ชีวิต และกาลเวลาในอดีตชาติเก่าก่อนจนสุดท้าย ปาฏิหาริย์ที่ต่อเนื่องกันมายาวนาน ค่อยตกผลึกเป็ผลอันสุกงอม...ก่อเกิดขึ้นเป็ชีวิตใหม่พร้อมกับเส้นทางซึ่งทอดยาวไปสู่อนาคตไร้สิ้นสุด สายหนึ่ง
…ในห้วงความเป็ ความตาย ดินแดนอันว่างเปล่าขยายตัวออกภายในร่างของหยางอี้ พลังงานลึกลับสีทองขนาดเท่าศีรษะผู้คนพุ่งฉวัดเฉวียนไปมา ก่อนจะหยุดลงที่ฝั่งตรงข้ามกับจิตใต้สำนึกของหยางอี้
...ในที่สุดก็ได้เจอกันเสียที
825
![Neurotic Game [ ONLINE ] 1 - นิวโรติกเกมส์ออนไลน์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1597413172_11645058.webp)
