เนิ่นนานมาแล้วั้แ่สรรพสิ่งถือกำเนิด เหล่าเทพเซียนจุติขึ้นมาบนดินแดน์มากมายจนแทบล้น เดินไปทิศทางใดหากไม่เหยียบเจอเซียนน้อยเข้าก็อาจจะเผลอเหยียบเท้าเซียนชั้นสูงเข้าก็เป็ได้ จนทำให้สถานที่บำเพ็ญเพียรบน์ไม่เพียงพออีกต่อไป เหล่าเซียน์ทะเลาะแย่งชิงกันเพื่อพื้นที่ฝึกพลังเซียนที่ดีที่สุด นำมาซึ่งความโกลาหลวุ่นวายบนแดน์ ทำให้เทพาชั้นสูงบน์ต้องหาทางจัดการและยุติความวุ่นวายเหล่านี้ แต่ไหนแต่ไรมาโลก์และมนุษย์ไม่ได้แบ่งแยกชัดเจนนัก ั้แ่ามาก็มีเทพเซียนลงมาบำเพ็ญตะบะและผ่านด่านเคราะห์เพื่อเลื่อนขั้นมากมาย โลก์แบ่งแยกระดับเทพออกไปหลายขั้นและขั้นเทพสูงสุดนั้นมี 3 องค์ด้วยกัน หนึ่งในนั้นคือ เทพีิญญาหรือเทพีผู้สร้าง เมื่อเกิดความโกลาหลวุ่นวายนี้ขึ้น นางจึงได้สร้างโลกและสรรพสิ่งขึ้นมาหลายใบเพื่อเป็สถานที่ในการบำเพ็ญเพียรของเหล่าเซียนทั้งหลาย โลกมนุษย์เมื่อแรกสร้างปั่นป่วนวุ่นวาย เนื่องจากความ้าของมนุษย์นั้นไม่มีที่สิ้นสุด ทรัพยากรและพลังต่างๆ ถูกมนุษย์กลืนกินและทำลายจนเสียสมดุล นำมาซึ่งปัญหาและความวุ่นวายอีกครั้ง ทำให้เทพีิญญาต้องใช้พลังหลอมรวมลูกแก้วิญญาและกระจายเศษส่วนพลังลูกแก้วิญญาไปยังโลกต่างๆ เพื่อฟื้นฟูและรักษาสมดุลของแต่ละโลกเอาไว้ ลูกแก้วิญญาทำให้เทพีิญญาต้องใช้พลังมากมายจนไม่สามารถฟื้นตัวได้ทันกำหนดเวลาที่จะต้องเรียกคืนพลังลูกแก้วิญญาได้ และในที่สุดจึงต้องหาเทพเซียนที่จะสามารถทำภารกิจนี้ให้ได้
เทพเซียนธรรมดาไม่อาจััพลังิญญาชั้นสูงของเทพีิญญาได้โดยตรง ไม่เช่นนั้นจะโดนแผดเผาจนแตกสลาย มีเพียงเทพชั้นสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะเก่งกาจและมีพลังเพียงพอ แต่เทพเซียนชั้นสูงเหล่านี้ติดความสบาย จนเกียจคร้านกันไปหมดแล้ว ขยับนิดขยับหน่อยก็เหมือนผมจะร่วงทั้งหัว วันๆ เอาแต่กิน ดื่ม เที่ยวเล่น ดูระบำ ไม่มีผู้ใดอยากลงไปรับความลำบากสักคน!!!!!!!
เมื่อได้ยินข่าวเื่นี้เข้าก็พากันอกสั่นขวัญแขวน กินไม่ได้นอนไม่หลับ จนขอบตาไหลลงมาแทบจะจรดคางกันอยู่แล้ว แม้แต่นาง์ที่ว่างามเลิศนักก็ขวัญผวาจนสภาพไม่ต่างจากภูตผีปีศาจ
ในที่สุด เทพซูคงผู้เป็ดั่งก้อนเมฆที่ล่องลอย ก็คลายความทุกข์ใจให้แก่เหล่าเซียน์ เทพซูคงอาสาลงไปรวบรวมเศษเสี้ยวลูกแก้วิญญาเพื่อนำมาคืนเทพีิญญา โดยแลกเปลี่ยนกับการใช้ลูกแก้วิญญาทำให้ดอกบัวเหมันต์ในสระตำหนัก์ ที่แสนปีจะบานหนึ่งครั้งนั้นเบ่งบาน
“ข้าจะลงไปโลกมนุษย์!”
“ไป๋เฉียน เ้าคิดดีแล้วหรือ” เทพซุนหนีว์ เทพธิดาชั้นสูงผู้รับใช้ข้างกายเทพีิญญา กล่าวออกออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม จะดีอยู่แล้ว! หากใบหน้านางไม่ได้แสดงออกถึงความปิติยินดีเกินหน้าเกินตาเช่นนี้ สภาพเช่นนี้คืออะไร นางจะกลายร่างเป็จงขุยแล้วหรืออย่างไร!
“ข้าจะไปเอง แต่มีข้อตกลงก่อนที่ข้าจะไป ถ้าองค์เทพตกลงข้าจะไปทำภารกิจให้สำเร็จ แต่ถ้าไม่ก็แล้วไป ถือว่าข้าไม่เคยมาที่นี่”
“เ้าลองว่ามาเถิด” เสียงสะท้อนดังออกจากบัลลังก์ 9 ขั้น ซึ่งเป็ที่ประทับของเทพีิญญา
“หลังจากที่ข้ารวบรวมพลังิญญาจนครบแล้ว ข้าขอให้ท่านเทพช่วยใช้พลังทำให้ดอกบัวเหมันต์ในสระ์เบ่งบานได้หรือไม่”
“ย่อมได้ หากเ้าทำภารกิจได้สำเร็จย่อมเป็ไปได้อย่างแน่นอน”
“กำหนดเวลาหรือไม่”
“ไม่! ขอเพียงแค่เ้ารวบรวมกลับมาได้ย่อมเป็เื่ดีที่สุดแล้ว”
“ขอบพระทัยองค์เทพพะยะค่ะ ซูคงไป๋เฉียน จะทำให้สำเร็จ ขอตัวลาพะยะค่ะ”
ว่าแล้วก็ไป๊! กล่าวเสร็จก็จากไปทันที ช่างเป็เทพที่ทำสิ่งใดรวดเร็วเสียจริง
หลังจากข่าวลือที่เทพซูคงอาสาลงไปยังโลกมนุษย์เพื่อรวบรวมพลังิญญาของเทพีิญญาแพร่กระจายออกไปแล้วนั้น ทำให้เหล่าเทพเซียนชั้นสูงหลายคนหายใจหายคอกันได้เสียที หลังจากกินไม่ได้นอนไม่หลับ แม้แต่เหล้าท้อ์ก็ยังกินดื่มไม่ลง ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ขอบตาที่ลึกโหลวก็กลับฟื้นคืนชีพ กลับมาผมงอกขึ้นอีกครั้งหลังจากขวัญผวาจนผมร่วงไปสองสามเส้น เฮ้ออ อนิจจา แม้แต่เทพเซียนก็ยังมีเื่ให้ทุกข์ใจ
“เช่นนี้จะดีหรือเพคะองค์เทพี เทพซูคงนิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้นัก”
“หืมม ไม่ดีเช่นไร หรือเ้าจะลงไปเองเล่าซูหนีว์” เสียงตอบรับเรียบเรื่อย พร้อมทั้งมือเรียวงามที่ยื่นออกไปจ้วงเอาองุ่นปอกเปลือกเข้าปากอย่างเกียจคร้าน
“องค์เทพี หม่อมฉันเพียงเกรงว่าเขาจะไปทำวุ่นวาย เทพซูคงขึ้นชื่อเื่ลอยไปลอยมา ไม่ทำอะไร นิสัยดื้อรั้น เอาแต่ใจ จะทำสิ่งใดเป็ชิ้นเป็อันหรือเพคะ”
“เ้าไม่ต้องกังวลไป ไป๋เฉียนหากไร้สามารถจะเป็ถึงเทพชั้นสูงได้หรือ คราวนี้หัดให้เขาได้วิ่งตามอะไรเสียบ้าง จะได้เรียนรู้มากขึ้น”
เหอะ! เ้าเด็กนั่น ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ตอนคนอยู่เ็า ไม่เห็นค่า คราวนี้เป็เช่นไรนางจะหนีเ้าไปจุติบนโลกมนุษย์แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า สมใจข้ายิ่งนัก! ให้เ้าได้วิ่งตามตูดนางเสียบ้าง จะได้เข้าใจความรู้สึกว่ามันเป็เช่นไร ฮ่าฮ่าฮ่า แค่กๆๆ
อา เหล้าดอกท้อนี้หอมหวานจริงๆ สมแล้วที่เป็ของขึ้นชื่อ เหล่าเซียนตบตีกันแทบตายเพื่อแย่งชิง โชคดีจริงๆ ที่ข้าคือเทพผู้ยิ่งใหญ่จึงไม่ต้องไปต่อคิวกับพวกเซียนน้อยพวกนั้น เฮ้อออ ข้าเองก็คร้านจะจากแดน์แสนสุขสบายนี้ไปโลกมนุษย์เช่นกัน
ไป๋เฉียนหนอไป๋เฉียน อภัยให้เ้าสักครั้งก็ได้ ไม่ให้เ้าได้รับความลำบากมากนัก.....แผนการนี้ของข้าช่างประเสริฐยิ่งนัก
โถ องค์เทพีท่านก็ไว้ท่าทีหน่อยเถอะ เหตุใดจึงทำตัวราวกับบุรุษเสเพลเยี่ยงนี้เหล่า
.
.
.
(หลายหมื่นปีผ่านไป)
หลังจากที่เทพซูคงรับภารกิจรวบรวมพลังิญญา และระเห็จระเหเร่ร่อนผ่านโลกนั้นออกโลกนี้จนเวลาล่วงเลยมาหลายหมื่นปี
แสนปี!
เกือบแสนปีแล้วที่เขาอยู่บนโลกมนุษย์!
เห็นเื่ราวบนโลกมนุษย์มากมาย ทั้งรับรู้ถึงความ้าและความโหดร้ายของมนุษย์ที่ฆ่าฟันกันเองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จนในที่สุดก็ประสบผลสำเร็จเหลืออีกแค่นิดเดียวก็จะสามารถรวบรวมพลังิญญาจนครบทั้งหมดได้แล้ว
....แต่ไหนเลยขาดดินไปหนึ่งเข่งจะถมูเาสำเร็จแล้วแท้ๆ
“เหตุใดโลกนี้ข้าถึงััพลังิญญาไม่ได้ เป็ไปได้อย่างไร”
“นี้มันเกิดอะไรขึ้น ที่นี่คือดินแดนมนุษย์ที่สุดท้ายแล้วมิใช่หรือ เหตุใดพลังิญญาจึงขาดหายไป เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ไม่ได้การ เื่นี้ผิดปกติเกินไป ข้าต้องกลับ์ไปเข้าเฝ้าองค์เทพีเดี๋ยวนี้”
ให้ตายเถอะ หากขาดพลังิญญาไปลูกแก้วจะสมบูรณ์ได้อย่างไร องค์เทพีเป็คนยึดมั่นถือมั่นในคำสัญญา ถึงตอนนั้นข้อตกลงก็จะไม่สำเร็จ ดอกบัวจะไม่เบ่งบาน ไม่ได้เด็ดขาด!!! เช่นนี้ที่ข้าพยายามมาทั้งหมดก็สูญเปล่าน่ะสิ ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาดดด!!!
์! ข้าต้องกลับแดน์! ทางกลับ์ เอ๊ะ! ทางกับ์ไปทางไหนนะ บัดซบบบบ!! ข้าลืมทางกลับไปแล้วเนี้ย ให้ตายเถอะ!! ถุย ถุย ถุย ถุย
![Sorry คนนี้หวง [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607350514_82187409.webp)
2K
