ยอดชายา : พลิกชะตาด้วยศาสตร์พยากรณ์

บทที่ 14 ป้อนข้าวให้สามีจำเป็๲

เมื่อเด็กสองคนเห็นข้าวที่ผสมกับข้าวฟ่างเหลือง ดวงตาก็เปล่งประกาย พวกเขาดื่มแต่ข้าวต้มมาตลอดครึ่งเดือน ในที่สุดก็ได้กินข้าวแห้ง แถมเป็๲ชามใหญ่เต็ม ๆ ด้วย

ถวนเป่าตักน้ำแกงราดลงบนข้าว ไม่ทันได้รอให้เย็น ก็ดื่มเข้าไปทีเดียว รู้สึกร้อนอยู่บ้าง แต่น้ำแกงมันอร่อยเหลือเกิน!

"ถวนเป่า ดื่มช้า ๆ ระวังร้อน เอ้า กินเนื้อชิ้นนี้ด้วย อย่าสนใจแต่น้ำแกง"

ฉู่ชิงเฉินคีบเนื้อตรงขาให้หนึ่งชิ้นใหญ่ใส่ชามของถวนเป่า

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หยวนเป่าที่กำลังถือเนื้อกระต่ายชิ้นใหญ่ไว้มือละชิ้น กำลังแทะอย่างมันปากจนน้ำมันเยิ้ม นางไม่ต้องเป็๲ห่วงเลย

"ท่านแม่ อร่อยมาก ข้าไม่เคยได้กินเนื้อที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย"

ถวนเป่าพูดอย่างไม่ชัดเจน ขณะที่ปากยังเคี้ยวเนื้อกระต่ายอยู่

ฉู่ชิงเฉินมองเด็กทั้งสองคนกินอย่างเอร็ดอร่อย นางก็รู้สึกพึงพอใจ ตักข้าวเข้าปากคำหนึ่ง ข้าวในสมัยโบราณไม่ใช้ยาฆ่าแมลง มีกลิ่นหอมตามธรรมชาติที่เข้มข้นมาก

นางแทะเนื้อกระต่ายชิ้นหนึ่ง นุ่มและฉ่ำน้ำ มีกลิ่นหอมเป็๲พิเศษ น้ำแกงนั้นรวบรวมเอาสารอาหารและรสชาติของเนื้อไว้จนครบถ้วน อร่อยจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไป

"ท่านแม่ มีหัวเล็ก ๆ โผล่อยู่ที่ประตูห้องด้วยเ๽้าค่ะ"

ฉู่ชิงเฉินมองตามสายตาของหยวนเป่าไป ก็เห็นเด็กอายุประมาณสิบขวบอยู่ตรงนั้น

นางลุกขึ้นจากม้านั่งไม้เดินไปที่ประตู แล้วดึงเด็กที่แอบมองเข้ามา

"น้าฉู่ ข้าไม่ได้ตั้งใจแอบมองพวกท่านกินเนื้อนะ แต่กลิ่นเนื้อของท่านหอมมาก ข้าอยู่บ้านข้าง ๆ ยังได้กลิ่นเลย"

พ่างหู่บิดมือไปมาด้านหลังอย่างประหม่า เขาไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว พอกลิ่นเนื้อตุ๋นของน้าฉู่โชยมาถึงลานบ้าน เขาอดไม่ไหวเลยมาแอบดู ยิ่งดูก็ยิ่งน้ำลายไหล

"พ่างหู่ อย่ามาทำขายหน้าตรงนี้ รีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้"

พี่สะใภ้จางเพิ่งทำอาหารเสร็จ พอหันมาก็ไม่เห็นลูกชายแล้ว นึกในใจก็รู้ว่าเขาวิ่งมาที่นี่

ฉู่ชิงเฉินมองพี่สะใภ้จางที่กำลังฉุดกระชากพ่างหู่ให้กลับบ้าน นางจึงไปหาชามใบเล็กมา ตักเนื้อกระต่ายและน้ำแกงเกือบเต็มชามวิ่งตามออกไป

"พี่สะใภ้จาง กระต่ายของข้าตัวอ้วน เนื้อเยอะ บ้านข้ากินไม่หมดหรอก ชามนี้ทั้งเนื้อทั้งน้ำแกง เอากลับไปให้พ่างหู่กินเถอะ"

"สะใภ้เสิ่น ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก"

พี่สะใภ้จางรีบปฏิเสธทันที ยุคสมัยนี้ บ้านไหนมีเนื้อมีหนังย่อมไม่ยอมยกให้คนนอกง่าย ๆ

"พี่สะใภ้จาง ปกติท่านดูแลลูกสองคนของข้าไม่น้อย ญาติไกลมิสู้เพื่อนบ้านใกล้ ถือว่าเป็๲การขอบคุณจากข้า ต่อไปเรายังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน อย่าเกรงใจไปเลย"

"น้องสาว งั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้วนะ เย็นนี้หลังพระอาทิตย์ตกดิน ข้าจะพาสามีมาที่บ้านเ๽้า เ๽้าอย่าลืมช่วยขจัดสิ่งชั่วร้ายให้เขาด้วย"

พี่สะใภ้จางค่อนข้างเชื่อเ๱ื่๵๹พวกนี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าระดับอาคมของฉู่ชิงเฉินเป็๲อย่างไร ได้ยินว่าเซียนเพียงพอนร้ายกาจนัก เมื่อเข้าสิงร่างใครเพื่อแก้แค้น ถ้าไม่ใช่ปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญที่มีวิชาสูงส่ง ก็ไล่มันไม่ได้จริง ๆ แต่ตอนนี้นางไม่รู้จักปรมาจารย์ผู้มีวิชาสูงส่งคนไหนที่พอจะพึ่งพาได้ มีก็แค่หญิงสาวตรงหน้านี้เท่านั้น

"เ๱ื่๵๹นี้ไม่มีทางลืมแน่นอน พี่สะใภ้จาง ถึงเวลาก็พาพี่หลี่มาได้เลย"

ฉู่ชิงเฉินรับปากอย่างว่องไว

หลังจากพี่สะใภ้จางถือเนื้อกลับไปพร้อมรอยยิ้ม นางก็หันหลังเข้าบ้าน

"หยวนเป่า กินให้อิ่มก็พอนะ อย่ากินจนจุกจะอึดอัดเอา เ๽้าชอบกินเนื้อ ต่อไปบ้านเราจะมีเนื้อกินทุกวัน"

ฉู่ชิงเฉินกินข้าวไปสองคำ พลางมองหยวนเป่าที่นั่งตรงข้าม ที่ถึงแม้จะเรอออกมาเพราะอิ่มแล้ว แต่ก็ยังก้มหน้าแทะเนื้ออยู่ นางจึงเอ่ยเตือน

"ท่านแม่พูดจริงหรือ? ท่านแม่จะทำเนื้อให้พวกเรากินทุกวันหรือ?"

"แม่ไม่โกหกเ๽้าหรอก"

หยวนเป่าได้ยินคำพูดของมารดา ก็ลูบท้องกลมป่องของตัวเอง แล้วจึงวางตะเกียบลง

ถวนเป่าก็ไม่กินต่อแล้วเช่นกัน ถึงเนื้อจะอร่อย แต่เขาก็ไม่โลภมาก ไม่เหมือนน้องสาวที่เห็นแก่กิน พออิ่มแล้วก็เลิก

"ถวนเป่า แม่จะไปป้อนข้าวพ่อเ๽้า ถ้าเ๽้าเบื่อก็เก็บโต๊ะเสียหน่อย ถือเป็๲การช่วยย่อยอาหาร"

ฉู่ชิงเฉินพูดจบ ก็คว้าชามน้ำแกงเข้าไปในห้องนอน

เสิ่นโม่ชูยังคงนอนนิ่งอยู่ที่นั่น นางเดินเข้าไปดูและพบว่า สีหน้าของเขาดูเปล่งปลั่งขึ้นมาก บนหน้าผากก็ไม่มีไอสีดำปกคลุมแล้ว อีกไม่กี่วัน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็คงจะตื่นขึ้นมา

นางนั่งลงที่ขอบเตียง แล้วค่อย ๆ ตักน้ำแกงกระต่ายหอมกรุ่นเข้าปากสามี

หลังป้อนน้ำแกงเสร็จ นางจึงวางชามไว้บนโต๊ะข้าง ๆ

คนเราไม่ควรนอนอยู่เฉย ๆ ไม่เคลื่อนไหว ไม่เช่นนั้นกล้ามเนื้อที่ขาจะฝ่อลง และอาจเกิดแผลกดทับที่ก้นได้

ฉู่ชิงเฉินคิดเช่นนั้น พลางสังเกตว่า สีหน้าชายหนุ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ ส่งให้เขาดูหล่อเหลาน่าเอ็นดูผิดปกติ

แต่คนปกติไม่ควรมีสีหน้าแดงระเรื่อขนาดนี้ นางจึงยื่นมือไป๼ั๬๶ั๼หน้าผากของชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ

แย่แล้ว เสิ่นโม่ชูเป็๲ไข้ ทั้งใบหน้าและหน้าผากร้อนผ่าวมาก

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะหยิบปรอทวัดไข้ออกมาจากมิติ แล้วปลดเสื้อผ้าของชายหนุ่มออก เพื่อสอดปรอทไว้ใต้รักแร้เขา

พระเ๽้า! 39 องศาเซลเซียส

นางรู้สึกอย่างประหลาดใจว่า ชายร่างกำยำผู้นี้ช่างขี้โรคเหลือเกิน ทำไมถึงเป็๲ไข้ได้ล่ะ? หรือจะเป็๲เพราะแผลกดทับจริง ๆ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากฉู่ชิงเฉินก็กระตุก นางต้องถอดกางเกงเขาดูจริง ๆ หรือ?

ถวนเป่ากับหยวนเป่ายังเล็ก เ๱ื่๵๹แบบนี้พวกเขาทำไม่ได้ หากนางไม่จัดการ แล้วเสิ่นโม่ชูเป็๲ไข้จนตาย ถวนเป่าต้องเกลียดนางไปชั่วชีวิตแน่

เพื่อไม่ให้เด็กทั้งสองขาดพ่อ นางจำต้องช่วยชายผู้นี้อีกสักครั้ง ดูก้นสักหน่อย คงไม่เป็๲กุ้งยิงหรอก

อีกอย่าง ในสายตาหมอย่อมไม่มีแบ่งแยกชายหญิง เหตุผลมันก็ใช่... แต่พอจะลงมือถอดกางเกงเขาจริง ๆ มือของนางกลับสั่นเทา

"ท่านแม่ ท่านถอดกางเกงท่านพ่อ เพราะอยากผลิตน้องชายให้พวกเราหรือเ๽้าคะ?"

ฉู่ชิงเฉินได้ยินเสียงงุนงงของหยวนเป่า ก็รีบดึงมือที่กำลังถอดกางเกงชายผู้นั้นลงครึ่งหนึ่งกลับมาราวกับสายฟ้า

โอย... ถูกเด็กจับได้เสียแล้ว ไม่ต้องดูไม่ต้องคิด ใบหน้าของนางคงแดงจนร้อนผ่าวแน่

"หญิงสารเลว เ๽้ายังไม่ทิ้งสันดานเดิมอีกหรือ? ท่านพ่อหมดสติขนาดนี้ ยังคิดจะทำเ๱ื่๵๹อกุศลกับเขาอีก!"

ถวนเป่าเบิกตาโกรธจัด เห็นได้ชัดว่าเขาผิดหวังในตัวแม่เลี้ยงคนนี้มาก

เด็กน้อยทั้งสองอายุห้าขวบแล้ว พอจะรู้เ๱ื่๵๹ชายหญิงอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด

"ถวนเป่า หยวนเป่า พวกเ๽้าเข้าใจผิด มันไม่ใช่อย่างที่พวกเ๽้าคิด"

ฉู่ชิงเฉินพยายามอธิบายอย่างยากลำบาก พลางรีบหาคำพูดมาอ้าง

"ข้าเห็นกับตาว่าเ๽้าถอดกางเกงท่านพ่อ เ๽้าจะแก้ตัวอย่างไร?"

ถวนเป่าโกรธมาก ท่านพ่อสภาพแย่ขนาดนั้นแล้ว นางยังไม่ปล่อยท่านพ่อไปอีก

เดิมที น้องสาวกลัวว่านางจะดูแลท่านพ่อคนเดียวไม่ไหว จึงลากเขามาช่วย ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพที่แสบตาเช่นนี้

"พ่อของเ๽้าหมดสติมานานแล้ว นอนนิ่งไม่ได้เคลื่อนไหวเป็๲เวลานานจนเกิดแผลกดทับ ทำให้ไข้ขึ้น ถ้ารักษาไม่ทันจะตายเพราะไข้ แม่กำลังช่วยชีวิตเขา เข้าใจไหม เด็กน้อย เ๽้ากล้าใส่ร้ายแม่อีกแล้ว แม่โกรธมาก ไม่รักษาแล้ว"

ฉู่ชิงเฉินคิดว่าตนเองไม่ได้ทำอะไรผิด จึงพูดอย่างมีความมั่นใจขึ้นมาทันที

ถวนเป่าได้ยินแบบนั้นก็ยื่นมือไปแตะหน้าผากท่านพ่อ ร้อนมากจริง ๆ ตอนนี้เขาเชื่อคำพูดของแม่เลี้ยงแล้ว

"เมื่อกี้เป็๲ข้าที่เข้าใจผิด ท่านใจกว้าง อย่าถือสาเด็กน้อยอย่างข้าเลย ท่านทำต่อเถิด ข้ากับน้องจะไม่รบกวนท่านรักษาท่านพ่อแล้ว"

ฉู่ชิงเฉินอึ้งไป เด็กน้อยคนนี้ขอโทษรวดเร็วมาก ลูกผู้ชายรู้จักก้มหัว มีอนาคตแน่นอน!

จากนั้นเขาก็ลากหยวนเป่าออกไป หญิงสาวเห็นแบบนั้นก็ชักสีหน้า ทำไมไม่เหลือใครไว้ช่วยบ้างเลย? งานนี้ตกเป็๲ของนางคนเดียวอีกแล้ว

ฉู่ชิงเฉินตัดสินใจเด็ดขาด แล้วรีบถอดกางเกงของชายผู้นั้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลอีก

โอ้! หญิงสาวสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ผู้ชายคนนี้... ตรงนั้นขาวดีจัง

หัวใจนางเต้นตึกตักอย่างไม่ทราบสาเหตุ นางก้มลงตรวจสอบดูอย่างละเอียด พบว่ามีรอยแผลกดทับอยู่สองสามจุดจริง ๆ แม้จะไม่มาก แต่เพราะขาดการรักษานานเกินไป จึงเริ่มมีหนองและอักเสบเสียแล้ว