เขาเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กละเอียดที่ไหลซึมออกมาบนสันจมูก ร่างกายร้อนขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกที่ลำคอแห้งผากร้อนเร่าค่อยๆ เพิ่มขึ้น กระสับกระส่ายปั่นป่วน เกิดอารมณ์ที่อยากฉีกกระชากบางอย่าง
แอกโซเยอร์มองไป๋จื่อหรู ไป๋จื่อหรูเห็นศัตรูไม่ขยับฉันก็ไม่ขยับ ตรงหน้าคือคู่ต่อสู้อันทรงพลัง ส่วนตัวเขาตอนนี้อ่อนแอเหมือนลูกไก่ เมื่อไรที่ไม่ระวังอาจถูกฉีกกระชาก ตายไปไม่มีที่ให้ร้องไห้
แอกโซเยอร์ขยับมาถึงตรงหน้าไป๋จื่อหรูอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวนั้นเร็วจนทำให้เขาทันแค่ร้องะโ “เชี่ย!” ก็ถูกคร่อมจนล้มแล้ว
ขนอ่อนทั้งร่างลุกชัน ไป๋จื่อหรูยื่นมือและใช้แขนกันคอของแอกโซเยอร์ ป้องกันไม่ให้ศีรษะของอีกฝ่ายกดมาทางตัวเอง
ไป๋จื่อหรูะโ “นายจะทำอะไร!”
ลำคอที่แตกแหบพร่าหาใดเปรียบ แต่กลับแฝงความชาหนึบบางอย่าง คันยุบยิบในหัวใจ
แอกโซเยอร์แทบไม่อาจควบคุมตัวเอง ความพลุ่งพล่านในร่างกายกับสัญชาตญาณตามธรรมชาติกำลังกู่ร้องว่าให้ทำสัญลักษณ์คนคนนี้ คนคนนี้ จากนั้นคนตรงหน้าก็จะเป็ของเขา เป็ของเขาตลอดไป
แอกโซเยอร์กดลงมา ไป๋จื่อหรูไม่อาจต้านทานอัลฟ่าที่สูงใหญ่จนสามารถปกคลุมเขาได้ทั้งตัว ตอนที่อีกฝ่ายคว้าสองแขนดึงข้อมือเขาไปข้างบน ระยะห่างระหว่างริมฝีปากใกล้ขึ้นมาทุกที เขาก็ตัวอ่อนยวบ แรงขัดขืนคลายลงเล็กน้อย และริมฝีปากของแอกโซเยอร์ก็ประกบบนปากของไป๋จื่อหรูแล้ว
ตอนปลายลิ้นแทรกเข้าโพรงปากของอีกฝ่าย ััลิ้นอ่อนนุ่มของไป๋จื่อหรู แอกโซเยอร์อดสั่นสะท้านไม่ได้ เพียงแค่ัักันเท่านั้นก็ทำให้คนหนังหัวชา เขาทนไม่ไหวเกี่ยวปลายลิ้นของไป๋จื่อหรู ใช้หลังลิ้นหยาบบดเบียดพลางดูดพลาง แล้วจึงค่อยไล้เลียฟันของเ้าตัว กวาดผ่านเนื้ออ่อนนุ่มในโพรงปาก สอดลึกเข้าไปในลำคอ ออกแรงปล้นชิง แทบจะดูดน้ำลายในปากของเด็กหนุ่มจนแห้งเหือดไม่ปาน
ทั้งหมดคือของเขา ทั้งหมดต้องเป็ของเขา
การสั่นนำมาซึ่งการทอดหายใจ รสหวานที่ส่งผ่านมาจากบริเวณที่ทั้งสองัักัน แอกโซเยอร์ไม่เคยรู้มาก่อนว่าจูบเพียงจูบเดียวจะทำให้คนสมองขาวโพลน เปลี่ยนไปไม่อาจคิดใคร่ครวญ คิดแค่อยากจะฝังร่างตัวเองลงไปในร่างของอีกฝ่าย
ความปรารถนาที่ไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้น ท่วมท้นในหลอดเื เอ่อล้นในเซลล์ ไม่สามารถระบายออกมาได้
ทั้งร่างถูกอัดอั้นจนเกินต้านทาน จนกระทั่งมือสอดลึกเข้าไปด้านใต้เสื้อผ้าของอีกฝ่าย ััร่างกายเย็นเฉียบนั้น ความร้อนภายในร่างกายจึงพลันหาที่ระบายเจอ ซัดสาดไปยังคนใต้ร่าง
แอกโซเยอร์เคลิบเคลิ้มกับการััไป๋จื่อหรูจนทั้งตัวคนจมลึกอยู่ในนั้น
ในเวลานี้เอง ไป๋จื่อหรูกระแทกหัวใส่หน้าผากแอกโซเยอร์สุดแรงเกิด เสียง ‘วิ้งๆๆ’ ดังสะท้อนระหว่างทั้งสองคนทันทีทันใด ไป๋จื่อหรูถูกแรงของตัวเองกระแทกจนสติพร่าเลือน ส่วนแอกโซเยอร์ก็เจ็บจนคลายมือออก
ไป๋จื่อหรูไม่ได้หยุด อาศัยจังหวะนี้งอเข่ากระแทก่ล่างของแอกโซเยอร์เต็มเหนี่ยว กระแทกจนแอกโซเยอร์สั่นเทิ้ม คำรามเสียงต่ำหนึ่งเสียง
ฉวยโอกาสตอนนายป่วยเอาชีวิตนาย! ไป๋จื่อหรูถีบอีกรอบ ถีบ ‘น้องชาย’ ของแอกโซเยอร์อย่างแรง ถีบจนแอกโซเยอร์คู้ตัว เจ็บจนเหงื่อเย็นไหลออกมา
แม้จะรู้สึกว่าส่วนนั้นใกล้จะแตกสลายแล้ว แอกโซเยอร์ก็ยังคงกอดไป๋จื่อหรูอีกครั้งอย่างใจเด็ดเดี่ยว ความ้ารุนแรงจนน่าเหลือเชื่อ ยังไงก็ไม่สามารถปล่อยคนคนนี้ไปได้
ยีนด้อยในสัญชาตญาณอัลฟ่า ยิ่งมีระดับสูงขึ้น ผลกระทบก็ยิ่งรุนแรง
ไป๋จื่อหรูถีบแอกโซเยอร์หลายทีแต่กลับค้นพบอย่างน่าใว่าที่ตรงนั้นของคนคนนี้กลับยิ่งถีบยิ่งแข็ง จนสุดท้ายเหมือนกับถีบเหล็กชัดๆ เท้าเขาเจ็บจะแย่อยู่แล้ว!
นี่ไม่เป็วิทยาศาสตร์เลย!
ไป๋จื่อหรูล้มเลิกกระบวนท่านี้ เปลี่ยนไปกำหมัดต่อยหน้าแอกโซเยอร์แทน
เผชิญกับความรุนแรงฝ่ายเดียว ลำบากมากกว่าจะถีบคนคนนี้ออกจากร่างตัวเองได้ เขากางปีกขนาดเล็กสีดำที่ด้านหลังในตำแหน่งที่แอกโซเยอร์มองไม่เห็น ล้มลุกคลุกคลานบินไปด้านหลังหลายเมตรจึงค่อยหอบแฮกหยุดลง แล้วจ้องเ้าหมอนี่หน้าทะมึน
ระบบเอ่ย ‘ติ๊ง ยินดีด้วยโฮสต์ ค่าความชอบของแอกโซเยอร์ที่มีต่อคุณเพิ่มขึ้นสิบแต้ม!’
ไป๋จื่อหรูตวาด “เวลาอย่างนี้เลิกประกาศค่าความชอบอะไรนั่นได้แล้ว ฉันจะฆ่าคนแล้วเนี่ย!” เขาใช้มือถูปากที่เพิ่งถูกแอกโซเยอร์จูบเมื่อครู่นี้อย่างแรง “ไม่มีศีลธรรมกันทั้งนั้นแม่งเอ๊ย! เดรัจฉาน! ตอนน้องชายเ้านั่นแนบโดนตัวฉันเมื่อกี้มันยังแข็งด้วย ฉันเป็ผู้ชายนะ เ้านั่นก็เป็ผู้ชายเหมือนกันนะ!”
แอกโซเยอร์โซเซลุกขึ้นมาจากกรวดทราย ดวงตาสีแดงฉานจ้องไป๋จื่อหรูเขม็ง
ไป๋จื่อหรูลูบกระเป๋าบนชุดคนไข้ของตัวเอง ล้วงปืนควอนตัมของแอกโซเยอร์ออกมาแล้วเล็งตรงไปยังชายหนุ่มตรงหน้า
วินาทีต่อมาเขาก็เหนี่ยวไกปืนเดี๋ยวนั้น
‘ปี๊บ—’ ระบบส่งเสียงเตือนทันที
ไป๋จื่อหรูสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เจ็บจนต้องกดขมับไว้ แต่มืออีกข้างของเขายังคงเหนี่ยวไกปืนอยู่เพื่อไม่ให้แอกโซเยอร์รอดพ้น
หลังแอกโซเยอร์เห็นอีกฝ่ายพลันมีสีหน้าซีดขาว หน้าของตัวเขาก็ซีดขาวตามแล้ว เขายืนอยู่กับที่ จ้องไป๋จื่อหรูเขม็ง ปืนควอนตัมปล่อยลำแสงยิงโดนไหล่ของเขา วินาทีที่ร่างกายของตัวเองถูกยิงทะลุผ่าน เขาก็คำรามต่ำ แต่กลับยังคงยืนตรงแน่ว
ไป๋จื่อหรูรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะสลบ แต่นี่เป็ครั้งแรกที่เขากัดฟันฝืนทนต่อภายใต้การทำโทษของระบบ ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองสลบลงไป
ไป๋จื่อหรูโกรธจนตัวสั่น ตั้งใจยิงนัดที่สอง แต่กลับนึกไม่ถึงว่าวินาทีถัดมาปืนควอนตัมในมือกลับแปรเปลี่ยนเป็ไอหมอกสีดำ ถูกดูดซับเขาไปในฝ่ามือของเขา สุดท้ายแม้แต่เศษเสี้ยวก็ไม่มีเหลือ เหลือแค่ท่าที่เขายังถือปืนอยู่เท่านั้น
“อาจารย์!” ไป๋จื่อหรูโกรธจนคำราม
ระบบเอ่ยขึ้น ‘ติ๊ด…ระบบขัดข้อง ระบบขัดข้อง! ทดลองซ่อมแซม—ซ่อมแซมล้มเหลว! อยู่ในโหมดปิด ปิดๆๆๆ เครื่อง โฮสต์โปรดสะสมพลังงานเปิดการทำงานอีกครั้ง—’
ไป๋จื่อหรูตะคอก “แกไอ้ระบบขยะ!”
ขณะเดียวกัน แอกโซเยอร์ก็เดินเข้ามาหา ไป๋จื่อหรูหน้าซีด หันตัวเตรียมจะหนีทันที
เขารู้ตัวเองดี ว่าไม่มีทางสู้ชนะคนคนนี้
แต่การเคลื่อนไหวของแอกโซเยอร์เร็วกว่าเขาตลอดกาล ชั่ววินาทีถัดมา อุณหภูมิที่คุ้นเคยก็แตะหลังคอเขาอีกครั้ง เขาถูกล็อกคอไว้อีกแล้ว
“นายหนีไม่พ้นหรอก”
ไป๋จื่อหรูได้ยินแอกโซเยอร์ใช้น้ำเสียงเย็นเยียบทุ้มต่ำทว่าร้อนแรงเลือนราง ซ้ำยังขัดขืนพูดกับเขาที่ข้างหูแบบนี้
“นายเป็ของฉัน” แอกโซเยอร์เหมือนกำลังให้คำสาบาน บีบกลางฝ่ามือที่เป็จุดสำคัญของไป๋จื่อหรูซึ่งเต็มไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะ “จนกว่านายจะกลายสภาพเพศรองเสร็จ ไม่ว่าเป็อัลฟ่า เบต้าหรือโอเมก้า ก็ต้องเป็แค่ของฉัน”
ไป๋จื่อหรูได้กลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นจนทำให้คนสำลักลอยอยู่ในอากาศ เป็เหล้าแรงที่สุดที่ดื่มเข้าปาก กลืนลงในลำคอ กลิ่นขั้นสุดยอดที่ทำให้ร่างกายเริ่มร้อนรุ่ม สติมึนเบลอ มือเท้าอ่อนแรง
เป็เหล้าคอนยัคเข้มข้นที่อยู่ในถังโอ๊กมาหนึ่งร้อยปี ไม่เคยมีใครได้กลิ่นมาก่อน มีแค่วันนี้จึงจะถูกดึงดูดออกมา อยากแค่ให้เขาได้กลิ่นคนเดียว
10K
