Chapter ten
"ผลการเรียนปลายภาคออกเเล้วนะ ผลคะเเนนสอบก็ออกเเล้วด้วย"
"จริงอะกูไม่กล้าเข้าไปดูเลย ตื่นเต้นอะเดย์กูกลัวจริงๆนะ กูกลัวกูผิดหวังอะ"
"ไม่ต้องกลัวหรอกมึงอะเก่งจะตายซัน รองรับควยใหญ่ๆของกูได้ขนาดนี้มึงอะเก่งที่สุดเเล้ว"
"ลามก พูดอะไรขึ้นมาก็มีเเต่เื่เเบบนั้น บ้ากาม"
"บ้ากามก็ผัวเธอนะค้าบบบบซัน"
"กูไม่เถียงจ้า"ผมรีบเปิดคอมฯไอ้เดย์เข้าเช็คผลการเรียนของตัวเอง พิมพ์ไปมือสั่นไปครั้งนี้เป็ครั้งที่ตื่นเต้นที่สุดเพราะผมจะได้รู้ว่าตัวเองมีคะเเนนพอจะยื่นรอบพอร์ตวิศวะรึป่าว เเละอีกเื่ที่สำคัญคือผมจะได้เปิดตัวกับไอ้เดย์รึป่าว เพราะผมไปพูดกับมันไว้ ผมมือสั่นจนสังเกตุได้ เดย์มันเลยมาจับมือผมไว้ก่อนจะเป็คนพิมพ์เเทนผม
"กดเเล้วนะซัน"เดย์มันจะกดเข้าไปดูเเล้วผมยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นกว่าเดิมอีก
ติ๊ก
เสียงกดเม้าส์หนึ่งทีจากเดย์ทำเอาผมใจเต้นมาก ก่อนที่เดย์มันจะส่งเสียงดีใจขึ้นมาเสียงดัง
"มึงทำได้เเล้วซันๆมึงผ่านเเล้ววววเย้ๆ"พอมันพูดออกมาเเบบนั้นผมจึงรีบลืมตาขึ้นมาดูผลปรากฎว่าผมทำได้เเล้วววผมทำได้จริงๆผมทำได้เพราะเดย์เพราะความพยายามของตัวเอง ผมไม่ได้โง่นิ่นา
"เย้ๆเดย์กูดีใจมากกกจนจะร้องอะ ฮืออออ"น้ำตาค่อยๆพลั้งพรูออกมาจากกระบอกตาของผมมันตื้นตันใจ มันดีใจ มันเป็โมเมนต์ที่ดีมากๆ เดย์มันเข้ามากอดผมไว้เเน่นก่อนจะลูบหัวผม
"เก่งมากเมียไอ้เดย์ เก่งที่สุดเลยครับ"มันจุ้บลงตรงหน้าผากผม พร้อมกับพูดชมไม่ขาดปาก ผมเก่งอย่างนั้นผมดีอย่างนี้ ผมอยากจะขอบคุณมันจริงๆที่ติวให้ผมทำให้ผมมีคะเเนนสอบที่ดีขึ้น ผมอยากจะรีบเอาคะเเนนไปให้เเม่กับน้าดรีมดูตอนนี้เลย เเต่คงไม่ได้เพราะพวกท่านไปทำงานกัน ตอนเย็นพวกท่านค่อยกลับมา ผมจึงได้เเต่อดทนรอ จะบอกเื่ที่ผมได้คะเเนนสอบดีกับเื่ที่ผมกับเดย์คบกัน
"มึงคิดอะไรอยู่หรอซัน"
"กูคิดเสียดายอะที่ตอนนี้เเม่กับน้าดรีมไม่อยู่กูอยากจะบอกเื่ของเราให้พวกท่านรู้ตอนนี้เลย"
"ตอนเย็นเดี๋ยวเเม่ๆของเราก็มาเเล้วตอนนี้เราก็คงต้องรอเเหละ"
"อื้อ เดย์วันดีๆเเบบนี้เราจะไปฉลองกันที่ไหนดีอะ จะพาเเม่ๆของเราไปที่ไหนดีอะ มึงอยากกินอะไรมั้ย ชาบู หมูกระทะ หรืออะไรดีมึงเสนอมาเลย กูเลี้ยงเอง กูจะเลี้ยงทุกคนเอง"
"ไปรวยมาเเต่ไหนจ้ะสุดสวย มีเงินมาเลี้ยงคนนั้นคนนี้"
"เงินผัวจ้าาาา ผัวฉันรวยจ้าาาฉันเลี้ยงได้อีกร้อยคนเลยจ้าาาา"มันหัวเราะเอ็นดูผมก่อนจะหอมหัวผมอีกครั้ง
"มึงน่ารักมากจังอะ กินอะไรทำไมน่ารักจัง"มันพูดพร้อมเอามือมาบีบเเก้มผมทั้งสองข้าง จะเอ็นดูอะไรขนาดน้านน
"กินข้าวกับผัวค้าบบบ"
"อยากเห็นหน้าผัวเลยอะ มีเมียสวยขนาดนี้ผัวจะหล่อขนาดไหนน้าาาาา"
"หล่อ รวย ควยใหญ่ เย็ดเก่งที่หนึ่งฮอตสุดในโรงเรียน"ผมพูดยกยอปอปั้นไอ้เดย์ไปมันยิ้มภูมิใจในตัวเองสุดๆมันก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยเเต่น่าหมั่นไส้มากกว่า
"จะยิ้มมีความสุขอะไรขนาดนั้นเดย์เเค่ชมนิดหน่อยหน้าบานเลยนะ"
"มึงไม่เคยชมกูอะนี้ครั้งเเรกอะกูก็ดีใจสิ"
"ต่อไปนี้กูจะชมมึงทุกวันเลยเดย์ อยู่ให้กูชมนานๆนะ"
"ครับ กูก็จะอยู่ให้มึงชมจนเเก่เลย"ผมกับมันกอดกันจนพอใจเเล้วเดย์มันจึงเเยกตัวลงไปทำกับข้าวให้ผมกิน ส่วนผมก็เเยกตัวออกไปอาบน้ำเตรียมตัวลงไปกินข้าวที่เดย์เตรียมไว้ให้
18:45
เเม่ผมกับน้าดรีมเลิกงานมาพร้อมกันตอนนี้กำลังขับรถกลับมาด้วยกัน ผมรออย่างใจจดใจจ่อ อยากจะรีบบอกข่าวดีทั้งหลายให้ท่านทั้งสองรับรู้ ผมนั่งไม่ติดกับที่เลย เดย์มันก็คอยเเต่จะดึงผมให้นั่งลงอยู่เรื่อย เพราะพอผมได้ยินเสียงรถใครผ่านไปผ่านมาผมก็นึกว่ารถเเม่ผม เเต่มันไม่ใช่มันรถคนในซอย
"มึงนั่งอยู่เฉยๆซัน มึงดูลนลานมากอะตื่นเต้นอะไรห้ะ รึดีใจมากจนเก็บความรู้สึกไว้ไม่อยู่เลยหรอ"
"มึงไม่เป็กูมึงไม่รู้หรอกนี้เป็ครั้งเเรกที่คะเเนนกูดีขนาดนี้ เเม่กูต้องภูมิใจมากเเน่ๆ น้าดรีมก็ด้วยต้องดีใจกับกูมากๆเเน่เลย"เพราะผมไม่เคยทำอะไรได้ดีจนเเม่ผมภูมิใจเลยนี้เป็ครั้งเเรกของผม ผมอยากให้เเม่ร่วมเเสดงความยินดีกับผมเเละภูมิใจในตัวผม
"กูรู้มึงดีใจเเต่ช่วยนั่งอยู่เฉยๆก่อนได้มั้ยกูลายตา เดินวนไปมาจนกูลายตาหมดเเล้ว"จริงอย่างที่ไอ้เดย์พูดผมเดินไม่หยุดเลย คงต้องนั่งลงเฉยๆเหมือนที่มันบอกจริงๆเเหละ
"เออ กูนั่งอยู่เฉยๆก็ได้"
"ดี ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกซันกูเชื่อนะว่าเเม่ๆของเราคงจะเข้าใจที่เราสองคนคบกัน เราคบกันก็พากันไปในทางที่ดีไม่มีอะไรเสียหายนะ"
"ไม่มีอะไรเสียหาย มีเเต่รูกูเนี่ยล่ะเสียหาย"
"ขอโทษค้าบบบบ รูมึงมันเย็ดมันส์เกิน ดูดควยตอดควยกูไม่หยุดเลยเนาะ กูเลยหยุดเอามึงไม่ได้"
"เเน่นอนรูกูมันกินควยเก่งอยู่เเล้วไม่งั้นมึงคงไม่ติดมากขนาดนี้อะ"
"ไม่เถียงค้าบ กูติดรูมึงจริงเเหละ"ผมกับเดย์คุยกันไปสักพักเเม่ๆของเราก็ขับรถเข้ามาจอดในบ้าน เราสองคนก็ไปยืนรอ ส่งยิ้มให้ท่านทั้งสองก่อนจะจูงเเขนพวกท่านเข้าในบ้าน
"เด็กพวกนี้มันพากันไปทำอะไรผิดมารึป่าวดรีม วันนี้มาเเปลกเดินมารอพร้อมกับมาส่งยิ้มหวานให้เเบบนี้มันเเปลกมากนะ"
"นั้นสิซีน เด็กพวกนี้มันทำอะไรผิดอีกเเน่"
"ป่าวนะครับ ไม่ได้ทำอะไรผิดเเถมทำตัวดีอีกต่างหาก"
"ทำตัวดีอะไรมาไหนพูดมาสิ"
"ผมสอบผ่านได้คะเเนนเกือบเต็มครับเเม่"พอผมพูดจบเเม่ผมกับน้าดรีมก็พากันะโกระเด้งดีใจมาก
"เก่งมากซันเก่งมากเลยลูก ลูกเเม่เก่งที่สุดเลยครับ"เเม่ผมรีบเข้ามากอดมาหอมเเก้มผมพร้อมกับชมไม่หยุดน้าดรีมก็ไม่ต่างกัน กอดผมหอมหัวผมท่านทั้งสองดูภูมิใจกับผมมาก
"หลานน้าเก่งที่สุดเลยครับซัน เดย์ก็เหมือนกันนะลูก เก่งเหมือนกันที่ช่วยกันติวช่วยกันพาไปในทางที่ดี"น้าดรีมพูดพร้อมดึงเดย์เข้ามากอดตอนนี้กลายเป็คนทั้งสามกำลังรุมกอดผมอยู่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุข เเละเสียงหัวเราะ
"น้าขอบคุณเดย์มากนะที่ช่วยติวให้ซัน เก่งทั้งสองคนเลย"
"ไม่เป็ไรครับน้า ผมต้องติวให้เเฟนผมอยู่เเล้วเเหละ"
"จ้าาาา ห๊าาา เเฟนหรอเดย์ เมื่อกี้เดย์พูดว่าเเฟนหรอ รึน้าฟังผิด"เเม่ผมคงใที่อยู่ๆเดย์ก็พูดเเบบนั้นออกไปน้าดรีมก็ไม่ต่างกันรายนั้นใตาโตเลย
"ลูกเป็เเฟนกับซันหรอ พวกหนูทั้งสองคบกันอยู่หรอ"
"ใช่ครับ/ใช่ครับ"ผมกับเดย์ตอบพร้อมกันก่อนเดย์จะดึงมือผมไปกุมไว้
"ผมกับซันเป็เเฟนกันนานเเล้วครับ เเต่ที่พึ่งมาบอกเพราะกลัวว่าเเม่กับน้าจะรับไม่ได้ ถึงน้ากับเเม่จะรับไม่ได้เเต่พวกผมทั้งสองก็ไม่มีทางเลิกกันหรอกครับ เพราะผมรักซันมาก"
"ใช่ครับ พวกผมรักกันมาก ไม่เลิกกันหรอก"ผมพูดเสริมพร้อมทำหน้าตาจริงจัง
"เเม่กับน้ายังไม่พูดอะไรเลยนะ เเม่น่ะรู้อยู่เเล้วว่าเดย์เป็เกย์เเม่ไม่เเปลกใจหรอก เเต่ที่เเม่ใเพราะไม่คิดว่าจะคบกันได้เพราะดูไม่ชอบขี้หน้ากันเลย"น้าดรีมพูดขึ้นเเล้วเเม่ผมก็พูดเสริม
"ถึงจะคบกันเเม่กับน้าก็ไม่กีดกันหรอกลูก เพราะเเม่สองคนก็คบกันอยู่เพียงเเต่สังคมสมัยเเม่เขารับไม่ได้เเม่ๆทั้งสองเลยจำเป็ต้องไปเเต่งงานกับคนที่เเม่ไม่ได้รัก พอมีลูกๆขึ้นมาเเม่ๆก็เลยตัดสินใจที่จะอยู่ด้วยกันเเต่อยู่กันคนละบ้านเพื่อกันขี้ปากชาวบ้านไม่อยากให้ลูกๆต้องถูกพูดถึงเเบบไม่ดี"ผมกับเดย์อึ้งยิ่งกว่าเดิมอีก เื่มันพีคมากเพราะท่านทั้งสองรักกันเพียงเเต่สังคมกีดกันเลยไม่ได้รักกันเเล้วเปิดตัวได้เหมือนผมกับเดย์ มันน่าเศร้ามากเเต่พวกท่านก็ผ่านมันมาได้เเล้ว
"เเม่ๆดีใจนะที่ทั้งสองคบกันสมัยนี้ไม่เหมือนสมัยก่อน ไม่ต้องหลบต้องซ่อน เปิดตัวเเสดงความรักได้เต็มที่เลย"
"ใช่ลูก เเม่ดรีมกับเเม่ซีนเเค่เห็นลูกๆมีความสุขเเม่ก็โอเคเเล้ว ไม่ได้้าให้ลูกเก่งหรือดีเด่อะไร ขอเเค่ลูกๆทั้งสองเป็คนที่มีความสุขที่สุดในโลกก็พอ"พอได้ยินคำพูดเเบบนั้นผมก็น้ำตาไหลออกมาด้วยความซึ้งใจ พวกท่านรักพวกผมมาก เช่นเดียวกับพวกผมที่รักพวกท่านมากจริงๆต่อเเต่นี้ผมหวังเเค่ว่าเเม่ๆทั้งสองจะได้ใช้ชีวิตในเเบบที่ตัวเอง้าสักที เหมือนกับผมเเละเดย์ที่กล้าจะเปิดตัวว่าคบกัน รักกัน พวกเรากอดกันกลมอยู่ในบ้านหลังเล็กเเต่อบอุ่นหลังนี้ มีเสียงหัวเราะเสียงพูดหยอกเย้ากันลั่นบ้าน ผมเเละเดย์มีความสุขกันมาก รู้งี้บอกพวกท่านนานเเล้ว
TBC
จบเเล้วค้าาาาา พีคตรงเเม่ๆทั้งสองเนี่ยเเหละ สังคมสมัยนั้นไม่เปิดกว้างพอคนทั้งสองเลยต้องเก็บซ่อนความรักไว้ เเต่สมัยนี้เปิดกว้างมากขึ้นเเล้วเเหละ จบเเบบนี้เเฮปปี้หัวจายยยย