ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        การสอบสวนเป็นสิ่งที่หานอวิ๋นซีไม่เคยทำมาก่อนในเมื่อแม่ทัพมู่ได้สอบปากคำไปแล้ว นางจึงคิดว่าหากนางสอบปากคำอีกครั้งมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

        ในเมื่อมั่นใจว่าเป็นคนในสิ่งเดียวที่ต้องทำคือค้นหาหลักฐาน

        หานอวิ๋นซีมองไปที่รายชื่อในมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“ไปกันเถอะ ข้าจะไปหารอบๆ ก่อน บางทีอาจมีเบาะแสอะไรบางอย่าง”

        ตราบใดที่ยังมียาพิษหลงเหลืออยู่ในจวนแม่ทัพใหญ่นางต้องพบมันอย่างแน่นอน

        หานอวิ๋นซีตรวจสอบทุกอย่างในจวนของมู่ชิงอู่ก่อนรวมถึงกระป๋องชาสองสามกระป๋องที่นำมาจากค่ายทหาร

        หลังจากนั้นแม่ทัพมู่และมู่ชิงอู่ก็นำทางไป พวกเขาไปที่ห้องครัวเป็นอันดับแรก อาหารทั้งหมดในจวนแม่ทัพมาจากที่นี่และที่นี่คือที่ที่น่าสงสัยมากที่สุด

        แม่ทัพมู่และมู่ชิงอู่คิดว่าหานอวิ๋นซีจะใช้เวลาหานานแต่คิดไม่ถึงว่า นางแค่เดินรอบๆ ในห้องครัวเพียงรอบเดียวก็ออกมาแล้ว

        “ไม่มี”หานอวิ๋นซีพูดเบาๆ

        “ฉินหวังเฟยแน่ใจหรือ?” ใบหน้าของแม่ทัพมู่เต็มไปด้วยความสงสัย

        “แน่ใจเต็มร้อยไปกันเถอะ ไปดูที่ห้องเก็บนํ้า” หานอวิ๋นซีมั่นใจมาก

        ถึงแม้มันจะน่าเหลือเชื่อแต่หลังจากได้เห็นวิธีการล้างพิษของหานอวิ๋นซีแล้วแม่ทัพมู่ที่ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ มู่ชิงอู่ที่ไม่ได้สงสัยหานอวิ๋นซีโดยพื้นฐานอยู่แล้วหากถามเขาว่าทำไม เขาคงพูดได้เพียงว่าจะไม่สงสัยคนที่ช่วยชีวิตตนเอง...

        ความสำคัญของห้องเก็บน้ำเปรียบได้กับห้องครัวหานอวิ๋นซีเปิดใช้งานระบบสแกน เดินไปรอบๆและตรวจสอบบ่อน้ำทั้งสามแห่งอย่างระมัดระวัง

        น่าเสียดายที่ในห้องเก็บน้ำก็ไม่มีอะไรเช่นกันหลังจากนั้น พวกเขาจึงค้นที่พักและข้าวของส่วนตัวของผู้ต้องสงสัยในรายชื่อทั้งหมดหลังจากผ่านไปหลายห้องแล้ว หานอวิ๋นซีที่กำลังจะเดินออกไปก็เห็นมู่หลิวเยวี่ยเดินเข้ามา

        นางมองไปที่หานอวิ๋นซีอย่างเย็นชาพร้อมกับยกยิ้มอย่างเหยียดหยาม

        “บังอาจนักเจอฉินหวังเฟยแล้วยังไม่ทำความเคารพอีก? จะยืนบื้อทำไมกัน?”แม่ทัพใหญ่พูดตำหนิ

        มู่หลิวเยวี่ยทำความเคารพอย่างไม่เต็มใจอย่างไรก็ตาม รอยยิ้มที่เยาะเย้ยยังคงอยู่ ในทางกลับกันมันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆทันทีที่นางรู้ว่าหานอวิ๋นซีมาเพื่อตรวจสอบการวางยาพิษของคนในจวนนางก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขำเหลือเกิน

        สตรีผู้นี้มีฝีมือแค่ด้านการแพทย์ช่วยพี่ชายกับไท่จื่อไว้แล้วอย่างไรล่ะ หลังจากได้รับคำชมไม่กี่ครั้งนางคิดว่าตนเองเก่งกาจ รู้ไปเสียทุกอย่างเลยงั้นหรือ?

        เดิมทีในวันนี้มู่หลิวเยวี่ยต้องออกไปข้างนอกทันทีที่รู้ว่าหานอวิ๋นซีจะมา นางเลยอยู่รอ

        “ฉินหวังเฟยท่านเก่งกาจขนาดนั้น ต้องพบเบาะแสบางอย่างแล้วใช่หรือไม่?” มู่หลิวเยวี่ยถามด้วยความเย้ยหยัน

        ทั้งห้องครัวและห้องเก็บน้ำต่างไม่พบสิ่งใดตอนนี้เหลือเพียงเรือนข้างแห่งนี้ แม้ว่าคำพูดของมู่หลิวเยวี่ยจะเจ็บแสบเล็กน้อยทว่าแม่ทัพมู่และแม่ทัพใหญ่ก็อยากจะรู้ผลลัพธ์เช่นกัน

        มู่ชิงอู่จ้องเขม็งที่มู่หลิวเยวี่ยอย่างดุร้ายจากนั้นก็หันไปหาหานอวิ๋นซีและพูดว่า “ฉินหวังเฟย เป็นอย่างไรบ้าง?”

        “ไม่มี”หานอวิ๋นซีพูดอย่างตรงไปตรงมา นางแค่บอกว่าจะค้นหาก่อนเท่านั้นไม่ได้รับประกันว่านางจะพบเบาะแสใดๆ

        อย่างไรก็ตามมู่หลิวเยวี่ยกลับหัวเราะฮ่าฮ่าขึ้นมา และรีบยกมือปิดปากทันที “ฉินหวังเฟยข้าไม่ได้ขำท่านนะ ท่านอย่าเข้าใจผิด”

        หานอวิ๋นซียกยิ้มอย่างเย็นชาไม่แม้แต่จะมอง นางไม่สนใจและเดินตรงออกไปข้างนอก

        ทันทีที่ออกไปมู่ชิงอู่ก็คว้าข้อมือของมู่หลิวเยวี่ยและพูดเสียงดังว่า “เด็กบ้า พอได้แล้ว!ถ้าเจ้าไม่มีธุระอะไรที่นี่ มาจากทางไหนก็กลับไปทางนั้นเสีย!”

        มู่หลิวเยวี่ยสะบัดมือออกอย่างแรงและตะโกนออกไปด้านนอกว่า “ทำไมล่ะ หัวเราะก็ไม่ได้เลยหรือไร!หากมีความสามารถคนอื่นก็จะพากันนับถือ แต่ถ้าไม่มีความสามารถแล้วจะทำอะไรได้?”

        ทันทีที่พูดจบมู่ชิงอู่ก็ยกมือขึ้นมาปิดปาก แต่ไม่คาดคิดว่ามู่หลิวเยวี่ยจะกัดมือของมู่ชิงอู่ผลักเขาออกไปและตะโกนต่อไปว่า “กลัวคนอื่นจะพูดว่าไร้ความสามารถหรือไร?”

        แม้ว่าหานอวิ๋นซีจะเดินออกไปไกลแล้วแต่เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของแม่ทัพมู่ก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหันหลังกลับไปเพื่อที่จะสั่งสอน ทว่าหานอวิ๋นซีกลับหยุดไว้

        นางหันหลังกลับและเดินเข้าไปด้วยตัวเองเมื่อเห็นหานอวิ๋นซีเดินมา มู่ชิงอู่ก็ปิดปากมู่หลิวเยวี่ยไว้แน่นและอธิบายว่า“สตรีผู้นี้เป็นบ้า พูดจาไร้สาระ หวังเฟยอย่าไปใส่ใจเลย”

        อย่างไรแล้วมู่หลิวเยวี่ยก็เป็นน้องสาวทางสายเลือดของมู่ชิงอู่ และเป็นบุตรสาวทางสายเลือดของแม่ทัพมู่แม้ว่ามู่ชิงอู่จะอธิบาย แต่จริงๆ แล้วเขากำลังขอร้องให้มู่หลิวเยวี่ยด้วยกลัวว่าหานอวิ๋นซีจะโกรธและลงโทษมู่หลิวเยวี่ยที่ไปดูถูกนาง

        ไม่ว่ามู่หลิวเยวี่ยจะแย่เพียงใดนางก็ยังเป็นน้องสาวของเขาอยู่ดี และไม่ว่าหานอวิ๋นซีจะดีเพียงใด นางก็ยังเป็นคนนอก

        เรื่องนี้หานอวิ๋นซีสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนในเมื่อวันนี้นางมาที่นี่แล้ว แน่นอนว่าจะไม่ล้มเลิกเพราะคำพูดแย่ๆของมู่หลิวเยวี่ยหรอก

        นอกจากนี้หานอวิ๋นซีรู้ดีว่าแม้ว่าตนเองจะมีสถานะสูงส่งแต่ก็ไม่มีอำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือและไม่สามารถปราบปรามผู้อื่นได้

        หากปราศจากการอนุญาตจากหลงเฟยเยี่ยฉินหวังเฟยก็เป็นเพียงชื่อปลอมสำหรับนาง แม้ว่าจะช่วยไท่จื่อไว้ได้แล้วอย่างไรล่ะใครจะจำนางในนามฉินหวังเฟยได้จริงๆ?

        ไม่ต้องพูดถึงไท่อี้เฟยหรอกแม้ว่ามู่หรงหว่านหรูจะอยู่ที่นี่ในวันนี้ ไม่ว่ามู่หลิวเยวี่ยจะไม่พอใจแค่ไหนทว่าก็ไม่ได้กล้าที่จะหยิ่งผยองขนาดนั้น

        หากไม่ใช่เพราะบุญคุณที่ช่วยชีวิตสองพ่อลูกจวนแม่ทัพมู่ก็คงไม่เคารพนางมากขนาดนี้

        หากต้องการอยู่อย่างมีฐานะและมีศักดิ์ศรีสุดท้ายแล้วก็ยังต้องพึ่งพาตัวเองอยู่ดี

        หานอวิ๋นซีโบกมือส่งสัญญาณให้มู่ชิงอู่ปล่อยมือ

        มู่ชิงอู่ค่อนข้างรู้สึกกังวลมองมู่หลิวเยวี่ยก่อนจะปล่อยมือ มู่หลิวเยวี่ยที่ไม่ได้โง่ก็ไม่ได้พูดจาจาบจ้วงต่อหน้าหานอวิ๋นซีต่อไป

        นางยืนอยู่ต่อหน้าหานอวิ๋นซีพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มและพูดในใจว่า “หานอวิ๋นซีอย่างไรแล้วท่านพ่อกับพี่ชายของข้าก็ปกป้องข้าอยู่ดี ท่านจะทำอะไรข้าได้? ต่อให้จะถูกลงโทษ จะถูกเฆี่ยนตีอีก ข้าก็ไม่กลัว!วันนี้ข้าจะทำให้ท่านขายขี้หน้าให้ได้”

        หานอวิ๋นซีมองไปที่มู่หลิวเยวี่ยอย่างเย็นชายิ้มอย่างตรงไปตรงมาและถามว่า “มู่หลิวเยวี่ย เจ้าคิดว่าข้าจะหาตัวคนผิดไม่เจอหรือ?”

        “หลิวเยวี่ยมิบังอาจฉินหวังเฟยเป็นคนที่ยอดเยี่ยม เป็นเทพเซียนไม่มีสิ่งใดในโลกยากเกินกว่ามือของฉินหวังเฟย”มู่หลิวเยวี่ยพูดแดกดันและเต็มไปด้วยการเสียดสี

        ที่ด้านข้างสีหน้าของแม่ทัพมู่และมู่ชิงอู่ซีดเซียว แม่ทัพมู่ที่ทนไม่ไหวก็พูดด้วยความโกรธว่า“มู่หลิวเยวี่ย ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ออกไปเสีย!”

        คำพูดของมู่หลิวเยวี่ยทำให้หานอวิ๋นซีโกรธขึ้นมาครั้งที่แล้วนางถูกแม่ทัพมู่เฆี่ยนตีไปหลายครั้ง และถือว่านางโชคดีไปแต่คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้นางยังกล้าได้คืบเอาศอกอีก

        นางมีชื่อเสียงแต่ไม่มีอำนาจไม่อยากที่จะสร้างปัญหาให้มากมายมู่หลิวเยวี่ยคิดว่าจะรังแกนางได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?

        หานอวิ๋นซีหยุดแม่ทัพมู่และพูดด้วยรอยยิ้มจางๆว่า “มู่หลิวเยวี่ย เจ้ากล้าที่จะเดิมพันกับข้าเรื่องไส้ศึกหรือไม่? ใครแพ้...ถอดเสื้อผ้าออกแล้ววิ่งไปรอบๆ ถนนเสวียนอู่ เป็นอย่างไรล่ะ?”

        การเดิมพันครั้งนี้ยิ่งใหญ่เหลือเกิน!

        ทั้งแม่ทัพมู่และมู่ชิงอู่ต่างตกตะลึงอ้าปากค้างพวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าฉินหวังเฟยผู้สง่างามจะคิดเดิมพันเช่นนี้

        มู่หลิวเยวี่ยเองก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้น กลัวว่าจะถูกหานอวิ๋นซีจะช่วงชิงไปก่อนนางจึงรีบพูดว่า “แน่นอน ข้าพนันได้เลยว่าท่านหาไม่เจอ!”

        จวนแม่ทัพใหญ่ตามหาไส้ศึกมาหนึ่งเดือนแล้วด้วยเพราะเกี่ยวกับความปลอดภัยของพี่ชาย ฮ่องเต้เองก็เคยแอบสั่งให้สายสืบหลายคนจากศาลต้าหลี่มาสอบสวนแล้วแต่น่าเสียดายที่ไม่มีผลลัพธ์ใดๆ

        มู่หลิวเยวี่ยรู้สึกว่าการที่พี่ชายไปขอความช่วยเหลือจากหานอวิ๋นซีเรียกได้ว่าสมองคงเลอะเลือนไปแล้วแน่ๆ หานอวิ๋นซีมาที่นี่ก็เพื่ออวดดีเท่านั้นแหละ

        รู้วิชาการแพทย์แค่เล็กน้อยแล้วคิดว่าตนเองทำได้ทุกเรื่องอย่างนั้นหรือ? ช่างน่าขำสิ้นดี!

        แน่นอนว่านางต้องการเดิมพันอยู่แล้วถึงเวลานั้นจะได้สั่งให้หานอวิ๋นซีถอดเสื้อผ้าแล้ววิ่งไปรอบๆ ถนนเสวียนอู่การทำสิ่งที่น่าละอายเช่นนี้จะทำให้ฉินอ๋องมีเหตุผลเพียงพอที่จะหย่ากับนาง!

        เพราะมันคือการอภิเษกหากชายาเอกตายไปอย่างไม่มีความผิด ตำแหน่งนั้นก็จะว่างตลอดไป อย่างไรก็ตามหากเป็นเพราะนางฝ่าฝืนโอวาทสามประการและทำผิดศีลสี่ข้อใหญ่ หลังจากหย่าขาดแล้วฉินอ๋องยังคงสามารถหาคนใหม่มาแทนที่ได้!

        มู่หรงหว่านหรูตั้งหน้าตั้งตารอการตายของหานอวิ๋นซีและมู่หลิวเยวี่ยเองก็ต้องการให้หานอวิ๋นซีหย่าขาดจากฉินอ๋อง

        เมื่อเห็นความมั่นใจในตนเองของมู่หลิวเยวี่ยแววตาของหานอวิ๋นซีก็แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และพูดอย่างจริงจังว่า “ตกลงแต่ถ้าข้าพบไส้ศึก เจ้าก็จะแพ้”

        “ภายในหนึ่งเดือนกล้าหรือไม่?” มู่หลิวเยวี่ยท้าทายแน่นอนว่านางต้องการจำกัดเวลา

        หนึ่งเดือนดูเหมือนจะสั้นไปหน่อยแต่หานอวิ๋นซียังคงตกลงอย่างง่ายดาย ครั้งนี้การค้นหาไส้ศึกเป็นเรื่องเล็กน้อยการสั่งสอนองค์หญิงผู้นี้ต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่!

        นางต้องสอนบทเรียนให้กับสตรีที่หยิ่งผยองและหยาบคายคนนี้ด้วยตัวเองให้ครั้งหน้าเมื่อเจอนางแล้วจะต้องเดินหนีไปทางอื่น!

        “หากหาไส้ศึกไม่เจอภายในหนึ่งเดือนก็จะถือว่าท่านแพ้!” มู่หลิวเยวี่ยถามอย่างจริงจังเพื่อต้องการคำตอบยืนยันจากหานอวิ๋นซี

        “ขอให้แม่ทัพมู่เป็นพยานด้วย”หานอวิ๋นซีมองไปที่เจ้าของจวนอย่างแม่ทัพมู่

        แม้ว่าวันนี้จะเดินไปรอบๆและไม่พบเบาะแสอะไรเลย แม่ทัพมู่เองค่อนข้างผิดหวัง แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรเขาก็ไม่ต้องการให้บุตรสาวเสียหน้า และไม่ต้องการให้ฉินหวังเฟยเสียหน้าเช่นกัน!

        “หวังเฟยข้าคิดว่าลืมการเดิมพันนี้ไปเสียดีกว่า อย่างไรแล้วเรื่องไส้ศึก...”

        ใครจะรู้ว่าก่อนที่คำพูดจะจบลงมู่หลิวเยวี่ยก็ขัดขึ้นมา “ท่านพ่อ นี่คือสิ่งที่ฉินหวังเฟยพูดเองว่าจะเดิมพันเราไม่สามารถทำลายความตั้งใจของหวังเฟยได้หรอก”

        “ยังจะมีหน้ามาพูดอีก!”แม่ทัพมู่โกรธมากจนเกือบจะฟาดแส้

        หมู่หลิวเยวี่ยรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยจึงถอยหลังหนึ่งก้าว ทว่าสายตายังคงมองไปที่หานอวิ๋นซีอย่างยั่วยุเกรงว่านางคงได้เสียใจเป็นแน่

        “แม่ทัพใหญ่ข้าพูดไปแล้วไม่คืนคำ แม้ว่าข้าจะเป็นสตรี ทั้งยังเป็นฉินหวังเฟยสิ่งที่พูดไปก็ไม่ใช่ว่าต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างหรือไร?” หานอวิ๋นซีถามอย่างจริงจัง

        พูดมาถึงขนาดนี้แล้วหานอวิ๋นซีถึงกับยกสถานะฉินหวังเฟยออกมา เพียงแต่แม่ทัพมู่ร้อนรนใจเขาไม่สามารถทนได้ไม่ว่าใครจะชนะหรือแพ้ก็ตาม

        “หวังเฟยท่านเห็นแก่หน้าข้า...”

        ก่อนที่จะพูดจบมู่ชิงอู่ที่อยู่ด้านข้างก็พูดว่า “ท่านพ่อ หลิวเยวี่ยสัญญาแล้วว่าจะไม่สร้างปัญหากลับกลอกเชื่อไม่ได้จริงๆ!”

        คำพูดนี้ของมู่ชิงอู่ทำให้หานอวิ๋นซีรู้สึกประหลาดใจอย่างมากดูเหมือนว่าเขาจะทนกับน้องสาวที่เอาแต่ใจผู้นี้มากพอแล้ว ดีมากชายผู้นี้ไม่ทำให้นางผิดหวังจริงๆ

        แม่ทัพมู่เหลือบมองมู่ชิงอู่เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาและจริงจังของหานอวิ๋นซีเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบตกลง

        เมื่อเห็นท่านพ่อพยักหน้ามู่หลิวเยวี่ยก็รู้สึกดีใจอย่างมากนางแทบรอไม่ไหวที่จะเขียนจดหมายเพื่อบอกข่าวดีแก่องค์หญิงฉางผิงเพื่อให้เจ้าหญิงฉางผิงกลับมาดูเรื่องตลกที่เมืองหลวง

        อย่างไรก็ตามมู่หลิวเยวี่ยก็พบว่านางมีความสุขเร็วเกินไป

        “แม่ทัพมู่ในเมื่อไม่พบเบาะแสใดๆ ในจวน ดูจากตอนนี้แล้ว คงมีเพียงทางเดียวเท่านั้น”หานอวิ๋นซีพูดอย่างจริงจัง

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมามู่หลิวเยวี่ยก็ขมวดคิ้วและมอง เมื่อเห็นสีหน้าสงบบนใบหน้าของหานอวิ๋นซีนางก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล

        “ฉินหวังเฟยโปรดบอกข้าด้วย” แม่ทัพมู่เองก็ประหม่าเช่นกัน

        “หาจากต้นตอ”หานอวิ๋นซีพูดอย่างจริงจัง

        “ต้นตอ?” มู่ชิงอู่งงงวย

        “แหล่งที่มาของยาพิษอย่างไรล่ะ”หานอวิ๋นซีพูดเรียบๆ

        พิษงูหมื่นตัวนั้นเป็นพิษหายากมากเป็นส่วนผสมของงูพิษสิบชนิดที่มีพิษมากที่สุดในโลก

        เหตุที่เรียกว่า“พิษงูหมื่นตัว” แท้จริงแล้วไม่ได้สร้างมาจากพิษของงูหมื่นตัวแต่เป็นเพราะพิษของงูทั้งสิบชนิดที่มีพิษมากที่สุดในโลกสามารถเทียบเท่ากับพิษของงูพิษธรรมดานับหมื่นตัว

        แค่ชื่อก็บ่งบอกได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวแล้ว

        ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผสมพิษชนิดนี้ไม่เพียงแต่ต้องรู้อัตราส่วนในการผสมเท่านั้นแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการหางูที่มีพิษมากที่สุดสิบชนิดและดึงพิษออกมา

        แม้ว่าจะมีการกล่าวว่ายาและพิษอยู่ในตระกูลเดียวกันด้วยเพราะยาที่มากเกินไปก็จะกลายเป็นพิษได้และพิษในปริมาณเล็กน้อยก็จะสามารถเป็นยาได้เช่นกัน อย่างไรก็ตามนี่เป็นกรณีพิเศษที่ยาและพิษยังคงมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน

        อย่างไรก็ตามพิษงูทั้งสิบชนิดนี้กลับเป็นกรณีพิเศษ เนื่องจากพวกมันมีพิษแรงจึงเป็นยาที่ดีสำหรับโรคที่รักษายากบางโรคด้วยเช่นกัน