ตอนที่ 2
เช้าวันต่อมาหลังส่งสามีหนุ่มที่หน้าบ้านขิมก็หยิบมือถือเพื่อติดต่อสื่อสาร เธอไม่ได้โทรหาจิ๋วแม้เค้าจะส่งข้อความมาถามเธอถึงเื่เมื่อวานั้แ่เย็นเกือบร้อยข้อความก็ตามแต่เธอติดต่อไปหาช่างรับติดตั้งกล้องวงจรปิดหลังพูดคุยและตกลงกันถึงรายละเอียดของงานรวมถึงค่าใช้จ่ายจนแล้วเสร็จขิมก็นัดให้ช่างเข้ามาที่บ้านใน่ที่อุ้มออกไปจ่ายตลาด
“นี่ค่ะเงินค่าจ้างทั้งหมด” ขิมพูดพร้อมยื่นส่งเงินจำนวนมากที่รวมทั้งค่าอุปกรณ์ค่าแรงให้กับหัวหน้าช่าง แม้เป็จำนวนที่เยอะแต่ขิมเต็มใจที่จะจ่ายให้กับช่างที่ไม่ถามซอกแซกแม้เธอจะบอกให้แอบติดกล้องในมุมที่มิดชิดและไม่น่าติดแค่ไหนก็ตาม
“ขอบคุณครับคุณขิม” หัวหน้าช่างพูดพลางยื่นมือออกมารับเงินไปจากมือขาวๆของขิมพร้อมส่งยิ้มหวานที่ดูน่าขยะแขยงให้กับเธอ
หลังรถของพวกช่างออกไปเพียงชั่วอึดใจ ยังไม่ทันที่ขิมจะหันหลังเดินเข้าบ้านเธอก็เห็นอุ้มเข็นจักรยานเข้ามาทางประตูหลังพอเห็นอย่างนั้นขิมจึงรีบแหวกกายผ่านประตูเข้ามาหลบซ่อนตัวในบ้าน
เวลาผ่านเลยจนถึงเที่ยงนางแบบสาวจึงเดินลงมาที่ห้องกินข้าวที่ตอนนี้อาหารถูกจัดเตรียมไว้บนโต๊ะจนแล้วเสร็จโดยฝีมือแม่บ้านสาวร่างอวบ
“เรียกช่างมาแต่เช้าเลยนะคะน้องขิม”
คำพูดที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงยียวนหยอกเย้าทำให้ขิมเงยหน้าจากอาหารบนโต๊ะแล้วหันมองไปยังอุ้มที่ยืนอยู่ในครัว
“ช่างอะไรหรอคะพี่อุ้ม” ขิมแกล้งถามทำตาใสหวังให้อุ้มเชื่อว่าเธอเข้าใจผิดไปเอง
“ช่างติดตั้งกล้องวงจรปิดไงคะพี่เห็นรถขับสวนพี่ออกไปก่อนเข้ามาในบ้าน น้องขิมก็ยืนส่งอยู่นี่” อุ้มตอบด้วยน้ำเสียงยียวนแต่หนักแน่นไร้ซึ่งความลังเล
พอรู้ว่าไร้ซึ่งทางหลบหนีขิมจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ใช่ค่ะ ขิมเรียกช่างให้มาติดกล้องอย่างที่พี่อุ้มว่าจริงๆนั่นแหล่ะค่ะ....ติดเอาไว้ดูความเรียบร้อย่ที่ขิมไม่อยู่บ้านน่ะค่ะ”
“ว่าแต่มองไม่เห็นเลยนะคะ...แอบติดไว้ตรงไหนบ้างเนี่ย....ติดแบบไร้สายหรือแบบมีสายหรอคะ” อุ้มแถมด้วยน้ำเสียงยียวนพลางผุดยิ้มขึ้นที่มุมปาก
หน้าของขิมมุ่ยคิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันทีที่อุ้มพูดจบความรู้สึกชื่นชมในตัวของแม่บ้านสาวคนนี้เมื่อแรกเห็นจางหายไม่มีเหลือ
“อย่าทำหน้าซีเรียสยังงั้นซิคะพี่แซวเล่นเฉยๆ”
พูดจบอุ้มก็เดินออกไปจากบ้านแล้วปล่อยให้ขิมนั่งกินข้าวคนเดียวตามลำพังเหมือนเช่นที่เป็ประจำ……
หลังจากแพ้เสียงในหัวของตนเองจนต้องจ้างช่างมาติดตั้งกล้องแอบถ่ายตามคำยั่วยุของอุ้มรวมถึงเมื่อคืนก็ได้เสพสมกับสามีหนุ่มอย่างเร่าร้อนตามเคยเช้าวันนี้ขิมก็เดินเคียงคู่กับโน้ตมาที่หน้าบ้าน
“คืนนี้น้องขิมกลับบ้านกี่โมงนะครับ” โน้ตถามเมื่อเดินมาใกล้จะถึงรถคันงามของตัวเอง
“น่าจะมืดเลยค่ะ.....พี่โน้ตกินข้าวเย็นก่อนเลยนะคะไม่ต้องรอขิม” ขิมตอบสามีหนุ่มด้วยรอยยิ้ม
หากไม่นับเื่ที่เธอแอบหลับนอนกับคนขับรถจนโดนแม่บ้านจับได้และแม้ว่าทั้งเธอและโน้ตจะมีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยเมื่อเทียบกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันทั่วไปขิมก็ยังรู้สึกว่าพวกเค้าก็เป็คู่สามีภรรยาไฮโซปรกติที่พบเจอได้ทั่วไป
“งั้นพี่จะรอนอนพร้อมน้องขิมนะครับ”
“วันนี้พี่โน้ตไม่ไปไหนหรอคะ”
“ไม่ไปครับวันนี้พี่ขอพักซักวัน”
โน้ตตอบไปเพราะรู้สึกเหนื่อยล้าสะสมมาจากการทำงานหนักวันนี้เป็วันหยุดจึงไม่อยากไปไหน
“แต่ถ้าดึกไปก็ไม่ต้องรอก็ได้นะคะ” ขิมตอบก่อนพุ่งหน้าเข้าจุ๊บแก้มโน้ต
พอได้แสดงความรักกับสามีแบบพอหอมปากหอมคอและละสายตากลับมาที่รถนอกจากจิ๋วแล้วอุ้มก็ยืนอยู่ใกล้ๆ ขิมมองผ่านจิ๋วไปยังอุ้มที่อยู่ด้านหลังส่งสายตาไม่เป็มิตรไปให้ในขณะที่อุ้มยืนส่งยิ้มยียวนกลับมา
ขิมไม่รู้จะทำอย่างไรหรือจะพูดอะไรกับอุ้มจึงเดินตรงขึ้นรถพร้อมพูดบอกจิ๋วให้ออกรถไปยังสถานที่ที่ทำงานในวันนี้
“เอ่อ....ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับคุณขิม”
จิ๋วถามขึ้นหลังขับรถออกมาจากบ้านได้พักใหญ่หลังบรรยากาศเงียบขรึมปกคลุมรถอยู่นานน่าอึดอัด
“ว่า”
“คือไอ้ข้อความที่บอกว่าเคลียร์กับพี่อุ้มเรียบร้อยที่ส่งมาเมื่อวาน...หมายความว่ายังไงครับ....เรียบร้อยยังไง พี่อุ้มจะไม่ฟ้องคุณโน้ตใช่ไหมครับ” จิ๋วถามขึ้นเพราะข้อความตอบกลับหนึ่งข้อความถ้วนที่ขิมส่งมาเมื่อวานมันไม่ได้ช่วยให้จิ๋วหายงุนงงได้ซักเท่าไหร่
“ถ้าอยากรู้ทำไมนายไม่โทรถามพี่อุ้มเองหล่ะ มีเบอร์อยู่นี่” ขิมสวนกลับ
“ผะ....ผมไม่กล้าโทรไปหาพี่อุ้มตอนนี้หรอกครับ” จิ๋วตอบพร้อมแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนออกมา
“ก็หมายความตามที่บอกนั่นแหล่ะเคลียร์กันแล้ว พี่อุ้มบอกว่าจะไม่บอกเื่ที่เห็นให้พี่โน้ตรู้” ขิมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
แม้มีคำถามอยู่มากมาย แต่เมื่อขิมว่ามาอย่างนี้จิ๋วจึงไม่กล้าถามอะไรต่อเค้าเลือกที่จะรอเวลาที่เหมาะสมแล้วโทรถามอุ้มเอาในทีหลังจะดีกว่า…….
หน้าที่ของจิ๋วตามที่ขิมว่าจ้างนอกจากขับรถรับส่งหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยระหว่างที่ขิมทำงานก็เป็สิ่งที่ควรทำเค้ายืนมองขิมอยู่ห่างๆในจุดที่ผู้จัดการส่วนตัวของขิมเคยอยู่
แต่มันกลับทำให้บรรยากาศระหว่างถ่ายแบบดูแตกต่างไปเมื่อทุกคนในกองเห็นบอดี้การ์ดร่างใหญ่ยืนคุ้มกันด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง
“ถ่ายเสร็จแล้วหรอครับคุณขิม” จิ๋วเอ่ยถามขิมทันทีที่เธอเดินตรงมาหา
“พักกองหนึ่งชั่วโมงน่ะ” ขิมตอบห้วนๆก่อนพูด “นายรออยู่นี่นะ ฉันขอไปนั่งพักในรถก่อนถ้าเค้าจะถ่ายต่อนายก็ค่อยไปเรียกฉันนะ”
หลังจิ๋วพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายขิมก็พาร่างสูงโปร่งไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลโดยเป้าหมายหลักไม่ใช่พักผ่อนหากแต่เป็การเปิดดูกล้องแอบถ่ายเพื่อสำรวจดูความเรียบร้อยของบ้านในเวลาบ่ายวันเสาร์ที่โน้ตอยู่บ้านเพียงลำพังกับอุ้มสองต่อสอง
นางแบบสาวเลื่อนดูกล้องในห้องนั่งเล่นเป็ตัวแรกก็เห็นสามีนั่งอ่านหนังสือเล่นอยู่บนโซฟาเพียงลำพังความกังวลใจในระหว่างถ่ายแบบหายเป็ปลิดทิ้งรู้สึกโล่งใจที่ไม่เห็นอุ้มอยู่ในมุมกล้อง ขิมนั่งจ้องจอมือถืออยู่เกือบสิบนาทีพลางคิดไปว่าอุ้มคงแค่พูดเล่นแต่แล้วความสบายใจของเธอก็พลันหายไปเมื่อเธอเห็นอุ้มเข้ามาในวิถีกล้อง
แม่บ้านสาวร่างอวบไม่ได้ทำอะไรผิดวิถีเธอยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่บกพร่อง สองมือจับด้ามไม้ม็อบโน้มตัวลงถูพื้นบริเวณด้านหน้าโซฟาที่โน้ตนั่งอยู่
“คุณโน้ตอุ้มขอเช็ดพื้นหน่อยนะคะ”อุ้มพูดด้วยน้ำเสียงปรกติ
“ผมเกะกะไหมอ่ะ....ให้ขึ้นไปรอบนห้องไหมครับ” โน้ตตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส
“ไม่เกะกะเลยค่ะอุ้มเช็ดแค่แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว คุณโน้ตยกขาขึ้นแป๊บนึงนะคะ” อุ้มพูดในขณะที่วางไม้ม็อบไว้บนพื้นก่อนก้มตัวลงไปหยิบผ้าเช็ดพื้นในถังน้ำขึ้นมาบิดหมาดๆ
หากดูผ่านๆอุ้มก็ทำหน้าที่ของตัวเองตามปรกติ แต่ที่แปลกไปในวันนี้คือเธอสวมใส่กระโปรงพลีทสั้นเอวสูงสีชมพูทั้งที่ปรกติจะใส่กระโปรงที่ยาวกว่านี้และส่วนบนก็มักจะใส่เป็เสื้อยืดธรรมดาไม่ใช่เสื้อสายเดี่ยวเอวลอยสีขาวที่ขิมไม่เคยเห็นอุ้มใส่มาก้มๆเงยๆทำความสะอาดพื้นอยู่ในตอนนี้
อุ้มก้มตัวนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าโซฟาที่โน้ตนั่งแล้วใช้ผ้าที่ชุบน้ำหมาดๆเช็ดถูที่ข้างใต้โซฟาตอนยืนก็ว่าสั้นแล้วแต่จากมุมกล้องแอบถ่ายทางด้านหลังขิมเห็นแก้มก้นสีน้ำผึ้งที่กางเกงในจีสตริงสีแดงเก็บไม่มิดของอุ้มอย่างชัดเจนเธอละสายตาจากบั้นท้ายอุ้มเงยมองสามีพอเห็นโน้ตเหลือบมองเป็ระยะๆใจขิมก็สั่นขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ
“ทำไมวันนี้แต่งตัวอย่างนี้หล่ะครับ” โน้ตถามขึ้นในขณะที่ทำทีเป็อ่านหนังสือ
อุ้มเงยหน้าขึ้นมองก่อนตอบ “ทำไมถึงถามอย่างนั้นหล่ะคะเมื่อก่อนอุ้มก็แต่งแบบนี้ประจำนี่”
โน้ตหันมองอุ้มก่อนพูด “มันก็จริงครับ....แต่ว่าผมไม่เห็นอุ้มแต่งแบบนี้ั้แ่ที่ทำงานอยู่บ้านพ่อแล้ว”
“อ๋อ” อุ้มตอบพร้อมพยักหน้ารับก่อนพูด “พอดีว่าเสื้อผ้าที่ซักมันแห้งไม่ทันน่ะค่ะ...อุ้มเลยเอาเสื้อผ้าเก่าๆมาใส่”
“อ๋อ...ครับ” โน้ตตอบรับจบก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ
พอเ้านายหนุ่มไม่ได้ถามอะไรต่ออุ้มก็หมุนตัวหันมาทำความสะอาดโต๊ะที่อยู่หน้าโซฟาต่อั้แ่ที่อุ้มเข้ากล้องขิมเห็นแต่ด้านหลังไม่เห็นด้านหน้าตอนนี้พออุ้มหันมาขิมจึงถึงได้เห็นเม็ดนูนๆสองเม็ดที่ดันเนื้อผ้าของเสื้อสีเดี่ยวสีขาวอย่างชัดเจนโนบรา กระโปรงพลีทสั้น กางเกงในจีสตริงสุดเซ็กซี่ของอุ้มทำเอาเืในกายของขิมเดือดพล่าน.........อุ้มตั้งใจจะทำตามที่เคยพูดกับเธอไว้อย่างแน่นอน
ในขณะที่ขิมกำลังคิดอยู่นั้นอุ้มที่เช็ดบนโต๊ะจนสะอาดดีแล้วก็ก้มตัวลงไปเช็ดที่พื้นใต้โต๊ะต่อจากมุมกล้องขิมเห็นบั้นท้ายของอุ้มไม่ถนัดเหมือนเมื่อกี๊แต่เธอเห็นสายตาของสามีที่จ้องมองไม่วางตาได้อย่างชัดเจน
ขิมจ้องมองโน้ตที่ลอบมองบั้นท้ายของอุ้มผ่านหน้าจอมือถือที่ฉายภาพจากกล้องแอบถ่ายอยู่นานจนกระทั่งอุ้มเช็ดพื้นใต้โต๊ะเสร็จ เค้าถึงได้ละสายตากลับมามองหนังสือต่อ
“เสร็จแล้วค่ะคุณโน้ต” อุ้มพูดพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วก้มลงหยิบถังน้ำเพื่อเอาไปจัดการต่อ
แต่เดินไปได้ไม่เท่าไหร่อยู่ดีๆอุ้มก็ร้องลั่น
“ว๊าย!!!!!!!”
เสียงร้องของอุ้มทำเอาทั้งโน้ตและขิมสะดุ้งโหยงขิมรีบเปลี่ยนมุมกล้องไปยังห้องครัว อุ้มล้มก้นจ่ำเบ้าอยู่บนพื้นทั้งร่างกายและพื้นครัวชุ่มโชกฉ่ำแฉะด้วยน้ำในถังที่ล้มนอนอยู่ใกล้ๆ
“อุ้ม...เป็ไร” โน้ตถามทันทีที่เดินมาถึงห้องครัว
“อุ้มล้มน่ะค่ะ...ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ใ” อุ้มตอบพลางขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง
โน้ตก้มลงมาดูก่อนถาม “แล้วเป็ไรมากไหมเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
“ไม่เป็ไรมากค่ะแค่ตัวเปียกแล้วก็เจ็บก้นนิดหน่อย” อุ้มตอบพร้อมจ้องมองตาโน้ต
อุ้มเจ็บจริงหรือเปล่าขิมไม่แน่ใจแต่ที่แน่ใจคือยอดถันชูชันที่นูนเด่นเห็นเป็เม็ดชัดขึ้นบนเนื้อผ้าของเสื้อสายเดี่ยวสีขาวที่ชุ่มโชกแฉะฉ่ำด้วยน้ำดูยิ่งดึงดูดสายตาของโน้ตให้มองจ้องไม่วางตา
“คุณโน้ตช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ” คำถามของอุ้มทำให้โน้ตละสายตาขึ้นมองหน้าแม่บ้านสาวของตัวเองก่อนถาม
“มะ....เมื่อกี๊อุ้มพูดว่าอะไรนะครับ”
“ช่วยดูให้อุ้มหน่อยได้ไหมคะ”
“ดูอะไรครับ”
“ดูตัวอุ้มให้หน่อยน่ะค่ะว่ามีตรงไหนช้ำหรือเปล่า”
พูดจบอุ้มก็เด้งตัวขึ้นจากนั่งคุกเข่าเป็คลานสี่ขาแล้วหันหลังไปทางโน้ตก่อนจะยกก้นขึ้นพร้อมกับเหลียวหลังมาถาม“คุณโน้ตช่วยดูก้นอุ้มให้หน่อยนะคะว่า....มันช้ำไหม”
จากมุมกล้องขิมเห็นแต่ดวงตาที่เบิกโพลงของสามีที่คงมองจ้องบั้นท้ายของอุ้มอย่างเต็มๆตาไม่เห็นรอยช้ำของอุ้ม
“เป็ไงบ้างคะคุณโน้ต ช้ำไหม” อุ้มถามหลังเวลาล่วงผ่านมาได้ 2 นาที
เสียงของอุ้มดึงสติโน้ตให้ละสายตาจากบั้นท้ายอวบอัดสีน้ำผึ้งของอุ้มแล้วเงยหน้ามองตาเธอก่อนจะตอบ “มะ...ไม่มีตรงไหนช้ำครับ อุ้ม”
“แน่ใจหรอคะคุณโน้ตดูดีๆนะคะ” อุ้มถามใช้น้ำเสียงยั่วเย้า
“แน่ใจครับผมดูดีแล้ว” โน้ตตอบพร้อมจ้องตาอุ้มก่อนลุกขึ้นยืนแล้วพูดต่อ “แต่ถ้าอุ้มรู้สึกเจ็บจริงๆ...ผมพาไปหาหมอได้นะ”
อุ้มชะงักงันไปนิดนึงก่อนขยับตัวนั่งพับเพียบแล้วพูด “ถ้าคุณโน้ตบอกว่าไม่ช้ำ ก็ไม่ต้องไปหาหมอหรอกค่ะ”
พอบทสนทนาจบลงโน้ตก็เดินออกไปจากวิถีกล้องกลับมานั่งอ่านหนังสือที่โซฟาไม่มีปฏิกิริยาอะไรขิมจึงเปลี่ยนกลับไปดูกล้องในห้องครัวต่อ อุ้มยืนฉีกยิ้มกว้างอยู่ในนั้น……….
2K
![สุขสันต์วันเกิด! เจ้ามังกรน้อย! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578725089_22329400.webp)
