[จบ] กลับไปในยุค 80 จนกลายเป็นที่ชื่นชอบของอดีตสามี

บทที่ 16 การรอคอยที่แสนยาวนาน

หากใครถามหวังชุ่ยเฟินกับตู้อวิ๋นเซิงว่าพวกเขารู้สึกอย่างไรตอนนี้ พวกเขาสามารถตอบพร้อมกันได้เลยว่า อยากจะหายตัวไปจากตรงนี้!

ตู้อวิ๋นเซิงฉวยโอกาสที่หวังชุ่ยเฟินกำลังถูกทุบตี พยายามจะหลบหนี

แต่เขาจะสมหวังได้ง่าย ๆ ที่ไหนกัน?

หลิวอิ๋นซิ่งเฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว และเมื่อเธอเห็นเขาพยายามวิ่งไปด้านข้าง เธอก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางทางชายหนุ่มเอาไว้ "คุณตู้! คุณจะไปไหนคะ" 

ตู้อวิ๋นเซิงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ทั้งยังพยายามหมุนตัวกลับ และวิ่งไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นเขาก็ถูกผานเยว่กุ้ยที่วิ่งเข้ามาพอดีขวางทางไว้ "คุณตู้ อย่าวิ่งสิ!"

เมื่อมีคนมาที่นี่มากขึ้น และล้วนถือไฟฉายกันไว้ในมือ ตอนนี้ใต้ต้นไทรใหญ่จึงสว่างไสวมาก

คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าที่แห่งนี้มีงานเลี้ยง

เมื่อผานเยว่กุ้ยเห็นอีกฝ่ายชัดเจนยิ่งขึ้น เธอก็เบิกตากว้างและชี้ไปที่หวังชุ่ยเฟิน "ทำ…ทำไมถึงเป็๲เธอ?"

ตอนนี้ความสงสัยของเธอได้รับความกระจ่างแล้วว่า ทำไมแม่เฒ่าเจี่ยถึงโกรธมากขนาดนี้ ที่แท้ไม่ใช่เซี่ยชิงหยวนที่ถูกจับชู้ แต่เป็๲หวังชุ่ยเฟิน!

ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร

หลิวอิ๋นซิ่งเม้มปาก "เห็นไหม? เห็นรึยังว่าผู้หญิงคนนี้น่าทึ่งแค่ไหน เธอสามารถเป็๲ชู้กับชายอื่นได้อย่างหน้าไม่อาย!"

หวังชุ่ยเฟินเกลียดผานเยว่กุ้ยแทบตายในขณะนี้

ถ้ายัยป้านี่ไม่เฮโลพากลุ่มคนมา เธอคงผ่านเ๱ื่๵๹นี้ไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

แต่ตอนนี้มีคนเห็นเธอมากมายแบบนี้ แล้วเธอจะอธิบายตัวเองอย่างไร!

มันเป็๲ความสำเร็จของอีกฝ่ายบนความล้มเหลวของเธอ!

ตอนนี้หญิงสาวได้ลืมไปแล้วว่า เธอเป็๲คนบอกให้ผานเยว่กุ้ยทำแบบนี้เอง

ชายชราคนหนึ่งพูดขึ้นว่า "แม่เฒ่าเจี่ย เกิดอะไรขึ้น?"

แม้ว่าเหตุการณ์จะชัดเจนคาตาแบบนี้ แต่มันก็เป็๲คำถามที่ดี

หญิงชราฟาดหวังชุ่ยเฟินเป็๲ครั้งสุดท้าย แล้วไฟฉายเ๽้ากรรมก็แตกพอดิบพอดี

เธอโยนไฟฉายที่แตกลงบนพื้นและ๻ะโ๠๲ "จะเกิดอะไรขึ้นได้อีกเล่า นอกจากนังสารเลวนี่ลอบคบชู้!"

ขณะพูด ความเกลียดชังก็ยิ่งปะทุขึ้นในใจของเธอ เธอหยิกเนื้อแขนของหวังชุ่ยเฟินอย่างรุนแรง

หญิงสาวรู้สึกอับอายอย่างมาก

ทั่วทั้งร่างกายของเธอปวดร้าวและสะบักสะบอมไปหมด

และตู้อวิ๋นเซิงไอ้สารเลวนั่นก็ไม่คิดจะช่วยอะไรเธอเลย!

หวังชุ่ยเฟินจึงทำได้เพียงช่วยตัวเองเท่านั้น

เธอส่ายหัวอย่างแรงและร้องไห้ออกมา "ฉันถูกเข้าใจผิด! ชายคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันจริง ๆ เป็๲เซี่ยชิงหยวนต่างหากที่มีความสัมพันธ์กับตู้อวิ๋นเซิง ฉันแค่เป็๲คนส่งสารเท่านั้น!"

เมื่อได้ยินหวังชุ่ยเฟินโพล่งเ๱ื่๵๹ของเซี่ยชิงหยวนขึ้นมา ทุกคนก็สบตากันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ก่อนหน้านี้ ตัวเอกของข่าวลือคือเซี่ยชิงหยวนกับตู้อวิ๋นเซิง

หลิวอิ๋นซิ่งรีบพูดว่า "พี่สะใภ้ ฉันรู้ว่าพี่ไม่อยากยอมรับ แต่เมื่อกี้ฉันกับแม่เห็นเต็มสองตาว่าพี่กับครูตู้กำลังจะพลอดรักกัน!"

ขณะที่พูด หญิงสาวก็แสร้งทำหน้าอับอายออกมา

"ถุย! นังบ้านี่!" หวังชุ่ยเฟินถ่มน้ำลายใส่อีกฝ่ายและ๻ะโ๠๲ "อย่ามาใส่ร้ายฉันนะ! เมื่อกี้ฉันสะดุดล้มโดยไม่ได้ตั้งใจ และตู้อวิ๋นเซิงก็มีน้ำใจพยายามที่จะช่วยฉันก็เท่านั้น!"

หลิวอิ๋นซิ่งไม่คิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะถ่มน้ำลายใส่เธอ หญิงสาวจึงหลบไม่ทัน น้ำลายจึงกระเด็นถูกร่างกายของเธอเต็ม ๆ ซึ่งมันยิ่งทำให้เธอเกลียดพี่สะใภ้คนนี้มากขึ้น

แต่เธอยังคงแสร้งเห็นใจอีกฝ่าย "พี่สะใภ้ ที่ฉันพูดคือความจริง พี่เลยโกรธฉันมากสินะ ตู้อวิ๋นเซิงช่วยแบบไหนเหรอ ถึงต้องลงไปนอนกอดกันแบบนั้น?"

ดวงตาของหวังชุ่ยเฟินเปลี่ยนเป็๲สีแดงก่ำ จากเธอก็กระโจนเข้าไปตบหน้าของอีกฝ่ายทันที

"ว้าย!" หลิวอิ๋นซิ่งอุทานและหลบอยู่ข้างหลังแม่เฒ่าเจี่ย

เมื่อเห็นแบบนั้น คนอื่น ๆ ก็รีบหยุดหวังชุ่ยเฟินเอาไว้

เดิมที พวกเขาคล้อยตามคำพูดของหวังชุ่ยเฟินเกี่ยวกับเซี่ยชิงหยวน แต่ตอนนี้พวกเขาไม่ได้เชื่อถือเธออีกแล้ว

นี่มันเหมือนกับที่หลิวอิ๋นซิ่งพูดเลยนี่? เธอโกรธจัดเพราะความอับอายที่ได้รับมา

ภาพทุกอย่างมันชี้ชัดอยู่แล้วจะอธิบายให้ได้อะไรอีก?

ดูเหมือนว่า ข่าวลือเกี่ยวกับเซี่ยชิงหยวนและตู้อวิ๋นเซิงก่อนหน้านี้จะเป็๲เพียงการปกปิดเ๱ื่๵๹อื้อฉาวของตัวเองเสียแล้ว

แม่เฒ่าเจี่ย๻ะโ๠๲ด้วยใบหน้าถมึงทึงว่า "พอแล้ว! แกยังทำตัวน่าอายไม่พออีกหรือไง!"

หลังจากความโกรธของเธอเบาบางลงแล้ว เธอก็ตระหนักว่านี่เป็๲เ๱ื่๵๹อื้อฉาวในครอบครัวและไม่ควรมาดุด่ากันในที่สาธารณะ

แต่ตอนนี้ทุกคนรู้เกี่ยวกับปัญหานี้แล้ว หากพวกเขาไม่แก้ไขอย่างถูกต้อง ตระกูลเจี่ยจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ดังนั้นเธอจึงพูดขึ้นว่า "แกบอกว่าเป็๲การเข้าใจผิด แกมีหลักฐานอะไร"

หวังชุ่ยเฟินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเตะตู้อวิ๋นเซิงที่เงียบและเอาแต่ก้มศีรษะอยู่ "อธิบายเร็ว ๆ สิ!"

ตู้อวิ๋นเซิงยืนก้มหัวอยู่ข้าง ๆ เหมือนไก่ขี้แพ้ ภาพที่เขาถูกคนมากมายเห็นว่านอนกอดกับหวังชุ่ยเฟิน เขาจะยังแก้ตัวอะไรได้อีก?

ในใจของเขากำลังก่นด่าบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของหวังชุ่ยเฟินไปหลายร้อยครั้งแล้ว

ในวันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะหวังชุ่ยเฟิน เขาคงยังอ่านหนังสือและดื่มชาอย่างมีความสุขอยู่ในหอพัก เขาจะอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้ได้อย่างไร?

เธอ๻้๵๹๠า๱ให้เขาอธิบายอะไรอีก

อธิบายว่าคนที่ขอให้เขามาพบในคืนนี้คือเซี่ยชิงหยวน แต่แล้วกลับมานอนกอดกับหวังชุ่ยเฟินเนี่ยนะ?

แม้มันจะเป็๲เ๱ื่๵๹จริงที่เขากับหวังชุ่ยเฟินบังเอิญล้มทับกัน แต่คนอื่นไม่เชื่อคำอธิบายแบบนั้นแน่นอน

เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ว่าจะอธิบายอะไรไปก็ดูจะไม่ถูกต้อง

เมื่อเห็นว่าตู้อวิ๋นเซิงเงียบไป หวังชุ่ยเฟินจึงกรีดร้องขึ้นมา "เซี่ยชิงหยวน! ใช่! เธอบอกว่าจะกลับไปเอาของของเธอและกลับมาที่นี่! ถ้าคุณแม่ไม่เชื่อฉัน ก็บอกให้ทุกคนที่นี่ซ่อนตัวกันก่อน อีกไม่นานเธอก็จะมาแล้วเราทุกคนก็จะจับชู้ตัวจริงได้!"

ทุกคนต่างมองหน้ากัน จากนั้นก็มองไปที่แม่เฒ่าเจี่ยอย่างพร้อมเพรียงกัน

ถึงอย่างไร นี่ก็เป็๲เ๱ื่๵๹ของตระกูลเจี่ย วิธีแก้ไขจึงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ

ตอนนี้มันเป็๲สังคมที่ปกครองกันด้วยกฎหมาย สิ่งที่เรียกว่าการตัดสินโดยคนหมู่มากไม่มีอีกแล้ว

แม่เฒ่าเจี่ยจ้องมองที่ลูกสะใภ้ของตัวเองเป็๲เวลานานก่อนที่จะพูดว่า "เอาล่ะ ฉันจะเชื่อใจแกอีกสักครั้ง!”

ตู้อวิ๋นเซิงกลับไม่เห็นด้วย

ตอนนี้เขาถูกเข้าใจผิดว่ามีอะไรกับหวังชุ่ยเฟินแล้ว เขายังมีเหตุผลที่จะปฏิเสธและหลบหนีจากสถานการณ์นี้ได้ แต่ถ้าเซี่ยชิงหยวนมีส่วนเกี่ยวข้องอีก เขาก็จะถูกตัดสินว่ามีสัมพันธ์สำส่อนกับผู้หญิงที่ออกเรือนแล้วถึงสองคน

การมีสัมพันธ์กับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วถึงสองคนพร้อมกัน จะทำลายชื่อเสียงและอนาคตของเขา

ในขณะที่เขากำลังจะโต้เถียง ผานเยว่กุ้ยก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เธอใช้เช็ดเหงื่อมาปิดปากเขา

ตอนนี้หวังชุ่ยเฟินถูกจับแล้ว หากเซี่ยชิงหยวนนังสุนัขตัวเมียตัวน้อยนั่นไม่ถูกจับได้ เธอจะไม่ได้เงินสิบหยวนแน่นอน

กลิ่นเหงื่อที่รุนแรงทำให้ชายหนุ่มเกือบหมดลมหายใจ เขาถูกผานเยว่กุ้ยและผู้หญิงอีกคนจับเอาไว้ เขาจะยังต่อสู้ได้อยู่อีกเหรอ

จากนั้นผู้หญิงบางคนก็ไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ บางคนซ่อนอยู่หลังกระท่อมมุงจาก และบางคนก็วิ่งไปหลบด้านข้างหลายสิบเมตร จากนั้นก็ปิดไฟฉายและรอให้เซี่ยชิงหยวนมาที่นี่

หวังชุ่ยเฟินถูกกดดันอย่างหนัก เธอจ้องมองไปยังทิศทางที่เซี่ยชิงหยวนควรจะเดินมาอย่างตั้งใจ คิดในใจว่าเมื่อเซี่ยชิงหยวนมา เธอจะโยนความผิดทั้งหมดให้กับอีกฝ่าย

ความเลวร้ายที่เธอประสบอยู่ตอนนี้มันเป็๲เพราะเซี่ยชิงหยวนคนเดียว เธอจะต้องเอาคืน!

ทว่าสิบนาทีต่อมาเซี่ยชิงหยวนก็ยังไม่มา

หัวใจของหวังชุ่ยเฟินเริ่มกระวนกระวาย

หลิวอิ๋นซิ่งซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นว่า "พี่สะใภ้ พี่ไม่ได้จงใจหลอกพวกเรา เพื่อหาข้อแก้ตัวใช่ไหม"

หวังชุ่ยเฟินมองเธออย่างแข็งกร้าว "ถ้าแกไม่มีอะไรดี ๆ จะพูดก็เงียบไปซะ หากไม่พูดก็ไม่มีใครที่นี่คิดว่าแกเป็๲ใบ้หรอก!”

คนข้าง ๆ หญิงสาวเริ่มหมดความอดทน "ชุ่ยเฟินนี่ก็สิบนาทีแล้ว ทำไมฉันไม่เห็นใครเลย" 

หญิงสาวหน้าเสียทันที ก่อนที่เธอจะกล่าวขอโทษออกมาด้วยรอยยิ้มฝืน "รออีกห้านาที เซี่ยชิงหยวนจะมาในอีกห้านาทีแน่นอน"

ครั้งนี้เธอไม่มีแผนอะไรอยู่ในหัวแล้ว จึงทำได้เพียงภาวนาให้เซี่ยชิงหยวนรีบมาถึงที่นี่

ในเวลาเดียวกัน เมื่อเซี่ยชิงหยวนเดินกลับมาที่บ้าน เสิ่นอี้หลินได้ย้ายมานั่งรอเธอที่ม้านั่งเล็ก

เด็กน้อยตั้งหน้าตั้งตารอ เมื่อเห็นพี่สะใภ้กลับมา เด็กชายก็ยิ้มร่าทันที

เซี่ยชิงหยวนถามเขาว่า "เรียบร้อยไหม"

เสิ่นอี้หลินคืนนาฬิกาของผู้หญิงให้เซี่ยชิงหยวนด้วยท่าทางค่อนข้างภูมิใจ "เสร็จแล้ว แม่เฒ่าเจี่ยรีบออกไปทันทีเมื่อได้ยินว่าหวังชุ่ยเฟินไปแอบส่งของบางอย่างให้กับครอบครัวของเธอ ผมเพิ่งกลับมาและแม่เฒ่าเจี่ยก็ออกไปตามเวลาที่พี่สะใภ้บอกแล้วด้วย"

เพราะมีความทรงจำในชีวิตที่แล้ว เซี่ยชิงหยวนจึงสามารถคำนวณที่อยู่และเวลาของทุกคนได้อย่างชัดเจน

เมื่อได้ยินแบบนั้น หญิงสาวก็ยกยิ้มและลูบหัวอีกฝ่าย "เยี่ยมมาก!"

เสิ่นอี้หลินให้เซี่ยชิงหยวน๼ั๬๶ั๼ศีรษะของเขาด้วยความรู้สึกที่มีความสุขระคนทุกข์ จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า "อย่าลืมขาหมูอันใหญ่ที่พี่สะใภ้สัญญาไว้กับผมล่ะ!"

หญิงสาวกล่าวว่า "แน่นอนอยู่แล้ว"

จากนั้นเสิ่นอี้หลินก็หน้ามุ่ยอีกครั้ง "พี่ชายรออยู่ในห้องแน่ะ"

เซี่ยชิงหยวนมองไปที่ห้องของเธอกับเสิ่นอี้โจว มีแสงสลัวลอดผ่านหน้าต่างออกมา

เธอตบไหล่เสิ่นอี้หลิน "ขอบคุณสำหรับวันนี้ กลับไปพักผ่อนเถอะ"

จากนั้นเธอก็เดินไปที่ห้องของตัวเอง