แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 28: ผู้วางยาพิษ“ทำไมเธอถึงไม่พูด?” หลี่จ้งซานข่มกลั้นความโกรธของตนเอง“พ่อ! อย่ามัวแต่พูดถึงน้องอยู่เลย มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอ สำหรับงานใหญ่แบบนั้น ความผิดพลาดบางอย่างเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” หลี่เยว่หมิงแย้มยิ้มบาง“ลูกก็แค่ชินกับน้อง ดูน้องสิ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ทำไม่ได้!” หลี่จ้งซานถอนหายใจ เอ่ยขึ้นกับลูกชายของตนเองที่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเขาคือผู้บริหารของบริษัท พวกเขาล้วนเข้าร่วมในโปรเจคร่วมกับเชิงหลง และถูกเรียกมาโดยประธานบริษัท โดนต่อว่าเช่นเดียวกันตอนนี้ ไม่มีใครเอ่ยขึ้นให้กับหลี่เยว่เหยา ทั้งหมดล้วนจ้องมองเธอราวกับตัวตลกเพราะว่าพวกเขารู้ ว่าอนาคตผู้สืบทอดของเครือบริษัทจ้งซานย่อมเป็นหลี่เยว่หมิง ไม่ว่าหลี่เยว่เหยาจะพยายามหนักแค่ไหน เธอก็เป็นแค่เพียงผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะมานำยักษ์ใหญ่อย่างเครือบริษัทจ้งซานไม่ต้องเอ่ยเลยว่า ไม่ว่าใครก็รู้เรื่องราวภายในตระกูลของเครือบริษัทจ้งซานอย่างชัดเจน หลี่เยว่เหยาก็ไม่ใช่ลูกภรรยาหลวง หากจะพูดให้ชัด เธอเป็นเพียงลูกที่เกิดขึ้นจากภรรยาคนที่สองของหลี่จ้งซานที่เลี้ยงดูเอาไว้ด้านนอก ไม่มีสิทธิมีเสียง การที่สามารถมาเป็นผู้บริหารของเครือบริษัทได้ ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว“พ่อ! ให้เวลาฉันสักหน่อย แค่หาตัวจ้าวจื่อซานให้เจอ ทุกอย่างก็จะกระจ่าง!” หลี่เยว่เหยาเงยศีรษะของเธอขึ้นอย่างดื้อดึง เอ่ยขึ้นทีล่ะคำเมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของทุกคนก็แปลกประหลาดไปเล็กๆ กระทั่งสีหน้าของหลี่เยว่หมิงยังเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยไม่ต้องเอ่ยเลยว่าการตามหาตัวจ้าวจื่อซานยากเย็นแค่ไหน ถึงตามตัวเจอ คนจะยอมรับหรือว่าตนเองเป็นคนทำ?ในใจหลี่เยว่เหยาเองก็ไม่มีความมั่นใจนัก แต่ตอนนี้เธอทำได้เพียงแค่ดิ้นรน หาคนมาถ่วงเวลาเอาไว้“จ้าวจื่อซานหนีไป เธอจะไปหาที่ไหน? ใช้เขามาเป็นโล่ซะทุกครั้ง สนุกไหม?” หลี่จ้งซานตบโต๊ะ “พรุ่งนี้เช้า ฉันจะประกาศถอดถอนตำแหน่งของเธอในฐานะของผู้บริหารของเครือบริษัท ตั้งสติอยู่ที่บ้านซะ”“อะไรนะ? พ่อ! พ่อ……” ร่างของหลี่เยว่เหยาสั่นสะท้าน แทบจะล้มลงไปที่พื้นกรรมการและผู้บริหารทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ ล้วนแล้วแต่ประหลาดใจอย่างมาก ประธานถอดถอนหลี่เยว่เหยาออกจากตำแหน่งผู้บริหารอย่างคาดไม่ถึง นี่ย่อมกลายเป็นเรื่องที่สั่นสะเทือนเครือบริษัทจ้งซานอย่างแน่นอน“พ่อ! ไม่ใช่ว่ามันไม่เหมาะสมเหรอ? แม้ว่างานของน้องจะมีข้อผิดพลาด แต่ก็สุขุมรอบคอบมีความระมัดระวัง ถ้ารีบถอดถอน ผมกลัวว่าจะสร้างความไม่พอใจให้กับพนักงานระดับล่าง” หลี่เยว่หมิงขมวดคิ้ว โน้มน้าวหลี่จ้งซาน เขาเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีจริงใจอย่างมาก ทว่าเมื่อได้ยินไปถึงใบหูของหลี่เยว่เหยาแล้ว มันกลับฟังดูเหยียดหยามอย่างที่สุด“นายมันก็แค่แสแสร้ง สักวัน ฉันจะเผยตัวตนที่แท้จริงของนายต่อหน้าพ่อ!” หลี่เยว่เหยาขบฟันเงินของตนเอง ตวาดอยู่ในใจ“ฮึ่ม! หยุดพูดได้แล้ว ฉันตัดสินใจแล้ว!” หลี่จ้งซานเค้นเสียงเย็น โบกมืออย่างหมดความอดทนทันใดนั้นเอง โอวหยางเถี่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังหลี่เยว่หมิง ได้เดินมาด้านหน้าหลี่เยว่หมิง นัยน์ตาปรากฎประกายแสงเย็นเยียบแล่นวูบ เขาตะโกนไปยังทางเข้าของโถง: “ใครกัน? แอบทำอะไรลับๆ ล่อๆ?”ทุกคนประหลาดใจ มองไปยังประตูอย่างไม่รู้ตัวหลังจากผ่านไปสองสามวินาที หลี่ลี่ที่มีท่าทีอับอาย ก็เดินเข้ามาอย่างช้าๆ เขายิ้มแห้ง: “นายท่าน ผมเอง!”“นายมาที่นี่ทำไม?” ใบหน้าของหลี่จ้งซานมืดครึ้มลง ตวาดออกมาอย่างหมดความอดทน “ออกไป!”“ไม่ครับ! ผมพาใครบางคนมา เขา…… เขาบอกว่าอยากจะมาเจอนายท่าน!”หลินเซียวที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูกลอกตา เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นนายที่ลากฉันมาที่นี่ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นฉันที่อยากเจอนายท่านไปได้?ถึงตอนนี้ มันคงจะไม่ดีถ้าหลินเซียวจะแอบฟังต่อไป ทำได้เพียงแค่เดินออกไปช้าๆ เขากวาดตามองไปรอบๆ สายตาไปหยุดลงที่โอวหยางเถี่ย“เอ๋?” นัยน์ตาดำของโอวหยางเถี่ยหดวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกอันตรายที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน พลันล้นทะลักออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจแม้ยามที่เขาเผชิญหน้ากับเหล่ยเตาจากตระกูลเหล่ย โอวหยางเถี่ยก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่ในยามนี้ มันกลับปรากฎความรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับการคุกคามจากศัตรูตามธรรมชาติ“ตระกูลหลี่เต็มไปด้วยเสือหมอบมังกรซ่อนจริงๆ ชายผู้นี้ ไม่ใช่คนธรรมดา!” ดวงตาของหลินเซียวหรี่ลงเล็กน้อย ขนทั่วกายลุกชัน“หมอเทวดา?” สีหน้ามืดครึ้มของหลี่จ้งซาน หลังจากที่ได้เห็นหลินเซียว ก็พลันแปรเปลี่ยนไปเป็นสดใส ยันตัวลุกขึ้น หัวเราะออกมาจากใจ “ผมกำลังเตรียมของขวัญตอบแทนไปให้กับหมอเทวดาด้วยตนเองพรุ่งนี้พอดี ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะมาวันนี้ เยี่ยมจริง เยี่ยมจริง โปรดรีบเข้ามาเถอะครับ”ทุกคนมองไปยังหลินเซียวด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าเหตุใดกับชายหนุ่มธรรมดาๆ คนหนึ่งด้านหน้า ท่านประธานถึงได้ต้อนรับอย่างดิบดีเช่นนั้น“นายท่านหลี่ ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?” หลินเซียวแย้มยิ้มหลี่จ้งซานเข้าไปต้อนรับเขา จับมือของหลินเซียว หัวเราะออกมาด้วยใจ: “ไอ้หย๋า! หมอหลิน เป็นเพราะคุณ ร่างกายผมถึงได้ดีขึ้นกว่าแต่ก่อน ฝังเข็มให้ผมไม่กี่เข็ม ก็ทำให้ผมเหมือนได้เกิดใหม่ ผมต้องขอบคุณคุณมากจริงๆ”“ผมไม่ได้เก่งกาจมากมายอย่างที่คุณบอกหรอก ก็แค่ช่วยคุณขับพิษ ไม่รู้ว่า…… คุณหาตัวคนวางยาเจอรึยัง?” หลินเซียวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่ไม่คล้ายเป็นรอยยิ้ม“อะไรนะ?” หลี่จ้งซานตระหนกเล็กน้อย เอ่ยถามขึ้นอย่างตกใจ “พิษ?”“คุณไม่รู้เหรอ?” หลินเซียวแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ทำตัวคล้ายไม่รู้อะไรเลย พลั้งปากเอ่ยออกมา “คุณถูกวางยา ไม่ได้ป่วย”“พิษ?”“ถูกวางยา?”ทุกคนอุทานออกมา ทั้งหมดล้วนมองไปยังหลินเซียวด้วยท่าทีไม่อยากจะเชื่อท่านประธานถูกวางยาพิษ พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน เรื่องนี้มีบางอย่างแปลกประหลาด“ไอ้หนู! อย่ามาหลอกให้คนอื่นหวาดกลัว พูดจาไร้สาระอะไรกัน?” หลี่เยว่หมิงเค้นเสียงเย็น“เป็นไปไม่ได้!” สีหน้าของหลี่จ้งซานแปรเปลี่ยนไป เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ “อาหารของผมทั้งหมดเป็นคนในตระกูลเตรียมให้ จะถูกวางยาพิษได้ยังไง? และผมไม่ได้ไปกินอาหารข้างนอกมานานแล้ว ถ้าอยากจะวางยาผม ย่อมไม่มีโอกาส”ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ต้องการให้ทุกอย่างอยู่นอกเหนือจากการควบคุม หลี่จ้งซานอยู่ต่อหน้าทุกคน แสร้งทำเป็นสับสนงุนงง“ฮ่าฮ่า ตอนคุณหนูหลี่มาตามหาผม ได้บอกอาการของคุณให้กับผมฟัง ผมถึงได้รู้ ว่าคุณถูกวางยาพิษ ทั้งยังเป็นยาพิษแบบออกฤทธิ์ช้าเสียด้วย เมื่อออกอาการแล้ว แทบจะไร้หนทางรักษา”ใบหน้าของหลี่จ้งซานมืดครึ้มลงทุกขณะ ดวงตาของเขาอดจะไปหยุดลงที่หลี่เยว่เหยาไม่ได้ดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อใจและเย็นชา ทำให้ร่างของหลี่เยว่เหยาสั่นสะท้าน ในใจปรากฎความรู้สึกหนาววูบ“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่! ผมยืนยันได้เลย ว่าคุณหนูหลี่ไม่ใช่คนวางยา” หลินเซียวย่อมรับรู้ความนัยของสีหน้าของหลี่จ้งซาน เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีมั่นใจ “เพราะว่า…… ผมรู้ว่าคนวางยาคือใคร”“อะไรนะ?” หลี่เยว่หมิงพลันลุกขึ้นยืน พุ่งตรงไปยังหลินเซียว ยามเมื่ออยู่ห่างจากเขาออกไปเพียงหนึ่งเมตร จึงตวาดออกมาเสียงต่ำ “นายรู้ว่าใครคือคนวางยา? พูดมา!”หลินเซียวมองไปยังหลี่เยว่หมิง พลันหัวเราะออกมา เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีลึกลับ: “ผมยังบอกไม่ได้ ต้องไปหาใครบางคนก่อน ถึงจะพูดได้!”“ตามหาใคร?” น้ำเสียงของหลี่เยว่หมิงอึมครึมอย่างมาก “มีคนกล้าทำร้ายพ่อฉัน ถ้าฉันหาตัวมันเจอ มันจะต้องถูกสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น”“จ้าวจื่อซาน!” หลินเซียวเอ่ยเสียงเรียบหลี่เยว่เหยาสะบัดศีรษะกลับไปมองอย่างกะทันหัน มองไปยังหลินเซียวอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไม่อาจที่จะเข้าใจได้ว่า เขาต้องการจะทำอะไรกันแน่ยามที่หลี่ลี่ลากหลินเซียวมา คนเหล่านี้ก็กำลังพูดถึงสัญญาบางอย่างระหว่างหลี่เยว่เหยาและเครือบริษัทเชิงหลงอยู่แล้ว ดังนั้นแล้วเขาจึงรับรู้ถึงตัวตนของจ้าวจื่อซานหลี่จ้งซานขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังหลินเซียวอย่างครุ่นคิด จากนั้นจึงเอ่ยเสียงต่ำ: “หมอหลิน ผมไม่ชอบอ้อมค้อม คุณรู้ว่าใครคือคนวางยา ก็พูดมาให้ชัดๆ เถอะครับ”...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 28: ผู้วางยาพิษ

นิยายแนะนำ

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 28: ผู้วางยาพิษ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้