ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขายทองคำ
“เดินไปทิศตะวันตกประมาณ 10 เมตร” ฉิงเฉินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปบอกลู่เซี่ยวเซี่ยวและลู่หลิงหลิง “พวกเราไปกันเถอะ”
“ไปไหนคะ?” ทั้งลู่เซี่ยวเซี่ยวและลู่หลิงหลิงอดไม่ได้ที่จะถามออกมา
“ไปขายทอง” ฉิงเฉินยิ้มและพูดออกมา จากนั้นเขาก็เดินมาลากกระเป๋าใบใหญ่ของสองพี่น้องให้ เพราะมันอาจจะหนักเกินไปสำหรับพวกเธอ ก่อนจะหันหลังกลับและเดินอย่างช้าๆไปทางทิศตะวันตก
“ไปขายทอง?” สองพี่น้องงุนงงเล็กน้อย แต่พวกเธอก็ไม่คิดอะไรมากเดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว ในเรื่องของกระเป๋าใบใหญ่ของพวกเธอ พวกเธอไม่คิดว่าเขาจะขโมย จึงไม่ได้พูดอะไรออกมาและให้เขาลากไปให้
เวลามาผ่านมาครึ่งชั่วโมง ฉิงเฉินก็พาลู่เซี่ยวเซี่ยวและลู่หลิงหลิง มาหยุดอยู่หน้าตึกขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ทางเข้าเป็นประตูเลื่อนอัตโนมัติ แม้เวลาตอนนี้จะราว 4 ทุ่มแต่ก็ยังคงมีคนเข้าออกที่ตึกแห่งนี้
“ที่นี่คือ?”
[ห้างสรรพสินค้าเจิ้งหยวน หนึ่งในห้างที่ใหญ่ที่สุดของเมืองโคลเวอร์ หากหมายเลข 9 ต้องการขายทองคำแท่งต้องไปยังชั้นที่ 3]
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของเรย์เรียดังขึ้นในหัวของเขา ฉิงเฉินพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเขาก็พาลู่เซี่ยวเซี่ยวกับลู่หลิงหลิงเข้าไปในห้าง
เมื่อเข้ามาภายใน คนทั้งสามก็รู้สึกเย็นสบาย จากแอร์ขนาดใหญ่ที่เปิดอยู่ ภายในห้างเต็มไปด้วยแสงสว่างและมีผู้คนบางส่วน มีร้านค้ามากมายอยู่ภายในบนชั้นหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นชั้นที่ขายของจิปาถะต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นของใช้หรือว่าของเล่นล้วนตั้งอยู่ในชั้นนี้
“ใหญ่จัง” ลู่หลิงหลิงเหมือนกับได้เปิดหูเปิดตา และรู้สึกตื่นเต้น เธออุทานออกมา ดวงตาเล็กๆทั้งคู่ได้กวาดมองไปภายในห้างอย่างอยากรู้อยากเห็น
ซึ่งแตกต่างจากน้องสาวของเธอ ลู่เซี่ยวเซี่ยวแสดงออกอย่างนิ่งสงบมาก แต่ภายในใจของเธอก็เต้นแรงและมีความตื่นเต้นเล็กๆ นี่ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้างใหญ่ๆ
แต่ด้วยความที่เธอคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอจึงไม่ได้แสดงความตื่นเต้นออกมา
“ไปเถอะ” ไม่ได้พูดอะไรมาก ฉิงเฉินเดินตรงไปยังบันไดเลื่อนที่จะพาไปยังชั้นสองของห้างในทันที
เมื่อเห็นว่าฉิงเฉินเดินออกไปแล้ว ลู่เซี่ยวเซี่ยวจับมือน้องสาวของเธอและเดินตามไป
บนชั้น 2 เป็นโชนอาหาร ฉิงเฉินแม้อยากจะหาอาหารอร่อยๆถมท้อง แต่เขายังไม่มีเงินเขาจึงไม่หยุดอยู่ที่ชั้นนี้ พาพวกลู่เซี่ยวเซี่ยวขึ้นไปยังชั้นที่ 3
บนชั้นที่ 3 เป็นโซนผสมมีทั้งร้านขายโทรศัพท์และร้านขายคอมพิวเตอร์ รวมไปถึงร้านขายสิ่งของอื่นๆ
เขาหยุดและกวาดสายตามองไปรอบๆบนชั้น 3 ไม่นานนักเขาก็เห็นร้านขายทองคำภายในเป็นตู้กระจก และมีทองคำรูปลักษณ์ต่างๆถูกวางขาย
ฉิงเฉินไม่ต้องการเสียเวลา เพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว เขาพาลู่เซี่ยวเซี่ยวและลู่หลิงหลิง เดินตรงไปยังร้านขายทองแห่งนั้น เมื่อมาถึงก็พบเห็นป้ายขนาดใหญ่สีแดงสลักอยู่ด้านบน “ร้านขายทองอาหลู”
“ยินดีต้อนรับค่ะ” เพียงมาถึงหน้าร้าน พนักงานสาวก็เป็นประตูกระจกใสให้พวกเขาเข้าไปข้างใน ฉิงเฉินลากกระเป๋าใบใหญ่ของสองพี่น้องเข้าไปก่อน พวกเธอก็เดินติดตามเขาเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ
“ต้องการทองคำแบบไหนครับ?”
เมื่อเข้ามาภายในร้านขายทอง รู้สึกได้ถึงความเย็นจากแอร์อีกครั้ง พร้อมๆกับเสียงของผู้ชาย มันเป็นเสียงของชายอ้วนพุงตุ้ยในชุดฟรีสไตล์
คนอ้วนคนนี้ใส่ทองเส้นใหญ่อยู่บนคอและตามข้อมือ เขาถูมือเข้ามาหาพวกฉิงเฉินด้วยรอยยิ้มแห่งการค้า
“ผมมาขายทองคำ ไม่ทราบว่าที่นี่รับซื้อไหม?” ฉิงเฉินมองไปที่ชายอ้วนและพูดอย่างสุภาพ ส่วนลู่หลิงหลิงและลู่เซี่ยวเซี่ยวได้ถูกดึงดูดโดยทองคำภายในร้าน ทำให้พวกเธอไปยืนดูอย่างใกล้ชิดอยู่หน้าตู้กระจกที่มีทองเส้นอยู่ข้างใน
“แน่นอนครับ ที่นี่รับซื้อทองคำทุกชนิด ผมอาหลูเป็นเจ้าของร้าน ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการขายทองคำแบบไหน?”
ฉิงเฉินปลดกระเป๋าสะพายออกจากหลัง และเขาเปิดมันออก พร้อมๆกับล้วงมือเข้าไปและหยิบทองคำแท่งออกมาจากกระเป๋าหนึ่งแท่งยื่นไปให้ชายอ้วนดู
“นะ...นี่มัน!” ชายอ้วนตกใจที่เห็นทองคำแท่งขนาดเท่าฝ่ามือ เขารับมาจากมือของฉิงเฉินและลูบมันเบาๆ ต่อมาดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “ทองคำที่ดี!”
อาหลูมีประสบการณ์เกี่ยวกับทองคำมาตั้งแต่เด็กๆ แค่เพียงมองและลูบมันเขาก็รู้แล้วว่าเป็นของจริงหรือของปลอม จากน้ำหนักในมือเขาสามารถบอกได้ในทันที ว่าทองคำแท่งในมือมีน้ำหนักราว 1 กิโลกรัม และมันยังเป็นทองคำบริสุทธิ์ไม่มีสิ่งใดเจือปนอยู่ภายใน
“คุณสนใจจะซื้อไหม?” ฉิงเฉินยิ้มๆ ดูจากท่าทางของชายอ้วนอาหลูแล้ว เขาก็รู้แล้วว่าชายอ้วนสนใจในทองคำแท่งที่เขานำมาอย่างแน่นอน
ในตอนนี้ลู่เซี่ยวเซี่ยวและลู่หลิงหลิงได้กลับมายืนอยู่ข้างๆฉิงเฉินแล้ว ดวงตาของพวกเธอเบิกกว้างอย่างช่วยไม่ได้ ที่ได้มองเห็นทองคำในกระเป๋าที่เปิดออกของเขา มันมีมากกว่าสิบแท่ง พวกเธออดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าอย่างยากลำบาก
พวกเธอคิดว่าคิดถูกแล้วจริงๆที่เลือกจะติดตามฉิงเฉินมา จากจำนวนทองคำระดับนี้พวกเธอเชื่อว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง การให้เงินเดือน 1 หมื่นหยวนนั้น เขาสามารถให้ได้แน่นอน
“5 แสน 5 หมื่นหยวน ผมให้ได้มากสุดเท่านี้ คุณต้องการขายไหม? และคุณมีมากี่แท่งหากคุณต้องการขาย ผมต้องการทั้งหมด” ชายอ้วนอาหลูลูบทองคำแท่งในมือราวกับเป็นลูกรักของตัวเอง เขาหันมามองฉิงเฉินด้วยสายตาจริงจังและพูดออกมา
“5 แสน 5 หมื่นหยวน!” ฉิงเฉินไม่ได้ตกใจกับราคานี้ แต่เป็นสองพี่น้องลู่ พวกเธออดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา แค่เพียงแท่งเดียวก็ได้มาตั้งห้าแสนห้าหมื่นหยวนแล้ว พวกเธอไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าขายไปทั้งหมดมันจะได้เงินมาเท่าไหร่?!
แต่ราคานี้ก็ถือว่าเกินความคาดหมายของเขา และเกินการคำนวนราคาของเรย์เรียมาถึง 5 หมื่นหยวน แต่ก็นับว่าเป็นผลดีสำหรับเขาที่จะได้เงินมากขึ้น
“ผมต้องการที่จะขาย และผมมี 20 แท่ง คุณจะรับซื้อทั้งหมดไหม?”
จบบทที่ 5

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 : ขายทองคำ

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 : ขายทองคำ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้