มันมืดมาก มืดจนไม่เห็นอะไรเลย หลิวพูดกับตัวเอง เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แสงไฟส่องไปที่หน้าของเขา เขาเห็นใครบางคน นางฟ้าหรอ เขาพูดกับตัวเอง แต่ความเป็จริงแล้วนั้นคือพยาบาลคนหนึ่งกำลังมองมาที่เขา เขาหันไปรอบๆและพบว่าตัวของเขานั้นอยู่บนเตียงโรงพยาบาล
"อะ..คุณตื่นแล้วหรอคะ" เธอพูดออกมา
"รอสักครู่นะคะ" เธอรีบวิ่งและะโเรียกใครบางคน หลิวรู้สึกชาไปทั้งตัว เขามองดูตัวเองและพบว่าทั้งตัวของเขานั้นมีแต่แผลรอยเย็บและเขากำลังใส่หน้ากากออกซิเจนอยู่ เขาไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย เขานอนนิ่งอยู่สักพักจนกระทั่งมีคุณหมอเข้ามาพร้อมกับพยาบาลคนนั้น
"ว้าว...นี่มันเป็เื่ที่ปาฏิหารย์มากๆนะครับ" หมอพูดกับหลิว หลิวยังรู้สึกงงกับสถานการณ์ตอนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น
"คืออย่างนี้นะครับ...คุณอยู่ในอาการโคม่ามาได้ 3 สัปดาห์แล้ว" หมอบอกหลิว พอหลิวได้ยินอย่างนั้นความทรงจำก็ค่อยๆกลับมา คืนแห่งความโหดร้าย เจฟ น้องชายแท้ๆของเขาเข้ามาในบ้านด้วยหน้าตาที่แสนน่ากลัวและฆ่าพ่อและแม่ของเขา ตาของเขาเบิกโพลน ชีพจรของเขาเต้นเร็วมาก หมอคนนั้นรีบให้พยาบาลเอายาบางอย่างมาและเขาได้ฉีดให้หลิว
"ใจเย็นๆนะครับ คุณวูด...ยาตัวนี้จะทำให้คุณรู้สึกใจเย็นมากขึ้น" พอพูดเสร็จ หลิวก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย ชีพจรของเขากลับมาปรกติแล้วตอนนี้
"เ้าหน้าที่ไปเจอคุณในสภาพปางตายที่บ้านของคุณ สภาพของคุณนั้นมีาแจากการโดนแทงและฟันด้วยของมีคมแทบจะทุกจุดตามร่างกายของคุณเลยก็ว่าได้" หมอพูดกับหลิว
"เราไม่รู้ว่าคุณรอดมาได้อย่างไรแต่ว่ามันสุดยอดมากๆ ยินดีด้วยนะครับ" หมอชื่นชมกับการที่หลิวรอดมาได้
"อ๋อ ผมลืมบอกไปหนึ่งในาแนั้นก็คือกล่องเสียงของคุณเสียหายหนักมากๆจนทำให้คุณไม่สามารถพูดได้" หลิวเข้าใจแล้วว่าทำไมพอเขาจะพยายามพูดแต่รู้สึกเจ็บขึ้นมาทันที
"เดี๋ยวเราจะดูอาการคุณไปก่อน ฉะนั้นแล้วทำตัวให้สบายนะครับ เดี๋ยวพยาบาลคนนี้จะคอยดูแลคุณนะครับ" หมอบอกกับหลิวก่อนจะเดินออกจากห้องต่อมาพยาบาลคนนั้นได้ยิ้มให้กับหลิว เธอกำลังเปลี่ยนน้ำเกลือให้กับหลิวและแนะนำตัวเธอให้หลิว
"ฉันชื่อว่า ซูซาน สมิธ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" เธอพูดและส่งยิ้มไปหาหลิว หลิวยิ้มภายใต้หน้ากากออกซิเจนนั่น ั้แ่เขาได้เห็นเธอในตอนแรก เขาก็รู้สึกหลงรักพยาบาลคนนี้ทันที
ใน่เวลาหลายวันที่หลิวอยู่ในการดูแลของซูซาน เธอมักจะพูดคุยกับหลิวเสมอ ถึงหลิวจะยังไม่สามารถพูดกับเธอได้ในตอนนี้ เขาก็ค่อยยิ้มหรือส่งสัญญาณอื่นๆออกมาเป็การตอบโต้กับสิ่งที่ซูซานพูด หลิวรู้สึกว่าเคมีของเขานั้นตรงกับซูซานอย่างมาก เขาเฝ้ารอวันที่จะได้ผ่าตัดรักษากล่องเสียงของเขา เพื่อที่เขาจะได้พูดกับซูซานสักที และวันที่เขาเฝ้ารอก็มาถึง หมอคนเดิมเดินเข้าห้องมาหาหลิวพร้อมกับใบตรวจ
"คุณวูดครับ วันนี้จะเป็วันที่คุณจะได้เข้ารับการผ่าตัดนะครับ" หมอพูดกับหลิว เขายิ้มออกมาและมองไปที่ซูซาน
"แต่การผ่าตัดนี้ อาจจะมีความเสี่ยงอยู่พอสมควร...แต่ผมเชื่อว่าคุณสามารถสู้กับมันได้" หมอบอกกับหลิว ซูซานหันมามองหลิวด้วยความกังวลเล็กน้อย ไม่กี่นาทีต่อมาหมอและพยาบาลคนอื่นๆก็ได้พาตัวของหลิวเข้าไปที่ห้องผ่าตัด หมอผ่าตัดได้เอายาสลบมาฉีดที่ตัวของหลิว
"คุณวูดลองนับเลข 1 ถึง 10 ดูนะครับ แล้วคุณจะเริ่มหลับไปเอง" หมอบอกกับหลิว หลิวได้ทำตามที่หมอบอกและยาก็เหมือนจะเริ่มออกฤทธิ์ แต่ว่าจู่ๆเขาก็ลืมตาขึ้นมา เขางงกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากเหมือนกับร่างกายได้หลับไปแล้วแต่เขายังรู้สึกทุกๆอย่าง เขาเห็นหมอค่อยๆเอามีดผ่าไปที่ร่างกายของเขา เขาอยากจะกรีดร้องออกมาโดยความเจ็บแต่ก็ทำไม่ได้ ในขณะเดียวกันเขารู้สึกเหมือนเขาได้เห็นภาพหลอน ภาพในคืนนั้น คืนที่น้องชายของเขา เจฟ ได้ฆ่าพ่อและแม่ของเขาและพยายามจะฆ่าเขา เขายังคงไม่มีวันลืมใบหน้าอันน่าสยดสยองนั้น ปากที่ฉีกถึงใบหูและดวงตาอันน่ากลัวนั้น เขาเห็นภาพเ่าั้ซ้อนกับการผ่าตัดก่อนที่เขาจะหลับไป
หลิวรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เขาได้มาอยู่ที่ห้องพักของเขาแล้ว เขามองไปรอบๆและได้เห็นแผลที่คอ
"ตื่นแล้วหรอคะ" ซูซานพูดและกำลังจะเอาน้ำเกลือมาเปลี่ยนให้หลิว
"ซูซานสินะครับ.." หลิวพูดออกมา ซูซานหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอประหลาดใจกับหลิวมากๆเพราะไม่มีใครที่เข้ารับการผ่าตัดแล้วสามารถพูดได้ทันที
"หลิวครับ...ผมชื่อหลิว วูด" เขาบอกกับซูซาน
"รอสักครู่นะคะ คุณวูด" ซูซานพูดก่อนจะรีบวิ่งไปตามหมอ
"น่าเหลือเชื่อจริงๆ" หมอพูดกับหลิว
"ผมเป็หมอมา 10 ปีแต่ไม่เคยเห็นผู้ป่วยคนไหนสามารถฟื้นฟูร่างกายหลังผ่าตัดได้เร็วเท่าคุณมาก่อน" เขาพูดด้วยความประหลาดใจ
"ขอบคุณครับ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมทำได้อย่างไร" หลิวบอกหมอ หลังจากนั้นคุณหมอก็ให้หลิวพักอยู่อีกสัก 2 ถึง 3 วัน ใน่เวลานั้นหลิวได้เลือกที่จะสารภาพรักกับซูซานและด้วยความประหลาดใจซูซานเองก็อยากจะสารภาพรักกับหลิวเหมือนกัน เธอวางแผนเอาไว้ว่าเธอจะพูดตอนที่หลิวหายจากการผ่าตัดแล้ว หลังจากที่่หลิวออกจากโรงพยาบาล พวกเขาทั้งสองเลือกที่จะคบกันเป็แฟน ชีวิตของหลิวเหมือนจะไปได้อย่างราบรื่นแต่ทว่าเกือบจะทุกคืนหลิวมักจะฝันถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น ซูซานพยายามปลอบหลิวและบอกว่าเธอเข้าใจว่าหลิวผ่านอะไรมา
ในวันต่อมาหลังจากที่ทั้งคู่ได้ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ ก่อนกลับหลิวได้พูดอะไรบางอย่างกับซูซาน
"ซูซานถ้าผมจะขออะไรหน่อยคุณจะว่าอะไรไหม" หลิวหันไปมองซูซาน
"คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ" เธอทำสีหน้ากังวล
"ผมเบื่อที่จะต้องนอนฝันร้ายทุกๆคืนแล้ว ผมเบื่อกับการที่ผมต้องไปบำบัดจิตผมอยากจะเอามันออกไปให้เร็วที่สุด..." หลิวพูดออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะหันไปมองซูซาน
"ผมอยากจะกลับไปที่บ้านของผม ที่ๆเป็จุดเริ่มของทุกอย่าง ผมอยากจะรู้ว่าการกลับไปเผชิญหน้ากับเหตุการณ์นั้นมันจะสามารถรักษาอาการของผมได้รึเปล่า" หลิวพูดออกมา ซูซานยิ้มและเอามือของเธอไปกุมมือของหลิว
"ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันมั่นใจว่าวิธีนี้ได้ผลแน่นอน" เธอบอกกับหลิว หลิวยิ้มให้กับซูซานก่อนที่ทั้งคู่จะขับรถไปหยุดที่หน้าบ้านของหลิว
หลิวยืนจ้องบ้านของเขา สภาพของมันนั้นมีหน้าต่างที่แตกและตัวบ้านนั้นดูเสื่อมโทรมมากๆ หลิวรู้สึกอุ่นๆที่มือข้างขวา ซูซานจับมือของเขาเอาไว้และพูดออกมา
"เราจะเข้าไปด้วยกันคะ" ซูซานบอกหลิวก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปหยุดที่หน้าประตู ประตูนั้นถูกติดเทปสีเหลืองของตำรวจเอาไว้เหมือนจะกันไม่ให้ใครเข้าไป หลิวพยายามจะเปิดประตูแต่ก็เปิดไม่ออก ซูซานมองไปที่หลิว ทั้งคู่พยักหน้าก่อนที่จะผลักให้ประตูเปิด ในบ้านนั้นมืดและมีกลิ่นอับแรงมาก ทั้งคู่ใช้เวลาสักพักให้สายตาปรับความมืดก่อนที่จะเดินเข้าไป หลิวมองดูและนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ถึงศพจะหายไปแต่รอยเืและโต๊ะที่พังก็ยังอยู่
"รอตรงนี้นะผมจะไปไม่นาน" หลิวบอกซูซานก่อนที่เขาจะขึ้นไปที่ชั้น 2 ของบ้าน ตรงนั้นเขาเห็นคราบเืหลงเหลืออยู่บนพื้น เขาสันนิษฐานว่านี่ต้องเป็จุดที่แม่ของเขาตาย หลิวเดินไปที่ห้องนอนของเขา ข้าวของต่างๆถูกรื้อออกไปหมดแล้ว เหลือแต่เตียงขาดๆพังๆและผนังเก่า เขาสูดลมหายใจเขาก่อนจะเดินไปอีกห้องหนึ่ง ห้องของคนที่เคยเป็น้องชายของเขา เจฟ พอเข้ามาถึงเขาได้เห็นตัวอักษรเืขนาดใหญ่เขียนไว้ที่ผนัง
"หลับไปซะ" คำที่เขียนด้วยรอยเืที่กำลังจางทำให้หลิวเห็นภาพในวันนั้นอีกครั้ง เขานึกถึงตอนที่เจฟพังประตูเข้ามาและฆ่าพ่อของเขาก่อนที่จะแทงเขาจนปางตายและพูดว่า
"หลับไปซะ พี่ชาย" หลิวร้องออกมาด้วยความทรมาน เขารู้สึกเหมือนหัวของเขาจะะเิ ซูซานได้ยินเสีบงร้องของหลิวก็เป็ห่วง
"หลิว..คุณโอเครึเปล่า?" เธอพูดออกมา หลิวเงียบไปสักพักก่อนที่เขาจะเดินลงบันไดมาหาเธอ
"ค่อยยังชั่ว ฉันเป็ห่วงคุณแทบแย่" ซูซานพูดออกมาแต่ว่าหลิวไม่ตอบ สีหน้าของเขาดูเหมือนคนสติแตก เธอเห็นหลิวถือมีดและค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เธอ
"หลิวคุณจะทำอะไรน่ะ?" เธอถามออกไปด้วยความรู้สึกกังวล แต่ว่าจู่ๆหลิวก็ทิ้งมีดและวิ่งเข้ามากอดเธอ เขาร้องไห้ไม่หยุดและพูดออกมา
"ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมขอโทษ" เขาพูดออกมาขณะร้องไห้ ซูซานยิ้มและเอามือของเธอไปลูบหัวของหลิว
"ชู่ววว....ไม่เป็ไรแล้ว ฉันอยู่นี่ปลอดภัยดี คุณไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ" เธอพูดกล่อมหลิวที่กำลังร้องไห้
"กลับบ้านกันเถอะนะ.." เธอพูดข้างหูหลิวก่อนที่ทั้งคู่จะเดินทางกลับบ้าน
ผ่านไปได้หนึ่งเดือนอาการของหลิวก็ดีขึ้นมาก เขาไม่ฝันถึงเหตุการณ์ตอนนั้นหรือเกี่ยวกับน้องชายเขาอีกแล้ว ในเย็นวันนั้นหลิวตั้งใจจะพาซูซานไปทานมื้อค่ำเสร็จแล้วเขาจะขอแต่งงานเป็การเซอร์ไพส์เธอ เมื่อเวลานั้นมาถึงหลิวได้พาซูซานไปที่ร้านอาหารที่โรแมนติกที่สุด พวกเขานั่งรับประทานอาหารด้วยกันก่อนที่หลิวจะลุกขึ้นยืนและคุกเข่าต่อหน้าซูซาน
"ซูซานครับ" หลิวพูดพร้อมมองไปที่หน้าของซูซาน เขากำลังหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา พอซูซานเห็นเธอใมากถึงขั้นเอามือปิดปากตัวเอง
"คุณจะ..แต่งงานกับผมไหม"? หลิวพูดและมองไปที่ซูซาน เขาเห็นเธอร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันก่อนที่เธอจะพยักหน้าและพูดออกมาว่า
"แต่งค่ะ!" พอพูดเสร็จหลิวได้สวมแหวนให้เธอ ทั้งคู่ได้จูบกันที่ร้านอาหารนั้น คนรอบๆต่างก็ปรบมือและแสดงความยินดีต่อคู่รักคู่นี้ ต่อมาหลังจากที่ทั้งคู่ได้เดินกลับไปที่รถของพวกเขา ซูซานก็ได้เห็นร้านขายไอศกรีมข้างทางที่อยู่ฝั่งตรงข้าม หลิวบอกซูซานว่าเดี๋ยวเขาจะไปซื้อให้และให้ซูซานรอที่รถ แต่ว่าในขณะที่หลิวข้ามถนนและรอไอศกรีมอยู่ก็มีโจรคนหนึ่งพยายามจะขโมยกระเป๋าของเธอ ซูซานพยายามขัดขืนจนโดนโจรคนนั้นเอามีดออกมาและฟันไปที่มือของเธอ หลิวได้ยินเสีบงซูซานร้อง เขารีบวิ่งกลับไปหาซูซาน
"ซู คุณเป็อะไรไหม" หลิวรีบประคองซูซานขึ้นมาด้วยความเป็ห่วง
"ฉันไม่เป็ไรค่ะ....โอ๊ย" พอเธอพูดจบก็ร้องออกมา หลิวใขึ้นมาทันทีที่เข้าได้เห็นแผลที่มือของเธอ
"คุณเืออกนี่!!" หลิวพูดออกมาด้วยความใ
"สงสัยคงเป็ตอนที่เขาใช้มีดมาฟันให้ฉันกลัว แต่ว่าแผลแค่นี้ไม่เป็อะไรหรอกค่ะ" เธอพูดและยิ้มเพื่อให้หลิวไม่ต้องกังวล แต่ว่าสีหน้าของหลิวนั้นกับมีแต่ความเครียดและวิตกกังวล มีด แผล เื สามสิ่งนี้เหมือนเป็ตัวไปกระตุ้นความทรงจำในคืนนั้นของหลิวอีกครั้ง แค่ว่าคราวนี้เขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
"ซู คุณขึ้นไปรอในรถก่อน" เขาพูดด้วยเสียงนิ่งๆ
"ไม่เป็อะไรหรอกหลิว ในกระเป๋านั้นมันไม่ค่อยมี-" เธอยังพูดไม่เสร็จก็ถูกหลิวพูดสวนขึ้นมา
"ผมบอกให้ไปรอในรถ" เขาหันมามองซู สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ซูซานไม่เคยเห็นหลิวเป็อย่างนี้มาก่อน เธอเลือกที่จะรอที่รถตามที่หลิวบอกหลังจากนั้นหลิวก็ได้วิ่งตามโจรคนนั้น
หลิวได้วิ่งตามโจรคนนั้นและเขาเห็นโจรคนนั้นวิ่งเลี้ยวเข้าไปในซอยแห่งหนึ่ง หลิวรีบตามเข้าไปแต่พอเข้ามาเขาก็ได้ถูกโจรคนนั้นเอาท่อเหล็กฝาดไปที่หัว หลิวล้มลงไปกับพื้น เขาเห็นโจรคนนั้นพูดกับหลิว
"จะตามอะไรหนักหนา ห้ะ!!" โจรคนนั้นพูดก่อนที่จะเริ่มวิ่งหนีแต่หลิวนั้นไม่ยอมเขาลุกและพุ่งไปจับโจรคนนั้นจนทั้งคู่ล้มลงกับพื้น พอหลิวได้โอกาสเขาก็รีบต่อยโจรคนนั้นอย่างต่อเนื่อง จนโจรคนนั้นได้เอามีดออกมาขู่หลิว
"แกนะ แก ตายซะ!!" โจรคนนั้นะโออกมาก่อนจะเอามีดมาแทงใส่หลิว หลิวได้เห็นภาพหลอนว่าชายคนนี้คือเจฟกำลังเอามีดมาแทงเขา หลิวหลบและเตะขาโจรคนนั้นล้มลงไป หลิวได้เหยียบไปที่ขาของโจรคนนั้นอย่างรุนแรงจนเขาได้ยินเหมือนเสียงกระดูกหัก โจรคนนั้นร้องออกมาด้วยความเ็ป หลิวได้เหลือบไปเห็นมีดของโจรคนนั้น เขาเดินไปหยิบและมองไปที่โจรคนนั้น
"ฟังนะเพื่อน ฉันขอโทษโอเคไหม ที่ฉันขโมยกระเป๋าผู้หญิงของนาย" โจรคนนั้นพูดกับหลิว หลิวมองด้วยสีหน้าที่ดุร้าย
"แล้วตอนที่แกเอามีดฟันไปที่แฟนของชั้นล่ะ!!" เขาะโใส่หน้าโจร
"มันเป็อุบัติเหตุโอเคไหมพวก ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" พอโจรคนนั้นพูดเสร็จหลิวก็ได้เอามีดแทงไปที่มือของโจรคนนั้นก่อนที่จะเริ่มแทงตามร่างกายด้วยความโกรธ โจรคนนั้นร้องออกมาด้วยความเ็ป เขาพยายามร้องขอชีวิตกับหลิว หลิวมองไปที่เขาและพูดว่า
"นี่คือสิ่งที่แกต้องเจอเมื่อแกทำร้ายแฟนชั้น" เขาพูดก่อนจะเอามีดปาดคอโจรคนนั้น ชายคนนั้นนอนแน่นิ่งไปที่พื้น เืค่อยๆไหลออกมาจากาแตามร่างกายเขา ทันใดนั้นเองหลิวก็รู้สึกปวดหัวและเริ่่มเห็นภาพในคืนนั้น คืนที่เจฟฆ่าทุกคนในครอบครัว เขาพยายามดึงสติและมองไปที่ศพของโจรคนนั้น หลิวได้เห็นศพของโจรกลายเป็ศพของเจฟ เขาหันมามองที่มีดและรู้ดีว่าวิธีเดียวที่จะรักษาอาการของเขานั้นก็คือ เขาต้องฆ่าน้องชายเขาให้ได้ ต่อมาซูซานได้เห็นหลิวเดินกลับมาพร้อมกับกระเป๋าของเธอ เธอรู้สึกดีใจมากที่่หลิวปลอดภัยแต่พอเธอเห็นว่าหลิวมีเืติดอยู่ตามเสื้อเธอก็เริ่มรู้สึกเป็ห่วง
"หลิวคุณเป็อะไรรึเปล่า!?" เธอถาม หลิวหันไปมองหน้าซูซาน เขายิ้มให้เธอและเอามือไปจับที่มือของเธอก่อนจะพูดว่า
"ผมขอสาบานว่า ผมจะไม่ให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีก"
หลังจากที่ทั้งคู่ได้แต่งงานและอยู่กันอย่างมีความสุข หลิวมักจะแอบซูซานออกจากบ้านเพื่อไปตาหาและฆ่า เจฟ น้องชายของเขาทุกคืนโดยเขาจะไปตามจุดที่ออกข่าวแต่ว่าเขาก็ไม่เคยเจอน้องชายของเขาเลย กลับกันเขามักจะเห็นคนบริสุทธิ์ถูกทำร้ายหรือถูกปล้นอยู่ตลอดเวลาในยามค่ำคืน ทำให้หลิวได้เปลี่ยนเป้าหมายจากตามหาและฆ่าน้องชายกลายมาเป็ฆ่าพวกโจรหรืออันธพาลตามที่ต่างๆและช่วยเหลือเหยื่อของพวกคนเ่าั้ เขาแอบทำอย่างนี้มาได้ 2 ปีจนเขาตัดสินใจเลิกที่จะตามหาน้องชายและทำตัวเป็ศาลเตี้ย เขาคิดว่าทำไปก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรทั้งสิ้น ในคืนวันหนึ่งเขาเลือกที่จะพาซูซานไปฮันนีมูนที่ร้านอาหารที่เขาเคยขอเธอแต่ง เธอตกลงและทั้งคู่ก็ได้เดินทางไปที่ร้านอาหารนั้น พอทั้งคู่กินเสร็จระหว่างทางกลับเขาทั้งสองก็โดนชายแปลกหน้าคนหนึ่งเอาปืนมาปล้นพวกเขาทั้งสอง หลิวที่ไม่อยากให้ซูซานเป็อะไรเขาก็เลยรีบพุ่งเข้าไปคว้าปืนของโจรคนนั้น
"ซู รีบหนีไปเร็วเข้า!!" หลิวะโบอก ซูซานรีบวิ่งหนีและพยายามโทรแจ้งตำรวจแต่แล้วก็มีเสียงดังขึ้น
'ปัง'
หลิวช็อคไปชั่วขณะ เขามองไปที่ตัวเองก็ไม่มีเื ที่ตัวโจรก็ไม่มีเื เขาค่อยๆมองไปที่ซูซานและสิ่งที่เขากลัวก็ได้เกิดขึ้น เืค่อยๆไหลออกมาจากตัวของซูซาน เธอค่อยๆล้มลงกับพื้น
"ซู!!!" หลิวพูดและรีบวิ่งเข้าไปหาซูซาน โจรคนนั้นเห็นช่องว่างเลยได้รีบหนีไป หลิวพยายามพูดกับซูซาน
"ซู ผมอยู่นี่ คุณต้องไม่เป็ไร เดี๋ยวผมจะรีบเรียกรถพยาบาลมาให้" พอพูดเสร็จเขาก็รีบโทรเรียกรถพยาบาล หลิวประคองซูซานและพยายามพูดกับเธอ น้ำตาของเขาไหลไม่หยุด เขารู้สึกเสียใจมากๆที่เื่แบบนี้เกิดขึ้นกับซูซาน หลิวรอแล้วรอเหล่าแต่ก็ไม่เห็นรถพยาบาลสักทีจนในที่สุดซูซานได้เอามือของเธอมาจับที่หน้าอกข้างซ้ายของหลิว
"จำ..ไว้..นะ..คะ..." เธอพูดออกมาเบาๆ
"ฉัน....จะอยู่....ตรง....นี้...เ..ส..ม..อ....." พอเธอพูดเสร็จมือของเธอก็ร่วงลงมาทันที เธอเริ่มหลับตาและยิ้มให้หลิว
"ไม่ ไม่ ไม่ คุณอย่าทิ้งผมสิซูซาน ได้โปรดผมขอร้อง!!!" เขาพูดออกมาทั้งน้ำตา
"นอกจากคุณผมก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว..." เขาพูดกับร่างที่ไร้ิญญาของซูซาน
หลิวได้นั่งรอรถพยาบาลอยู่ข้างทางและอุ้มศพของซูซานเอาไว้ ในที่สุดรถพยาบาลก็มาถึง มีเ้าหน้าที่สองคนลงมาจากรถ
"คนเจ็บอยู่ไหนคะ" เ้าหน้าที่ผู้หญิงพูด หลิวก้มหน้าและตอบผู้หญิงคนนั้น
"มา..อะไร..ตอนนี้" เขาพูดออกมาด้วยความรู้สึกโกรธเขาค่อยๆอุ้มร่างของซูซานไปวางไว้ที่เตียงของรถพยาบาล เ้าหน้าที่สองคนรู้สึกผิดเล็กน้อยก่อนที่เ้าหน้าที่ผู้ชายจะเดินไปจับไหลของหลิว
"พวกเราเสียใจด้วยนะครับ" เ้าหน้าที่ชายพูดออกมา หลิวยังคงก้มหน้าก่อนที่จะพูดออกมาว่า
"ไม่..ผมต่างหากที่เสียใจด้วย" พอพูดเสร็จหลิวก็ได้เอามีดผ่าตัดบนรถปาดไปที่คอของชายคนนั้น เขากระเสือกกระสนหาทางหนีแต่หลิวก็ลากเขากลับมาและแทงไม่ยั้ง เ้าหน้าที่หญิงกรีดออกมาทำให้คนขับลงมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น พอเขาลงมาดูก็เห็นว่าเพื่อนของเขาสองคนกลายเป็ศพแล้วเป็ที่เรียบร้อย พอเขาหันกลับมาก็ถูกหลิวเอามีดปักไปที่หัวฆ่าเ้าหน้าที่คนสุดท้ายพอดี หลิวค่อยๆเดินกลับไปที่ศพของซูซาน เขามองเธอและน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมา เขานึกคำพูดสุดท้ายของซูซานขึ้นมาได้
"จำไว้นะคะ ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ" หลิวเอามือมาจับหน้าอกข้างซ้ายของเขา ก่อนที่เขาจะตัดสินใจถอดเสื้อและกรีดหน้าอกข้างซ้ายด้วยชื่อของซูซานและวันที่เธอได้จากโลกนี้ไป นอกจากนี้เขาได้เหลือบไปเห็นด้ายไหมในกล่องปฐมพยาบาลเขาเลยเลือกที่จะเย็บใบหน้าตัวเองให้เหมือนรอยยิ้มเพราะซูซานมักจะบอกกับเขาอยู่เสมอว่า
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สัญญากับฉันได้ไหมว่าคุณจะยิ้มสู้กับปัญหาเ่าั้" เขาเลือกที่จะมีรอยยิ้มปลอมๆนี้เพื่อซ้อนสีหน้าอันแสนโศกเศร้าของเขาเอาไว้ คราวนี้หลิวได้เปลี่ยนเป้าหมายของชีวิตแล้ว เขามองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนและมองดูมีดของตัวเองก่อนจะพูดออกมา
"ถ้าชั้นไม่สามารถมีความสุขในชีวิตได้.." เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง
"คนอื่นๆก็ไม่สมควรที่จะมีเช่นกัน"
52K
