ต้าลี่ฮวา ดวงใจพ่ายรัก

ความเจ็บป่วยของเซียวซี ถูกใช้เป็๲ข้ออ้างของผู้คนมากมายมาขอเข้าเยี่ยม แต่ความจริงแค่อยากจะดูว่าเขาใกล้จะสิ้นลมแล้วหรือยัง ตัวเองจะได้หมดเสี้ยนหนามเสียที หรือเขาจะอยู่ต่ออีกนานเพียงใด หากยังได้อีกนานก็จะให้การสนับสนุนต่อไป มีเพียงสหายไม่กี่คนที่มาเยี่ยมเยียนด้วยความจริงใจ

“ข้าเบื่อเต็มที ท่านไล่พวกเขาไปไม่ได้หรือ” เซียวซีหันมองเฉิงอี้ที่นั่งเล่นหมากล้อมอยู่คนเดียว และผลัดเปลี่ยนตาเดินด้วยตัวเอง โดยที่เขาไม่เข้าใจเลยว่ามันสร้างความหรรษาได้อย่างไร

“ไล่ได้ แต่อย่างน้อยก็ทนรับแขกผู้นี้เสียก่อน ข้าอยากรู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน”

“ใคร”

“องค์ชายมู่เสด็จ”

เสียงขันทีด้านนอกป่าวประกาศออกมาได้จังหวะ เซียวซีทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ก็ทำท่าจะยันตัวลุกขึ้นนั่งให้พร้อมสำหรับการเยี่ยมเยียน แต่เฉิงอี้ลุกจากเก้าอี้แล้วดันเขาเอนตัวลงนอนดังเดิม

“ทำเป็๲อ่อนแอหน่อยก็แล้วกัน”

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด แต่เขาเชื่อว่าคำขอของผู้ที่มีสายตาเฉียบคมอย่างเฉิงอี้ย่อมมีที่มาที่ไป เขาจึงแกล้งไอสองสามหน ก่อนที่ประตูจะถูกเปิด องค์ชายมู่แต่งองค์ทรงเครื่องโอ่อ่า เดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวลใจที่เสแสร้งอย่างเห็นได้ชัด

“อ้าว ท่านอ๋องก็อยู่ด้วยหรือ”

“ตามบัญชาของฮ่องเต้” เฉิงอี้ตอบสั้น ๆ เป็๞คำอธิบายทุกอย่างและไม่เปิดช่องให้ใครสงสัยในความเอาใจใส่ที่เขามีต่อเซียวซี “ไม่คิดว่าองค์ชายมู่จะเสด็จมาถึงนี่”

“ข้าก็ต้องห่วงน้องชายที่ไปออกรบเพื่อแคว้นของเราเป็๲ธรรมดา แล้วข้ายังได้นำยาขนานดีมาให้ด้วย รับรองว่าช่วยรักษาแผลได้ผลชะงัดนัก” องค์ชายไล่สายตามองร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความรวดเร็ว “ยังไม่ดีขึ้นเลยหรือ น้องพี่”

เซียวซีพะอืดพะอมหนักกว่าเก่าที่ได้ยินคำหวานจอมปลอม แต่ก็พยายามเก็บสีหน้าเต็มที่ “ยังเจ็บอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

“เ๽้ากลับมารักษาตัวที่นี่ก็ถือว่าดี แต่ไม่แน่ว่าที่นั่นอาจจะปลอดภัยกว่าในวังหลวงเสียแล้ว” เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งราวกับกำลังเล่านิทานอันน่าตื่นเต้น “ใกล้ถึงวันแต่งตั้งไท่จื่อเต็มที เ๽้าระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน”

“ท่านไปสืบทราบเ๹ื่๪๫ใดมารึ”

“อย่าพูดว่าสืบทราบเลย ข้าแค่เผอิญได้ยินได้ฟังบางอย่างมาก็เท่านั้น ปกติข้าหาใช่คนสอดรู้เ๱ื่๵๹ชาวบ้าน แต่เมื่อเห็นว่าจะเป็๲ประโยชน์ต่อเ๽้าซึ่งก็ถือเป็๲น้องของข้า ข้าก็จำต้องทำตัวเป็๲คนปากโป้งมาบอกนี่แหละ”

เซียวซีเหลือบมองเฉิงอี้เป็๞เชิงขอให้รับหน้าแทน เพราะตัวเองคงทนกับบทสนทนายืดเยื้อประเภทเอาดีเข้าตัวขององค์ชายผู้นี้ไม่ได้อีก

“ท่านบังเอิญได้ยินอะไรมา ดูท่าจะสำคัญมาก”

องค์ชายมู่โน้มตัวมาข้างหน้า ท่าทางตื่นเต้นผิดกับสถานการณ์ที่ดำเนินอยู่ “เ๹ื่๪๫ชายชุดดำ ข้าบอกได้เพียงเท่านี้”

“ชายชุดดำรึ” ไม่กี่วันก่อน เฉิงอี้เพิ่งได้เห็นชายชุดดำมายืนสอดส่องเขาแถวตำหนัก เขาเองก็เพิ่งเล่าให้เซียวซีฟัง แล้วสิ่งที่องค์ชายมู่กล่าวก็ยิ่งย้ำชัดว่าเ๱ื่๵๹นี้มีมูล

“ข้าต้องขอลา มิเช่นนั้นจะถูกมองได้ว่ามาซ่องสุมกำลังกับโอรสองค์โปรดของเสด็จพ่อ พวกเ๯้าก็น่าจะรู้ว่าเราถูกจับตามองมากเพียงไร”

“น้ำใจของท่าน ข้ากับองค์ชายไม่มีทางลืม” เฉิงอี้เดินไปส่งอีกฝ่ายถึงหน้าประตู รอจนขบวนยาวเหยียดหายลับไป เขาถึงได้กลับมานั่งเก้าอี้ข้างเตียงตามเดิม

“องค์ชายมู่น่ะหรือหวังดีกับเรา เ๯้าเชื่อเขาหรือเปล่า”

“จริงที่ว่าข้าโดนชายชุดดำติดตาม แต่คิดดูเถิด หากเขาเห็นชายผู้นั้น ก็แสดงว่าเขาเองก็จับตาดูข้ากับเ๽้าอยู่ แล้วจะเชื่อลงได้อย่างไรว่าเขาหวังดี”

เซียวซีพยักหน้าเห็นด้วย และไม่ได้พูดเ๹ื่๪๫นี้กันอีก ท่านอ๋องทำตามสัญญา ไม่ปล่อยให้ใครฉกฉวยประโยชน์จากความเจ็บป่วยในครั้งนี้อีก ทั้งสองขลุกอยู่ในห้อง แม้เฉิงอี้จะได้รับรายงานจากรองแม่ทัพถึงสถานการณ์อันน่าเป็๞ห่วงที่ชายแดน ว่าด้วยเ๹ื่๪๫แคว้นหยวนส่งทหารของตนมาก่อกวนหมู่บ้านแถบนั้นหลายครั้งหลายหน ก่อความเสียหายและความรำคาญใจมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็เลือกที่จะรับรายงานนั้นไว้ ไม่ยอมขยับออกจากห้องไปประชุมหรือแม้แต่ปรึกษาหารือกับคนอื่น โดยอ้างว่าอยากจะพูดคุยกับเซียวซีที่เป็๞ถึงแม่ทัพอีกคน เป็๞ธรรมดาอยู่แล้วที่แม่ทัพใหญ่เช่นเขาจะขอความคิดเห็นกับคนเก่งถึงเพียงนี้