ตอนที่ 6: นมรสคาราเมล... กับตรรกะที่เริ่มสั่นคลอน
เวลา 00:15 น.
กลิ่นหอมหวานของไซรัปคาราเมลที่ถูกความร้อนจากไอน้ำเคี่ยวจนส่งกลิ่นละมุน อบอวลไปทั่วทั้งเคาน์เตอร์บาร์ กวินส่งแก้วเซรามิกสีขาวนวลที่มีฟองนมนุ่มฟูอยู่้ามาตรงหน้าพรีม ควันกรุ่นที่ลอยเอื่อยขึ้นมาบดบังสายตาขี้เล่นของเขาไปชั่วขณะ แต่ไม่ได้บดบังกระแสความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาเลย
"นมอุ่นคาราเมลคับ... สูตรนี้ผสมความใส่ใจลงไปเป็พิเศษ รับรองว่าคืนนี้หลับสบายแบบไม่มีภาพสเกตช์งานตามไปกวนในฝันแน่ ๆ" กวินว่าพลางเท้าคางมองเธอ
พรีมประคองแก้วอุ่น ๆ ไว้ในมือ ความร้อนจากเซรามิกแผ่ซ่านเข้าสู่ฝ่ามือที่เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ เธอจิบเข้าไปอึกแรก ความหวานละมุนและรสนุ่มลึกของนมสดทำให้ความเครียดสะสมตลอดทั้งวันมลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์
"อืม... อร่อยจังค่ะ" พรีมครางในลำคออย่างลืมตัว "คุณนี่เก่งจังเลยนะคะ จับนู่นผสมนี่ก็ออกมากลมกล่อมไปหมด เหมือนคุณเข้าใจ... เข้าใจไปหมดซะทุกอย่าง"
"ผมไม่ได้เข้าใจทุกอย่างหรอกคับ" กวินยิ้มบาง ๆ แววตาของเขาดูทอดไกลออกไปเล็กน้อย "แต่เพราะผมเคยผ่าน่เวลาที่ 'ข้างในมันพัง' จนมองไม่เห็นทางข้างหน้ามาก่อน ตอนนั้นตรรกะในหัวมีแต่เื่ตัวเลข ผลกำไร และความสำเร็จ... จนวันหนึ่งที่ทุกอย่างพังครืนลงมา ผมถึงได้รู้ว่า สิ่งที่เยียวยาเราได้จริง ๆ ไม่ใช่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่หรอกคับ"
เขาหันกลับมาสบตาพรีมตรง ๆ "แต่มันคือความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากใครสักคน... หรือแค่เครื่องดื่มอุ่น ๆ สักแก้วในคืนที่โดดเดี่ยวต่างหาก"
พรีมนิ่งฟัง คำพูดของเขาชวนให้เธอคิดถึง่เวลาที่ผ่านมา ชีวิตของเธอเองก็หมกมุ่นอยู่กับเดดไลน์และการยอมรับในวงการแฟชั่น จนบางครั้งก็ลืมที่จะ 'ใจดี' กับตัวเอง
"แล้ว... รอยสักนั่น" พรีมพึมพำ สายตาเหลือบมองไปที่อกซ้ายของเขา ซึ่งตอนนี้ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีดำ "คุณสักมันตอนที่ตัดสินใจเดินออกมาจากโลกธุรกิจเหรอคะ?"
กวินชะงักไปนิด ก่อนจะยกมือขึ้นลูบตรงตำแหน่งอกซ้ายแ่เบาผ่านเนื้อผ้า ยามเมื่อเขาคิดถึงความหมายของมัน แววตากลับยิ่งดูนิ่งสงบและหนักแน่นลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
"ใช่คับ... มันคือเครื่องเตือนใจในวันที่ผมเลือกทางเดินใหม่ ‘To give is to live forever’ การให้... มันทำให้ตัวตนของเรามีความหมายและคงอยู่ตลอดไป และมันเป็สิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจของผมกลับมาเต้นในจังหวะที่มีความสุขอีกครั้ง"
พรีมจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป บาริสต้าหนุ่มกวนประสาทที่เธอเคยคิดในตอนแรก บัดนี้กลับดูเหมือนมหาสมุทรที่ลึกซึ้งและน่าค้นหา หัวใจในอกซ้ายของเธอเผลอเต้นสะดุดไปอีกครา ไม่ใช่เพราะความเขินอาย... แต่เป็เพราะความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบและฝังรากลึก
"ขอบคุณนะคะ... สำหรับนมอุ่นแก้วนี้ และ... สำหรับคำพูดดี ๆ" พรีมส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา
"ด้วยความยินดีคับคุณพรีม" กวินคลี่ยิ้มตอบ แววตากลับมาเป็ประกายระยิบระยับอีกครั้ง "แต่ตรรกะของระบบซัพพอร์ตหัวใจ 24 ชั่วโมงมีอยู่ว่า... ถ้าลูกค้าพึงพอใจในบริการ จะต้องจ่ายค่าตอบแทนเป็ข้อความตอบกลับในไลน์ทุกครั้งที่ผมทักไปด้วยนะคับ"
"ทวงเก่งจริง ๆ เลยนะคะ!" พรีมค้อนขวับ ทุบเคาน์เตอร์บาร์เบา ๆ แก้เขิน
เวลา 01:30 น.
หลังจากนั่งคุยแลกเปลี่ยนเื่ราวสัพเพเหระกันจนเวลาล่วงเลย พรีมก็ขอตัวกลับเนื่องจากความง่วงเริ่มเข้าจู่โจมตามคำขู่ของนมอุ่นคาราเมล กวินเดินออกมาส่งเธอที่รถเหมือนเช่นเคย ลมราตรีพัดโชยมาเบา ๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ
"ขับรถดี ๆ นะคับคุณพรีม ถึงบ้านแล้ว... อย่าลืมส่งสัญญาณบอกด้วยนะคับ" กวินยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ยิ้มมุมปากขยับทำงานอย่างมีเสน่ห์
"รู้แล้วน่า... คุณนี่ข้อกำหนดเยอะจังนะคะ" พรีมบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมก้าวขึ้นรถไป
ในระหว่างที่รถเคลื่อนตัวออกจากตรอก Midnight Cafe พรีมเหลือบมองกระจกหลัง เห็นร่างสูงของกวินยังคงยืนส่งเธออยู่ใต้แสงไฟนีออนดัดสีส้มจนกระทั่งรถเลี้ยวพ้นสายตา เธอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มือเรียวเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟนที่วางอยู่เบอร์เบาะข้าง ๆ หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความล่าสุดจากแอปพลิเคชันไลน์
Kavin: ขับรถเปิดเพลงบลูส์เบา ๆ ไปด้วยนะคับ จะได้ไม่เหงา...
พรีมส่ายหน้าขำ ๆ พลางกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วเป็ครั้งแรก
Preme: กำลังขับค่ะ แต่อยากฟังเพลงโฟล์คมากกว่า... แล้วก็ นมคาราเมลอร่อยมากค่ะ ขอบคุณนะ
หน้าจอโทรศัพท์สั่นครืดทันทีหลังจากส่งไปไม่ถึงสามวินาที
Kavin: รับทราบคับ รอบหน้าจะเปิดเพลงโฟล์คต้อนรับเลย... รีบกลับบ้านไปนอนนะคับคุณดีไซเนอร์ของผม
คำว่า ‘คุณดีไซเนอร์ของผม’ ทำเอาพรีมแทบจะทำพวงมาลัยรถหลุดมือ หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ จนต้องเปิดแอร์เพิ่ม ตรรกะความใจแข็งที่เคยตั้งมั่นไว้หลังจากผ่านเื่ราวแย่ ๆ ในอดีต ดูเหมือนว่าจะเริ่มสั่นคลอนและพังทลายลงทีละน้อย... เพราะแรงสั่นะเืจากระบบแจ้งเตือนของบาริสต้าหนุ่มคนนี้เสียแล้ว
261
