(จบ)ทะลุมิติกลายเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคในยุค 70

บทที่ 44 ทำเพื่อเสี่ยวซู่ของเรา

ฉินเสี่ยวซู่กล่าวว่าตอนที่พ่อของจ้าวชิงชิงยังมีชีวิตอยู่ เขาเป็นแพทย์แผนจีนในหมู่บ้านหลิงสุ่ย

หมู่บ้านหลิงสุ่ยมีแพทย์แผนจีนโบราณที่ทรงอิทธิพลมากสองคน คนหนึ่งแซ่จ้าว และอีกคนแซ่เหยียน

“คนแซ่จ้าวเป็นคนดี แต่คนที่แซ่เหยียนนั้นชั่วร้ายสุด ๆ” ฉินเสี่ยวซู่แสดงความคิดเห็น

“แล้วพ่อของชิงชิงช่วยนายไว้เหรอ?” ไป๋อวี้ถามอยากสนอกสนใจ

ฉินเสี่ยวซู่เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างไม่เต็มใจ “ไม่ใช่ เมื่อปีที่แล้วฉันถูกงูกัดบนภูเขา เธอมาช่วยฉันไว้ ทำให้ฉันได้เจอเธอน่ะ”

ไป๋อวี้ “ช่วยยังไง?”

“ช่วยฉันดูดพิษและใส่ยาให้” ฉินเสี่ยวซู่เล่า

ทันใดนั้นไป๋อวี้ก็มีลางสังหรณ์แปลก ๆ ขึ้นมา

เธอถามว่า “นายได้รับบาดเจ็บที่ไหน?”

ใบหน้าของฉินเสี่ยวซู่ขึ้นสีแดงก่ำและตะโกนใส่เธอทันที “บาดเจ็บอะไรล่ะ?! เธอเป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้ และฉันก็สัญญาว่าจะตอบแทนเธอ!”

ไป๋อวี้เดาได้ว่าเด็กน้อยได้รับบาดเจ็บในจุดซ่อนเร้น ซึ่งน่าจะเป็นที่บั้นท้าย

แต่เธอยังคงไม่เข้าใจและพูดว่า “คราวนี้เลยต้องการให้ฉันช่วยหวังเหลียนงั้นเหรอ”

ฉินเสี่ยวซู่ดูเศร้าเล็กน้อยและพูดว่า “ถ้าช่วยแม่ม่ายหวังได้ก็เหมือนได้ช่วยเธอด้วย”

ถ้าไป๋อวี้ถามอีก ฉินเสี่ยวซู่ไม่ตอบเธอแน่ 

ฉินเสี่ยวซู่พูดอย่างไม่อดทน “อย่าถามอะไรอีก หากเธอจัดการเรื่องนี้ได้จริง ฉันจะเล่าให้เธอฟังเอง”

ไป๋อวี้ยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ฉันมีคำถามสุดท้าย”

ดวงตาของฉินเสี่ยวซู่คุกรุ่นด้วยความโกรธ

ไป๋อวี้ยังคงถามอย่างแน่วแน่ “ทำไมนายถึงคิดว่าฉันจะสามารถช่วยหล่อนได้?” 

เธอพูดอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอว่าแม่ม่ายคนนั้นไร้ประโยชน์น่ะ?

ฉินเสี่ยวซู่ก้มศีรษะลงราวกับว่าไม่เต็มใจ และพูดได้เพียงว่า “ความจริงแล้วฉันคิดว่าเธอฉลาดอยู่นิดหน่อย”

ตอนที่เธอดุหลินเยี่ยนในวันนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าไป๋อวี้อาจจะทำอะไรบางอย่างกับเรื่องนี้ได้จริง ๆ

ไป๋อวี้พอใจมากเมื่อได้ยินสิ่งนี้ “ได้ ฉันจะทำเพื่อเสี่ยวซู่ของฉัน!”

เธอลูบศีรษะของฉินเสี่ยวซู่

มันรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

แต่เธอแค่ชอบเห็นฉินเสี่ยวซู่กล้าโกรธแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก!

……

ไป๋อวี้ไปบ้านตระกูลจ้าวในบ่ายวันนั้น

เวลานั้นจ้าวต้าหมินยังนอนคร่ำครวญอยู่บนเตียงเตา

แม้ว่าจ้าวอิ้งหงจะโกรธเขา แต่พวกเขาก็ยังมีความผูกพันเพราะเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

ตอนที่ผู้เฒ่าทั้งสองออกไป จ้าวอิ้งหงก็ยกโจ๊กมาให้เขา

จ้าวต้าหมินส่งเสียงฮึดฮัดและขอให้จ้าวอิ้งหงป้อนอาหารตน

“ดูคุณสิ คุณแย่กว่าลูกชายของคุณเสียอีก...”

ความโกรธของจ้าวอิ้งหงลดลง และเริ่มป้อนอาหารให้เขา

แต่ไป๋อวี้กลับตะโกนมาจากด้านนอก “พี่สะใภ้ ฉันมาแล้ว!”

จ้าวอิ้งหงตกใจมากจนเกือบจะทำโจ๊กทั้งชามหกใส่เขา

เธอพูดด้วยความตื่นตระหนก “มาแล้ว ๆ”

พูดจบเธอก็รีบวางโจ๊กแล้วเดินออกไป 

จ้าวต้าหมินแค่นเสียงเย็น พลางคิดว่าเขาจะจัดการผู้หญิงสารเลวนั่นแน่นอน

แต่เขาไม่คาดคิดว่า ไป๋อวี้จะเริ่มจัดการกับเขาทีละขั้นแล้ว

……

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไป๋อวี้ตอนนี้ จ้าวอิ้งหงก็รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย 

เธอพูดไม่ออกราวกับมีอะไรติดอยู่ในลำคอ

เธอลูบมือแล้วพูดว่า “ทำไมเธอถึงมาที่นี่ตอนนี้ล่ะ กั่วเอ๋อร์อยู่ที่ไหน?”

ไป๋อวี้ยิ้ม “เธอนอนอยู่ที่บ้านน่ะ เสี่ยวซู่กำลังเฝ้าเธออยู่ ฉันเพิ่งไปที่บ้านหวังเหลียนมา”

จ้าวอิ้งหงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เธอทำทุกอย่างเสร็จแล้วเหรอ?”

“หวังเหลียนเป็นคนมีความสามารถ มีฝีมือดีและเก่งคำนวณ” ไป๋อวี้มอบสมุดบันทึกให้จ้าวอิ้งหงและพูดด้วยรอยยิ้ม

จ้าวอิ้งหงไม่ชอบแม่ม่ายหวัง ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าแม่ม่ายหวังและจ้าวต้าหมินมีความสัมพันธ์กัน

แต่จ้าวต้าหมินบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงหญิงรองเท้าขาด เธอเข้าไปพัวพันกับผู้ชายจำนวนมากของกลุ่มล่าสัตว์ ถึงเขาจะตาบอด เขาก็ไม่มีทางชอบเธอแน่นอน

“ไม่ว่าเธอจะพูดเรื่องดี ๆ ของแม่ม่ายคนนั้น ฉันก็คิดว่าเธอมีความสามารถมากกว่า” เธอพูดกับไป๋อวี้

“ฉันแค่กังวลว่าเธอจะทำงานไม่ได้ภายในสิบวัน” ไป๋อวี้กล่าว

แม้ว่าจ้าวอิ้งหงจะเกลียดหวังเหลียน แต่เธอก็คิดอย่างรอบคอบแล้วพูดว่า “ยังมีเสื้อผ้าของปีที่แล้วอยู่ ไม่จำเป็นต้องไปเร่งเธอหรอก ถ้าเกิดชาวบ้านไม่พอใจ ฉันก็จะไปเกลี้ยกล่อมเอง”

รายได้ของกลุ่มเก็บเกี่ยวไม่สูงนัก แต่ก็ทำงานหนักมากเช่นกัน

สิ่งที่พวกเขาตั้งตารอมากที่สุดทุกปีคือเสื้อผ้าใหม่

ถ้างานล่าช้าก็เท่ากับเงินเดือนล่าช้าไปด้วย

แต่จ้าวอิ้งหงก็เข้าใจดีว่าสิบวันมันน้อยเกินไป และเธอก็ไม่ใช่คนใจร้าย

ไป๋อวี้กล่าวว่า “ไม่ใช่ ฉันเห็นว่าแม่ม่ายคนนั้นทำงานได้รวดเร็ว ถ้าเธอทำงานตามความเร็วปกติก็น่าจะทำเสร็จในสิบวันอย่างแน่นอน”

จ้าวอิ้งหงได้ยินว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงถามขึ้น “มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

“คนในหมู่บ้านของเราใช้ให้เธอทำและซ่อมเสื้อผ้าบ่อยไหม? วันนี้ฉันเจอสองคนแล้ว”

ตอนเธอไปถึงที่นั่น ชายที่ไม่สวมเสื้อคือหนึ่งในสองคนนั้น

และอีกคนคือหลินเยี่ยน

“ครอบครัวหวังหนิวอยากให้หล่อนซ่อมเสื้อผ้าให้ พวกเขารอจนถึงวันมะรืนนี้ไม่ได้และต้องการในวันพรุ่งนี้เลย ฉันโกรธจนทะเลาะกับเธอไปฉาดใหญ่ และบอกว่าหมู่บ้านของเราให้คะแนนงาน เงินและตั๋วแก่เรา เราควรมุ่งความสนใจไปที่งานที่ได้รับผิดชอบ”

จ้าวอิ้งหงพยักหน้าเห็นด้วย “เธอพูดมีเหตุผล”

เธอคิดว่าจะต้องขอให้แม่สามีพูดเรื่องนี้กับครอบครัวของหวังหนิว

“พวกนั้นด่าเธอรึเปล่า?” จ้าวอิ้งหงถามด้วยความกังวล

“เธอไม่กล้าหรอกเพราะเสี่ยวซู่ก็ไปด้วย” ไป๋อวี้ยิ้ม

“ใช่แล้ว เสี่ยวซู่ของเรายังอยู่นี่เนาะ แต่คง... เป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะต้องช่วยแม่ม่ายคนนี้พูด”

เธอรู้สึกว่าเป็นเรื่องยากที่ไป๋อวี้จะมาช่วยออกหน้าให้แม่ม่ายคนนั้น เพราะเรื่องอื้อฉาวระหว่างหวังเหลียนและฉินต้าซาน

จู่ ๆ ไป๋อวี้ก็พูดว่า “ฉันกลัวว่าจะทำให้แม่ม่ายหวังตื่นตระหนกและทำงานไม่ไหว เราจะหาช่างตัดเสื้อฝีมือดีขนาดนี้มาจากที่ไหนได้อีก”

จ้าวอิ้งหงตกใจ

ใช่แล้ว ในสิบลี้แปดหมู่บ้านคงไม่สามารถหาช่างตัดเสื้อดี ๆ แบบนี้ได้อีก!

เมื่อเห็นท่าทางครุ่นคิดของอีกฝ่าย ไป๋อวี้ก็อมยิ้มเล็กน้อย

จุดประสงค์การมาของเธอในวันนี้คือทำให้จ้าวอิ้งหงเข้าใจว่าหวังเหลียนไม่ใช่แค่หญิงม่ายที่มีชื่อเสียงเสื่อมเสีย

แต่เธอยังเป็นช่างฝีมือที่มีพรสวรรค์อีกด้วย

ตอนนี้ผู้คนในฉินเจียถุนกำลังปฏิบัติต่อเธออย่างเลวร้าย ทำให้เธออับอาย แต่สิ่งที่น่าขันคือพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไม่มีใครมาแทนที่เธอได้

ไป๋อวี้แสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็นพลางขมวดคิ้ว และเปลี่ยนหัวข้อเป็นเรื่องผ้าที่จะซื้อเข้ามาแทน

……

ไป๋อวี้เดินไปที่ประตูก่อนจะเห็นฉินเสี่ยวซู่โผล่หน้าเข้ามา

“นายไม่ได้อยู่ดูน้องสาวเหรอ?!” เธอตกตะลึง

ฉินเสี่ยวซู่พูดอย่างกังวล “สำเร็จแล้วเหรอ?”

“มันไม่เร็วขนาดนั้น”

“เธอไม่ได้บอกเรื่องจ้าวต้าหมินเหรอ?”

ไป๋อวี้กลอกตา “พูดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์”

เพราะสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น

“แล้วถ้าต้าหมินยังรังควานเธออีกล่ะ? เธอพูดไปเลยจะไม่ดีกว่าเหรอ ให้พวกเขาทะเลาะกันไปเลย!”

ไป๋อวี้ถอนหายใจ

“เสี่ยวซู่ เรื่องของหวังเหลียนไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคำพูด หากเราต้องการจัดการก็ต้องเล่นใหญ่เข้าไว้ และแก้ไขปัญหาไปพร้อม ๆ กัน”

เธอไม่ชอบใช้พลังงานไปกับการทะเลาะวิวาท 

ถ้าทะเลาะแล้วหนึ่งครั้งก็จะมีครั้งต่อไปอีก และคนอื่นอาจไม่เชื่อเธออีกต่อไป ถ้าเป็นแบบนี้จะไปมีประโยชน์อะไร

“นายฟังฉันนะ นี่ก็เหมือนกับตอนที่พ่อนายกำลังล่าสัตว์ นายต้องอดทนรออีกหน่อยถึงจะจับสัตว์ได้”

พอใช้เรื่องพ่อมายกตัวอย่าง ฉินเสี่ยวซู่จึงครุ่นคิดอีกครั้ง

ไป๋อวี้ถามทันที “เมื่อกี้นายแอบฟังอยู่ที่ไหน?”

ตระกูลจ้าวลานบ้านใหญ่ขนาดนี้ เขาจะไปซ่อนอยู่ที่ไหนได้ล่ะ?

ฉินเสี่ยวซู่พูดทันที “ฉันไม่บอกเธอหรอก!”