วันถัดมา ที่เก่าเวลาเดิม ณ ร้าน ZEN’s CAFE และก็เหมือนเมื่อวานเป๊ะ คือธามยืนอยู่หน้าร้านแต่ต่างจากเมื่อวานตรงที่ธามยืนสะพายกระเป๋าเป้ที่วันนี้ลดขนาดของกระเป๋าลงแล้ว และใส่เสื้อพนักงานของร้านพร้อมกับหมวกแก๊ปสีขาว
ด้วยความที่ใส่ยูนิฟอร์มของร้านและยืนอยู่หน้าร้านทำให้เวลาลูกค้าเดินผ่านไปมา ธามเลยต้องโค้งทักทายลูกค้าไปด้วยหรือดูอีกนัยนึงก็คือลูกค้าอยากทักทายธามด้วยเหมือนกัน ก็คนมันหล่อแหละเนอะ
พอธามเห็นเดย์ลงจากรถและเดินตรงมาที่ร้าน ธามก็รีบยกมือโบกทักทายใหญ่ เดย์ได้แต่โบกมือตอบกลับไปแต่ก็แอบเห็นสายตาจากลูกค้าสาวๆ ทั้งสาวและไม่สาวต่างพากันมองมาที่เดย์ดูจากสายตาแล้วเดย์ไม่กล้าเดาต่อว่าท่านลูกค้าทั้งหลายกำลังมีความคิดอะไรกันอยู่ แต่เดย์เองก็ไม่กล้าคิดหลอกนะว่าธามยืนรอตัวเองอยู่หน้าร้านอะ แต่ก็แอบคิดนิดนึงละกัน
“หวัดดี”
ทั้งสองคนทักขึ้นพร้อมกัน และยืนอ้ำอึ้งเพราะคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดก่อน
“ทำไมมายืนอยู่หน้าร้านละ ไม่เข้าไปเก็บกระเป๋าเหรอ”
เป็เดย์ที่ถามขึ้นมาก่อน พร้อมกับเปิดกระเป๋าเป้สีเหลืองของตัวเองเพื่อที่จะหยิบหมวกแก๊ปสีขาวออกมาสวม
แต่ว่าธามแย่งหมวกแก๊ปออกมาจากมือเดย์ เอามาจัดทรงเล็กน้อยก่อนจะสวมลงไปบนหัวของเดย์ เป็การกระทำที่น้อยแต่มากเพราะเดย์รู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังใจสั่นแต่ต้องเก็บทรงไว้เพราะไม่แน่ใจว่าอาการใจสั่นแบบนี้มาจากอะไร
“ปะ เข้าไปเก็บกระเป๋ากัน”
ธามเดินไปเปิดประตูร้านและรอให้เดย์เดินเข้าไปก่อน ซึ่งตอนนี้เดย์ก็เริ่มจะชินกับอะไรแบบนี้แล้ว พอเดย์กับธามเดินเข้าไปในร้านสิ่งแรกที่รู้สึกก็คือสายตาที่แอบมองมาจากลูกค้าและสายตากรุ้มกริ่มของพี่เซนที่วันนี้มานั่งอยู่ตำแหน่งแคชเชียร์
ทั้งเดย์และธามเดินไปทักทายพี่เซนก่อนจะไปห้องล็อคเกอร์
“หวัดดีคะ/ครับ” เดย์กับธามบังเอิญทักทายพี่เซนพร้อมกัน
“ทักพร้อมกันเลยนะ” พี่เซนขอแซวหน่อยแล้วกัน
ส่วนเดย์ก็ได้แต่คิดในใจว่า นั่นไงแซวอีกละแล้วธามจะรู้ไหมเนี่ยว่ากำลังโดนพี่เซนแซวอยู่ เดย์เลยหันไปมองธามซึ่งธามก็เอียงคอให้เป็เชิงถามว่ามีอะไรเหรอ เดย์คิดว่าธามคงไม่ได้คิดอะไรกับการโดนพี่เซนแซวละมั้งเลยหันหน้ากลับมา
“ไปเก็บกระเป๋าก่อนนะคะ เดี๋ยวจะรีบออกมาเริ่มงานค่ะ” เดย์เอ่ยขอตัวไปเก็บกระเป๋าแต่เหมือนพี่เซนนึกได้ว่ามีอะไรจะคุยกับแดย์
“เดี๋ยวเดย์” เดย์ที่กำลังจะเดินไปห้องล็อคเกอร์ต้องชะงักเท้าไว้แล้วเดินกลับไปหาพี่เซน ส่วนธามเห็นว่าพี่เซนคงมีอะไรอยากคุยกับเดย์เลยเดินแยกไปห้องล็อคเกอร์ก่อน
“พี่เซนมีอะไรเหรอคะ หนูเปล่ามาสายสักหน่อย” เดย์รีบพูดแก้ไว้ก่อน แต่เธอก็ไม่ได้มาสายจริงๆแหละแต่ก็ไม่รู้ว่าพี่เซนเรียกมาเพื่อที่จะคุยเื่อะไร
“จ้าๆ พี่ก็ไม่ได้จะว่าสักหน่อย แต่พี่มีเื่ที่จะต้องให้เดย์ดู” พี่เซนทำสีหน้าจริงจังและน้ำเสียงจริงจังในประโยคท้าย ทำให้เดย์รู้สึกเครียดขึ้นมาเหน่อยๆ
“เื่อะไรเหรอคะ” เดย์รู้สึกใจคอไม่ดีเลย และคิดว่าตัวเองทำงานอะไรผิดตรงไหนหรือเปล่านะ หรือว่ามีลูกค้าไม่พอใจและคอมเพลนในการบริการของเดย์ แต่เมื่อวานก็ไม่ได้ทำอะไรขัดใจลูกค้าเลยนี่นา
“เดย์ไปเก็บกระเป๋าก่อนเถอะ เสร็จแล้วไปหาพี่ที่ออฟฟิศนะ อ่อ แล้วธามพอจะยืนตอนรับลูกค้าคนเดียวแป๊บนึงได้ไหม”
เดย์คิดถึงการทำงานของธามเมื่อวานครู่นึงแล้วตอบพี่เซนออกไปว่า
“ดูจากเมื่อวานแล้วก็น่าจะรับลูกค้าคนเดียวได้อยู่ค่ะ”
พี่เซนพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เดย์พูดแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปที่ออฟฟิศ ส่วนเดย์ก็รีบเดินไปที่ห้องล็อคเกอร์เพื่อจะเอากระเป๋าเป้ของตัวเองไปเก็บ
พอเดย์เข้าไปถึงก็เห็นธามกำลังใส่ผ้ากันเปื้อนอยู่ เดย์จึงรีบเปิดล็อคเกอร์แล้วเก็บกระเป๋าเป้ของเธอเข้าไปพร้อมปิดประตูล็อคเกอร์แล้วหันมาหาธามพร้อมพูดว่า
“ธามยืนต้อนรับลูกค้าคนเดียวแป๊บ......นึงนะ” คำพูดของเดย์ขาด่ไปก็ไม่ใช่อะไรหลอก สาเหตุก็มาจาธามนั่นแหละ
ที่จู่ๆก็เดินเข้ามาใกล้เดย์แบบอีกนิดนึงก็จะชนเดย์อยู่แล้ว เดย์รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองถอยไปจนหลังจะชิดกับตู้ล็อคเกอร์ละ ส่วนคนต้นเหตุที่ยืนอยู่ข้างหน้าเดย์ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้เพิ่ม
ธามแค่เอื้อมมือเลยไหล่เดย์ไปเพื่อไปหยิบกุญแจออกมาจากตู้ล็อคเกอร์ของเดย์เท่านั้น พร้อมกับถอยหลังไปสองก้าวเพื่อให้เดย์ยืนได้สะดวกขึ้นแล้วยื่นกุญแจคืนให้เดย์
ธามรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่เค้าแค่อยากหยิบกุญแจให้เดย์จริงๆนะแต่ไม่รู้ทำไมร่างกายมันต้องอยากเข้าไปใกล้ด้วยแบบนี้ต้องเรียกว่าอะไรดี แรงดึงดูดหรือเปล่านะ
“ขี้ลืมจังเลยนะฉันเนี่ย” เดย์รับลูกกุญแจของเธอคืนมาจากมือธามแล้วใส่ลงกระเป๋ากางเกงไว้
“เมื่อกี้เดย์บอกว่าให้เรายืนต้อนรับลูกค้าคนเดียวแป๊บนึงใช่เปล่า” ธามทวนคำพูดของเดย์ที่พูดไปเมื่อกี้นี้
“ใช่ๆ พอดีว่าพี่เซนจะให้เราไปดูอะไรที่ออฟฟิศแป๊บนึงน่ะ ก็เลยจะต้องให้ธามยืนต้อนรับลูกค้าคนเดียวก่อนนะ ฉันจะรีบไปรีบมา”
เดย์พูดเสร็จก็รีบหมุนตัวจะเดินออกจากห้องล็อคเกอร์ไปแต่ว่าธามรีบคว้าข้อมือเดย์ไว้ก่อนทำให้เดย์ต้องเบรกกระทัน และหันกลับมาหาธาม และถามว่า
“มีอะไรเหรอ”
ธามปล่อยมือออกจากข้อมือของเดย์แล้วยื่นผ้ากันเปื้อนกับเครื่องรับออเดอร์ไปให้เดย์
“อ๋อ ขอบใจนะ ทำไมวันนี้ฉันลืมเก่งอย่างนี้เนี่ย”
เดย์บ่นตัวเองและรีบใส่ผ้ากันเปื้อนอย่างรีบๆ และวิ่งออกจากห้องล็อคเกอร์ไป
ธามได้แต่มองตามและก็คิดว่าพี่เซนจะให้เดย์ไปดูอะไรเหรอ มีเื่ด่วนอะไรหรือเปล่า แต่ก็หยุดคิดไว้แค่นั้นเพราะจะต้องรีบออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เดย์เคาะประตูออฟฟิศและเปิดเข้าไป
“มาแล้วจ้า พี่เซนจะให้หนูดะไรเหรอคะ”
เดย์รีบเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของพี่เซน แต่เดย์รู้สึกถึงความไม่เป็ปกติบางอย่างของพี่เซน
เดย์รู้สึกว่าพี่เซนมีความตึงเครียดกว่าปกติเล็กน้อย เพราะว่าปกติพี่เซนจะเป็คนไม่เครียดเลยถึงจะเจอสถานการณ์ที่หนักๆแต่พี่เซนจะปรับอารมณ์ได้เสมอ
แต่ว่าตอนนี้พี่เซนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเดย์ดูไม่ปกติเท่าไหร่ ทำให้เดย์อดสงสัยไม่ได้ว่าที่พี่เซนตึงๆอยู่ตอนนี้เนี่ยจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับสิ่งที่จะให้เดย์ดูหรือไม่ คิดแค่นี้เดย์ก็แอบเป็กังวลขึ้นมาซะแล้วสิ
“เดย์จำวันนั้นได้ไหม วันที่พี่ให้เดย์เข้ามาช่วยงานก่อน...” พี่เซนหยุดพูดเพื่อดูว่าเดย์จำวันนั้นที่พี่เซนกำลังพูดถึงได้ไหม
“จำได้ค่ะพี่เซน” เดย์ตอบกลับได้ทันทีเพราะว่าพึ่งผ่านมาไม่กี่เอง พอพี่เซนเห็นว่าเดย์จำได้จึงพูดต่อ
“โอเค แล้วเดย์จำได้ไหมว่าที่พี่พูดว่า เหมือนเดย์คุยกับใครแล้วพี่ก็ถามว่าเดย์คุยกับใครอยู่เหรอ”
เดย์ทำท่านึกนิดนึงว่าตอนนั้นคือตอนไหนนะแล้วแป๊บเดียวเดย์ก็นึกออก
“อ๋อๆ จำได้ค่ะ หนูตอบพี่เซนไปว่าคุยกับเพื่อนค่ะ”
เดย์นึกออกเพราะก่อนพี่เซนจะเดินมาหา เดย์พึ่งคุยกับพายไป แล้วพี่เซนก็ไปรับออเดอร์ที่ลูกค้าแล้วก็เดินมาหาเดย์
“ใช่ เดย์ตอบพี่ว่าคุยกับเพื่อน...”
พี่เซนหยุดพูดไปและทำหน้าจริงจังขึ้นกว่าเดิม ทำให้เดย์แอบลุ้นอยู่ในใจว่า พี่เซนจะต้องมีแต่อะไรสักอย่างแน่ๆแล้วมันคืออะไรกันนะ
“แต่วันนั้น ตอนนั้นพี่ไม่เห็นใครเลยนอกจากเดย์ที่ยืนอยู่คนเดียว”
คำพูดของพี่เซนทำเดย์งงเล็กน้อยเพราะเดย์มั่นใจว่าเดย์ไม่ยืนอยู่คนเดียวแน่ๆวันนั้นเดย์ยืนคุยกับพายอยู่ พี่เซนน่าจะมาเห็นตอนพายแยกตัวออกไปแล้ว
“พี่เซนมาเห็นตอนที่เพื่อนหนูเดินแยกออกไปแล้วหรือเปล่าคะ เพราะว่าหนูคุยกับเพื่อนอยู่จริงๆนะ แต่ตอนที่พี่เซนเดินมาตอนนั้นเพื่อนหนูก็เดินแยกออกไปแล้ว พี่เซนก็เลยไม่ทันได้เจอ” ต้องเป็อย่างนั้นแน่ๆ เดย์คิด
“วันนั้นพี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน พี่ก็คิดนะว่าตอนที่พี่เห็นว่าเหมือนเดย์คุยกับใครอยู่ ตอนนั้นเพื่อนเดย์อาจจะเดินแยกไปแล้วจริงๆ แต่ว่าพอพี่มาคิดทบทวนดูดีๆ พี่คิดว่าไม่ใช่เพราะจากที่เห็น เหมือนเดย์คุยโต้ตอบกับใครจริงๆแต่พี่แค่ไม่เห็นคนที่เดย์คุยด้วย จนคิดว่าตัวเองน่าจะมีปัญหาที่สายตา”
เดย์ตั้งใจฟังอย่างมากในสิ่งที่พี่เซนกำลังจะพูด ตอนแรกๆเดย์ก็ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าพี่เซนมาตอนที่พายแยกตัวไปแล้ว เลยทำให้ไม่เห็นว่าเดย์คุยกับพายอยู่ แต่พอฟังจากที่พี่เซนพูดๆมาเดย์เริ่มรู้สึกว่ามันน่าจะมีอะไรแปลกแล้วละ
เพราะสีหน้าท่าทางพี่เซนตอนนี้ดูไม่ได้แกล้งเลย ทำให้เดย์อดคิดไม่ได้ว่าแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“แต่เมื่อวานพี่ก็มานึกได้ว่า เพื่อไขข้อข้องใจของพี่เองพี่จะต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว” พี่เซนหยุดพูด เล่นเอาคนที่กำลังลุ้นอยู่อย่างเดย์หายใจไม่ทั่วท้องเลย
พี่เซนหันหน้าจอคอมออกมาหาเดย์เหมือนกับว่า้าให้เดย์ดูอะไรบ้างอย่าง และจากสิ่งที่แสดงอยู่บนหน้าจอตอนนี้ดูเหมือนจะเป็คลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในร้าน
“และเพื่อให้ได้คำตอบเมื่อวานพี่เลยตัดสินใจเปิดเช็กคลิปจากกล้องวงจรปิดภายในร้านที่ถ่ายวันนั้นตรงนั้นไว้ พี่เลื่อนดูจนถึงตอนที่เดย์คุยกับธามแล้วธามเดินแยกไป และนี่ก็คือสิ่งที่คลิปถ่ายเอาไว้ เดย์ตั้งใจดูดีๆนะ”
พูดเสร็จพี่เซนก็กดเพลย์คลิปวิดีโอนั้น เดย์ตั้งสมาธิเพื่อที่จะตั้งใจดูคลิปนั้นและรู้สึกได้เลยว่าใจเต้นรัวและเร็วมาก
และสิ่งที่เดย์เห็นในคลิปนั้นก็คือตัวเดย์เองยืนคุยกับใครสักคนอยู่แต่ไม่มีใครยืนอยู่ข้างหน้าเดย์เลย มีแต่เดย์ยืนพูดอยู่แค่คนเดียวจนกระทั่งพี่เซนเดินเข้ามาหา
เดย์ยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นในคลิปเลยกดย้อนกลับไปดูอีกครั้ง ย้อนกลับไปกลับมาภาพในคลิปก็ยังคงเหมือนเดิมจะ่ก่อนคุยกับธามหรือ่ก่อนพี่เซนเดินเข้ามาหาหรือจะ่หลังจากนั้น เดย์ไม่เห็นพายอยู่ในคลิปนั้นเลยสักเวลาเดียว
สิ่งที่เห็นก็ยังเหมือนเดิมคือเดย์ยืนคุยอยู่คนเดียว และตอนนี้เดย์พอจะเดาได้แล้วว่าพี่เซนกำลังคิดอะไรอยู่ มันยากที่จะพูด เดย์เข้าใจถึงสาเหตุที่วันนี้พี่เซนหน้าตึงเครียดแล้ว
มันเป็เื่ที่ถ้าจะให้อธิบายปากเปล่าก็คงเชื่อได้ยากพี่เซนถึงต้องให้คลิปวิดีโอนี้เล่าเื่ด้วยตัวมันเอง เดย์ในตอนนี้ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอะไรก่อนดี ระหว่าง ใ กลัว งง หรือไม่เข้าใจดี ตอนนี้เดย์มีแต่คำว่าไม่จริงอะ เป็ไปไม่ได้ คำเหล่านี้วนอยู่ในหัวและรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังตัวสั่นอยู่
พี่เซนเห็นอาการเดย์ดูไม่ค่อยดีแล้วจึงรีบหันจอคอมกลับคืนมา
“เดย์...พี่อาจจะไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของเดย์ตอนนี้ได้ทั้งหมด แต่อย่าพึ่งคิดมากนะ”
พี่เซนพยายามที่จะปลอบเดย์ เพราะว่าตัวพี่เซนเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น แต่มันต่างกันตรงที่คนในวิดีโอนั้นไม่ใช่ตัวเอง ขนาดไม่ใช่ตัวเองพี่เซนยังแอบจะช็อก แล้วเดย์จะขนาดไหนเนี่ยเมื่อพี่เซนเห็นว่าเดย์น่าจะยังช็อกอยู่จนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
“เดย์ฟังพี่นะ เื่นี้มันอธิบายได้ยากแต่ว่ามันไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นไม่ได้ อย่างรายการที่เค้าถ่ายคนเห็นผี หรือคลิปที่ถ่ายติดิญญาก็มีให้เห็นเยอะแยะไป”
พูดยังไงดีให้น้องมันหายช็อควะ คิดสิเว้ยไอ้เซน ผีก็กลัวแต่น้องก็ต้องปลอบก่อน ทำไงดีวะ
“พี่เซนคะ” เหมือนเดย์จะเรียกสติกลับคืนมาได้แล้ว
“พี่เซนคะ เื่นี้มีใครรู้อีกไหมคะนอกจากพี่”
คำถามแรกหลังจากเรียกสติกลับคืนมา เดย์ต้องรู้ก่อนว่ามีใครบ้างที่เห็นคลิปนี้ เดย์รู้ว่าพี่เซนจะไม่ได้มองว่าเดย์เป็ตัวประหลาดแต่ถ้าคนอื่นเห็นก็ไม่แน่ และเดย์จะได้ทำตัวถูกเพราะถ้ามีคนเห็นคลิปนี้สิ่งที่จะตามมาอันดับแรกเลยคือคำถามต่างๆนาๆและเดย์ก็ไม่แน่ใจว่าจะพร้อมตอบเื่แบบนี้ไหม
“ไม่มี มีแค่พี่คนเดียวที่เห็นคลิปนี้ และเพื่อความสบายใจ พี่ตัดสินใจว่าจะลบคลิปนี้ทิ้งไป เดย์ไม่ต้องกังวลนะเื่นี้จะเป็ความลับจนกว่าเดย์จะเป็คนพูดเอง”
คำพูดพี่เซนทำเอาเดย์น้ำตาแทบจะไหล เดย์รู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณมากๆที่พี่เซนเข้าใจและยินดีทำให้โดยที่เดย์ยังไมได้ร้องขอ
“หนูขอบคุณมากๆเลยค่ะพี่เซน เื่นี้หนูก็ไม่กล้าที่จะเล่าให้ใครฟังหลอกค่ะ เค้าต้องหาว่าหนูเพี้ยนแน่ๆ”
เดย์ยกมือไหว้ของคุณพี่เซนสำหรับการช่วยเหลือครั้งนี้ มันเป็เื่ยากสำหรับเดย์ในตอนนี้จริงๆ
“เออๆไม่เป็ไร เดย์เป็น้องสาวของฮาวนั่นก็แปลว่าเป็น้องสาวของพี่เหมือนกัน”
พี่เซนตัดสินใจลบคลิปวิดีโอทิ้งไปและลุกขึ้นเดินมายืนพิงโต๊ะอยู่ข้างๆเก้าอี้ของเดย์
“พี่คิดว่าเื่นี้เดย์เก็บไว้เป็ความลับไปก่อนจะดีกว่า” พี่เซนแนะนำเพราะคิดว่าน่าจะดีที่สุดแล้วสำหรับตอนนี้ ซึ้งเดย์ก็พยักหน้าเห็นด้วย
“และก็ทำตัวเป็ปกติไป ไม่ต้องไปคิดมากกับเื่ที่มันเกิดขึ้น”
พี่เซนพูดไปก็มองรอบๆห้องไป เหมือนกำลังมองหาพลังงานลึกลับอยู่ ท่าทางของพี่เซนทำให้เดย์คลายเครียดลงไปได้บ้างและอยากจะเปลี่ยนเป็ขำแทนมากกว่า คือพยายามปลอบน้องแต่ตัวเองก็แอบกลัวผีเนี่ยนะ
“พี่เซนกำลังมองหาอะไรอยู่อะ”
“พี่ก็กำลังมองหาพลังงานลึกลับบางอย่าง ที่อาจจะอยู่ในห้องนี้ก็เป็ได้ แล้วตอนนี้เดย์มองเห็นอะไรที่พี่มองไม่เห็นไหม”
เดย์อยากจะเอาหัวเขกโต๊ะเสียจริงๆ พี่เซนนะพี่เซนไอ้น้องก็ไม่อยากจะไปคิดถึงเื่นั่นแต่พี่เนี่ยนะยังจะมาถามอีก แต่ก็ชั่งเหอะไหนๆก็ไหนๆละลองมองดูบ้างดีกว่า
เดย์มองไปรอบๆห้องดูบ้างแต่เดย์ก็ไม่ได้เห็นอะไรที่เรียกว่าผีเลย เห็นแต่พี่เซนนี่แหละ
“หนูไม่เห็นอะไรเลยค่ะ ทั้งห้องก็มีแต่พี่กับหนูนี่แหละ”
เดย์นั่งกอดอกและคิดไตร่ตรองว่าตัวเองเริ่มเจอพายั้แ่เมื่อไหร่ นอกจากพายเดย์ก็ไม่ได้เห็นพลังงานลี้ลับอื่นๆเลย
เดย์เจอแต่คนเดิมๆที่เจอเป็ประจำถ้าจะมีคนที่ไม่ได้เจอประจำก็คงจะมีแต่พายนี่แหละ ซึ่งตอนนี้เดย์ก็ไม่แน่ใจว่าจะเรียกพายว่าคนได้ไหม ถ้าเดย์เห็นแค่พายจริงๆ อาจจะแปลได้ว่าเดย์ไม่ได้กลายเป็คนเห็นผี
“ไหนๆเื่นี้ก็มีแต่พี่เซนกับหนูที่รู้ งั้นหนูขอปรึกษาหน่อยได้ไหมคะ”
“ได้สิ ถ้าพี่ช่วยได้อะนะ” พี่เซนเปลี่ยนอิริยาบถมาเป็นั่งบนโต๊ะแทนและตั้งใจฟังสิ่งที่เดย์จะพูด
“ั้แ่หนูเกิดมา หนูไม่เคยเห็นิญญาหรือผีเลยสักครั้งนึง ถ้าสิ่งที่ผ่านมาหนูพึ่งจะเคยเห็นครั้งแรกและเห็นแค่คน ตน จะเรียกอะไรดีละ พายละกัน”
“หะ! ผีที่เดย์เห็นมีชื่อด้วยเหรอ” พี่เซนทำท่าใที่ได้ยินเดย์พูดชื่อพาย
“มีสิคะ เค้าชื่อพายค่ะ สวยและน่ารักมากๆเลยแหละ คือหนูเห็นแค่พาย แต่ิญญาอื่นๆหนูไม่เห็นเลย จนถึงตอนนี้หนูก็ไม่เห็น หนูเลยคิดว่า...”
“เดย์กำลังคิดว่าตัวเองไม่ได้เป็คนเห็นผี แต่เห็นแค่พาย” พี่เซนพูดในสิ่งที่เดย์คิดไว้ได้ถูกเป๊ะ
“ใช่ค่ะ เพราะว่าถ้าหนูเห็นผีจริงๆหนูก็ควรจะต้องเห็นิญญาอื่นๆด้วย แต่หนูกับเห็นแค่พาย หนูว่า...มันต้องมีอะไรบ้างอย่างที่ไม่ปกติเกิดขึ้น แต่ไม่รูว่าตอนไหน เมื่อไหร่”
เดย์พยายามจะหาคำตอบว่าตอนไหนแต่หายังไงก็ยังไม่เจออยู่ดี
“เดย์กับพายอาจจะมีอะไรที่ผูกพันกันก็ได้นะ แบบมันคือโชคชะตาที่ทำให้เดย์ต้องมาเจอพาย อะไรทำนองนั้นอะ”
คำพูดพี่เซนฟังดูมีเหตุผลอยู่ แต่อะไรคือโชคชะตาที่ต้องมาเจอกันละ
“ก็อาจจะเป็ไปได้นะคะ จนกว่าจะหาคำตอบได้หนูว่าหนูต้องไปทำบุญก่อนแล้วละ” เดย์พูดกึ่งจริงกึ่งขำแต่ในใจก็อยากทำอย่างนั้นจริงๆ แต่พี่เซนก็ขำให้กับคำพูดของเดย์อยู่นะ กลัวผีก็ต้องเข้าวัดสินะ
“ก็ดีนะ แต่...เสียดายอะ”
พี่เซนทำหน้าเสียดายอะไรของเค้าวะ เดย์แอบคิดในใจ
“เสียดายอะไรพี่ เสียดายที่ตัวเองมองไม่เห็นผีเหรอ”
3K
