เวลาต่อมา...
ลุงเอกกระดกเหล้าดื่มด่ำท่ามกลางกองไฟจนติดลม สาเหตุที่ทำให้ชายวัยกลางคนดื่มหนักขนาดนี้ก็คงเป็เพราะภรรยาไม่ชอบให้ดื่มเท่าไหร่นัก จะหนีไปดื่มกับเพื่อนก็ไม่ได้ จะแอบเก็บไว้สักขวดก็ไม่เคย เมื่อของโปรดเริ่มไหลลงคอ ใบหน้าดิบเถื่อนก็แดงระเรื่อจนสีเหมือนไฟตรงหน้า
ลมหายใจเริ่มร้อนระอุ...
เป้ากลางง่ามบวมนูนเพราะฤทธิ์เหล้าตามสัญชาตญาณ
“แม่ง…ลืมเลยว่าเหล้าเข้าปากกูเป็อย่างนี้ทุกที”
มือหนาลูบลำเอ็นของตัวเองเบาๆ...
ท่ามกลางป่าเขาเช่นนี้ไม่มีที่ตรงไหนจะสามาถปลดปล่อยของเหลว ถ้าจะทำกลางกองไฟก็อายเ้าป่าเ้าเขา ถ้าจะเข้าไปในเต้นท์ก็มีลูกเลี้ยงนอนอยู่ ลุงเอกสะบัดความคิดลามกออกจากหัว ก่อนจะดับไฟและมุ่งหน้าเข้าไปหาใครบางคน
“นอนขดเชียว ผ้าห่มบางขนาดนี้คงหนาวหน้าดู”
แม้จะไม่ใช่ฤดูหนาวเสียทีเดียว แต่อากาศบนูเาก็เย็นะเืเมื่อไม่มีแสงอาทิตย์ ลุงเอกดึงผ้าห่มออกมาจากร่างระหง เพื่อตั้งใจจะสวมกอดเพิ่มความอบอุ่นให้ลูกชาย แต่เมื่อเห็นเรียวขาขาวๆเนียนสวยไร้ที่ติเหยียดยาวตรงหน้า ลำเอ็นที่พึ่งหดไปเมื่อสักครู่ก็ตั้งโด่ขึ้นมาอีกรอบ!
“อะไรวะ นี่ผู้ชายนะไอ้เอก”
หนุ่มใหญ่เอามือทุบหัวเพื่อเรียกสติ...
จากนั้นร่างกายมหึมาก็สอดเข้าไปสวมกอดร่างเล็กและใช้ผ้าห่มผืนบางซ้อนทับอีกที แต่แทนที่จะนอนหลับ กลิ่นหอมๆบางอย่างที่กระจายออกมาจากไรผมสลวยก็ทำให้เป้านูนตุ่งแน่น เนื้อหนังนุ่มนิ่มบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ มันทำให้การนอนหลับครั้งนี้ยากเย็นจนลมหายใจติดขัด!
เวลาต่อมา...
“อึก…”
“….ครอก….ฟิ้ววว”
“หือ…ล…ลุงเอก”
“ครอก….ฟิ้ววว”
“อื้อออ”
ดวงกลมโตค่อยๆเปิดกว้าง...
เมื่อเบนหน้าไปอีกทางก็เจอกับชายหน้าหนวดผิวเข้ม ตะวันตื่นจากการหลับใหลเพราะเสียงกรนและแรงกอดรัดที่แน่นเกินไป ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ก็ดูเหมือนพ่อเลี้ยงจะกระชับร่างทั้งสองให้หลอมรวมเข้าด้วยกันมากกว่าเดิม แต่สิ่งที่ทำให้เด็กหนุ่มใมากที่สุด...
คงจะเป็วัตถุแข็งเป็ลที่กำลังทิ่มแทงอยู่ร่องก้น!
“ล…ลุงเอก”
“ครอกกก…”
นอกจากชายวัยกลางคนจะมีอารมณ์ตัณหา...
ตลอดการนอนหลับใหลของร่างเล็กก็กระวนกระวายไม่ต่างกัน ผิวขาวร้อนรุ่มผิดปกติ ความคันบางอย่างในร่างกายมันยุบยิบจนเกิดความรู้สึกอ่อนไหว ทุกครั้งที่พ่อเลี้ยงััร่างกาย หัวใจดวงน้อยก็เรียกร้องบางอย่างที่ไม่ควรทำ!
“ลุงเอก…ยัง…ยังไม่ตื่น…ใช่มั้ยครับ”
“ครอกกก…”
“ผ…ผมขอ…ขอลอง…อึก”
ตะวันใจเต้น...
เขาพาตัวเองออกมาจากอ้อมกอดได้สำเร็จ ก่อนจะจ้องมองร่างสูงกำยำที่นอนแผ่ร่างจนเต็มเต้นท์ สิ่งที่เพื่อนๆในรั้วมหาลัยได้พูดคุยเื่ใต้สะดือสะท้อนเข้ามาในหัว ต่างคนก็ต่างได้ลิ้มลองกันมาหมดแล้ว เหลือเพียงเขาคนเดียวที่แม้แต้ัั...ก็ยังไม่เคยรับรู้ว่ามันเป็ยังไง!
“ค…แค่จับ…นะครับ…อึก…ลุงเอก”
359
