ฮองเฮาโค่นบัลลังก์

ตอนที่ 9 ความสุข

                รอยยิ้มแทบไม่เคยหายไปจากใบหน้าของเสวียนฮวาเลยตลอดเวลาที่นางอยู่ในอ้อมกอดของเขา ความกระหายที่เขามีต่อนางนั้นมีมากมายราวกับแม่น้ำเหลืองที่ล้นตลิ่งในยามวสันตฤดู

                มันถาโถม มันทะลักทลาย และมันเอ่อท่วม นางรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็๲ผืนดินที่ได้รับความชุ่มฉ่ำที่เขาหลากหลั่งให้จนเกินอิ่ม

                หยาดเหงื่อยังชุ่มร่างทั้งที่อากาศหนาวเย็นนัก ความฉ่ำเยิ้มยังคงเกรอะกรังที่ซอกหว่างขา กายนางทั้งกายยังคงสั่นระริกด้วยว่าเรี่ยวแรงที่หมดสิ้นไป 

                เขายังจูบพรมนางทั่วทั้งใบหน้า เขาเลียนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับสุนัขตะกละไม่มีผิด 

                แว่วเสียงระฆังที่ตีบอกโมงยามลอยเข้ามา  บอกว่าตอนนี้ล่วงเข้ายามอิ๋น (03.00-05.00) แล้ว 

                “พอ...เ๽้าไปได้แล้ว”

                เขาถอนหายใจ “อีกคราหนึ่งได้หรือไม่”

                เสวียนฮวาชอบใจ แต่หญิงสาวไม่กล้าเสี่ยงมากไปกว่านี้ “นี่เ๽้าบังอาจขัดพระบัญชาแล้วหรือ”

                “กระหม่อมมิบังอาจ”

                หญิงสาวแทบจะพ่นขำพรวดออกมา  นี่เขายังมีแก่ใจตอบนางอย่างข้าราชสำนัก เขาทำสิ่งใดยามนี้ก็ดูน่ารักน่าดูไปหมด เสวียนฮวาตกหลุมรักเขาแล้วเข้าเต็มเปา ยิ่งเขาแสดงความปรารถนานางเท่าใดนางก็ยิ่งมีความสุข ยิ่งเขาทำท่าอ้อยอิ่งเสียดายนางเท่าใด นางก็ยิ่งหลงรักเขาเท่านั้น 

                ผางเยว่ห่มผ้าให้กับนาง แล้วใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อย เสวียนฮวาจ้องดูเขาด้วยความหลงใหล นี่คงเป็๞วันแรกในชีวิตของหญิงสาวกระมังที่นางเกิดมาแล้วรู้จักคำว่าความสุข ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะทำท่าคารวะนางนั้นเสวียนฮวาก็นึกสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้

                “เ๽้าเปิดหีบไม้ตรงนี้ที” นางชี้ไปที่หีบไม้หอมอันใหญ่ที่วางไว้ข้างหัวเตียงของตน แม้นจะอยู่ในความมืดสลัวแต่ผางเยว่ก็รู้ว่ามันเป็๲เครื่องเรือนหรูหราที่ลงรักสีแดงราคาแพง ซ้ำยังมีลวดลายสลักเสลาอยู่รอบหีบ ชายหนุ่มทำตามที่นางสั่ง ภายในนั้นแบ่งช่องอย่างเรียบร้อย “เ๽้าเห็นถุงที่วางไว้ที่ช่องซ้ายบนสุดนั่นหรือไม่”

                ผางเยว่เอื้อมมือไปหยิบถุงหนึ่งขึ้นมา เป็๞ถุงกำมะหยี่ เมื่อเขาจับดูก็รู้ว่าข้างในมีของแข็งเป็๞แท่งยาวบรรจุไว้ มีน้ำหนักอยู่พอประมาณ 

                “ส่งมันมาให้ข้า”

                เขายื่นถุงนั้นถวายแด่พระนาง

                หญิงสาวเปิดถุงออกแล้วหยิบเงินแท่งหนึ่งออกมา นี่คือเงินทองที่บิดาของนางให้ติดมาด้วยก่อนอภิเษกสมรส มันคือสมบัติที่เสวียนฮวาไม่เคยคิดจะนำมันออกมาใช้เลย แต่หนนี้นางกลับใช้มันอย่างฟุ่มเฟือยเพื่อเติมเต็มความเพ้อฝันของตัวเอง

                นางมีชายบำเรอแล้ว และชายบำเรอก็ต้องได้รับผลรางวัลที่เหมาะสมเมื่อเขาถวายงานให้นางได้ดี

                “ของเ๽้า รับไปซะ”

                ผางเยว่นิ่งไปอึดใจหนึ่ง แต่เขาก็ยื่นมือออกไปรับเงินหนึ่งแท่งนั้นจากพระนาง รับเสร็จแล้วเขาก็เอานิ้วหักเงินแท่งนั้นในทันใด 

                “เ๽้าหักไปทำไม!”

                “กระหม่อมรับเพียงเท่านี้” แล้วเขาก็ยื่นส่วนใหญ่คืนให้กับนาง 

                “บังอาจ!  เ๽้ามีสิทธิอันใดมาเลือกรับของที่ข้ามอบให้เ๽้า”

                “กระหม่อมขออภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมสมควรตาย”

                เสวียนฮวากลั้นยิ้ม แต่หญิงสาวยังแสร้งทำเป็๲โมโห 

                “งั้นเอาถุงนี่ไปเก็บที่เดิม แล้วรีบไสหัวไปได้แล้ว”

                ผางเยว่ทำตามแล้วถวายบังคมทูลลา

“พรุ่งนี้มาตอนกลางยามซวีล่ะ เ๯้าอย่าได้ลืม” เสวียนฮวาบัญชา นางพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ทรงอำนาจ แต่ในเนื้อเสียงนั้นก็เต็มไปด้วยความกระสันซ่านแฝงในที 

เขาก้มหัวรับทราบ แล้วร่างเขาก็ค่อยๆ ออกไปทางหน้าต่าง ก่อนเดินจากไปเขายังมองมายังนางอย่างอ้อยอิ่ง หญิงสาวยิ้มให้เขาแล้วก็ซุกตัวในผ้าห่มผืนหนา นางแสร้งไม่มองเขาแต่สายตาแอบทอดไปดูร่างกำยำนั้นออกไปทางบานหน้าต่างแล้วก็หายลับไป

ส่วนเสวียนฮวาก็ผล็อยหลับในยามนั้นพร้อมกับความอิ่มเอมที่มีอยู่เต็มทั้งหัวใจ          

                เสวียนฮวาตื่นบรรทมอีกครั้งเมื่อหญิงสาวได้ยินเสียงนางกำนัลทั้งสามของตนช่วยกันยกอ่างน้ำเข้ามาในห้อง นางกำนัลทั้งสามช่วยกันทยอยเทน้ำร้อนจากถังไม้ลงไปในอ่างน้ำ ไอน้ำลอยขึ้นมาเป็๞ม่านควันสีขาวเหนืออ่างอาบน้ำ เสวียนฮวายังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม  คิดถึงคราบเกรอะกรังที่อยู่ตามซอกขาแล้วก็พลันหน้าแดงขึ้นมา

                “ทูลเชิญฮองเฮาเพคะ”

                “พวกเ๯้าออกไปก่อนเถอะ ปิดห้องให้เรียบร้อย เสร็จแล้วข้าจะบอกพวกเ๯้าเอง”

                “เพคะ” 

                พอนางกำนัลทั้งสามออกไปแล้วเสวียนฮวาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีว่าที่ผ่านมานั้น เสวียนฮวารู้สึกเห็นใจคนทั้งสามที่ไหนจะต้องทำงานรับใช้นาง คอยดูแลตำหนักให้สะอาดเรียบร้อยอยู่เสมอ สำหรับนางกำนัลทั้งสามคนถือว่าหนักหนายิ่งนัก หญิงสาวจึงไม่ได้เรียกร้องให้พวกนางทั้งสามต้องคอยทำหน้าที่ช่วยอาบน้ำให้กับนาง ดังนั้น การจัดการร่างกายตัวเองคนเดียวจึงเป็๞เ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นเป็๞ประจำสำหรับคนเป็๞ฮองเฮาเช่นนาง

                ที่ผ่านมา ยามที่เสวียนฮวาต้องทำอะไรคนเดียวเพราะอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระของสามนางกำนัล เสวียนฮวาก็อดน้อยใจในโชคชะตาวาสนาไม่ได้ที่ตัวเองเป็๲ถึงฮองเฮากลับตกระกำลำบากกว่าสมัยเป็๲ลูกคุณหนูในจวนผิงซีอ๋องเสียอีก สมัยนั้นมีหรือนางเคยอาบน้ำผู้เดียวเหมือนเมื่อครั้งเป็๲ฮองเฮาตกยาก 

                ทว่า...นี่คือคราแรก ที่เสวียนฮวารู้สึกยินดีในชะตาที่อับเฉาของตน

                ผางเยว่หรือ เขาช่างหล่อเหลานัก นึกถึงใบหน้าพิลาสล้ำนั้นยามใด หัวใจของเสวียนฮวาก็พาลจะโบยบินเสียให้ได้ นึกถึงร่างกายกำยำที่ทาบทับเรือนร่างนางยามใด หญิงสาวก็ใจหวิวไหวเสียทุกที และเหนือสิ่งอื่นใดคือความปรารถนาอย่างใจกล้าบ้าบิ่นของเขา บังอาจจุมพิตนางผู้เป็๲ฮองเฮามิพอ ยังมาบุกรุกถึงตำหนักและตะบันรักใส่นางคราแล้วคราเล่าจนแทบทั้งคืน

                เสวียนฮวายิ้มกริ่ม เพียงเพราะอยากได้ข้า เ๯้าถึงกับยอมเสี่ยงตายเลยหรือ ? เหตุไฉนเ๯้าช่างไร้เดียงสานักเล่า? 

                หญิงสาวชำระวรกายตนเองอย่างมีความสุข เรือนร่างของหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยการขบดูดของเขา นางคิดถึงแผ่นหลังของผางเยว่ ป่านฉะนี้คงมีแต่รอยแมวข่วนแล้วกระมัง? 

                เสวียนฮวาตวัดสายตาไปดูเ๯้าเหมยเหมย แมวสีขาวที่นางเก็บมาไว้ก็ยังนอนขดอย่างเกียจคร้านที่ปลายเตียง เห็นเ๯้าตัวน้อยอ้าปากหาวแล้วก็นึกขำ 

“เมื่อคืนเ๽้าคงไม่ได้นอนเพราะข้าสินะ ประเดี๋ยวข้าจะเอาเนื้อไก่ต้มให้เ๽้ากินเชียวล่ะเหมยเหมย หากไม่ได้เ๽้า ข้าคงไม่ได้มีความสุขเช่นนี้”  เสวียนฮวาพูดเบาๆ ในอ่างน้ำอุ่น แล้วก็ทอดกายปล่อยอารมณ์แต่ผู้เดียวด้วยหัวใจฉ่ำสุข ส่วนเ๽้าเหมยเหมยก็หลับตาทอดกายลงอย่างสบายอารมณ์

นับแต่วันนั้น ผางเยว่ก็จะเข้ามาหาเสวียนฮวาทุกค่ำคืนในเวลาเดิม เสวียนฮวาไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดชายร่างใหญ่เช่นเขาจึงสามารถบุกรุกมาถึงตำหนักในได้ถึงเพียงนี้  แต่ทุกวันเมื่อหญิงสาวได้ยินเสียงระฆังบอกว่าเป็๲ยามซวี นางจะแสร้สงตระเตรียมเข้านอน แล้วประทินเครื่องหอมเปลื้องผ้าออกจนเปลือยเปล่า แล้วในใจของเสวียนฮวาก็เต้นโครมคราม๻ั้๹แ๻่ก่อนที่ผางเยว่จะเข้ามาเสียอีก

และเขาก็จะปรากฏกายในเวลาเดิมเสมอ เขาจะปรากฏตัวที่บานหน้าต่างแล้วพาร่างอันบึกบึนและกำยำนั้นมาที่แท่นบรรทมของพระนาง  หลังจากที่เขาถวายบังคมเป็๞ที่เรียบร้อย ผางเยว่ก็จะโผเข้าหาองค์ฮองเฮาเพื่อที่จะจุมพิต ณ กลีบปากแดงของหญิงสาวเป็๞อันดับแรก ก่อนที่ปากและลิ้นของเขาจะไล้เลียไปทั่วทั้งวรกาย

ไม่มีส่วนใดของเสวียนฮวาที่เขาจะไม่ได้จูบ  ผางเยว่จูบและเลียทุกส่วนสัดของพระนางอย่างหลงใหล ดวงใจของเสวียนฮวากายล่องลอยเพราะลิ้นของเขาตั้งหลายต่อหลายครั้ง ก่อนที่ผางเยว่จะขึ้นไปทาบทับพระนางแล้วก็มอบความสุขให้กับเสวียนฮวาอย่างถึงอกถึงใจ

ทั้งสองต่างเสพรักอย่างระมัดระวัง ทำให้เสียงนั้นเงียบที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ก็กลายเป็๞เสวียนฮวาเองนั่นแหละที่เผลอร้องครางเพราะเขาทุกที ทำให้ปากของหญิงสาวจะต้องถูกเขาจูบประกบไว้แน่นแทบทุกขณะ

มันยิ่งทำให้เสวียนฮวามีความสุขเพราะรสรักของผางเยว่ยิ่งนัก