ระบบบรรพบุรุษหลังโลกาวินาศ

ระบบบรรพบุรุษหลังโลกาวินาศ 120 โกเลมหิน

        ร่างกายของชายหนุ่มชุดขาวเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด นอนอยู่กับพื้นเหมือนจะไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงต่อสู้อีกต่อไป

        ชายชราร่างผอมยังคงฝืนยืนได้อยู่ มันยกขาก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว …...ก่อนจะทรุดตัวลงที่ตรงหน้าของชายหนุ่ม ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลหวงหลงเองก็ทนต่อไปไม่ไหวเหมือนกัน เข่าของมันกระแทกลงบนพื้นทั้งสองข้าง พยายามใช้แขนทั้งสองข้างประคองร่างเอาไว้ไม้ให้ร่วงลงไปเหมือนจิน

        “แฮ่กๆๆ” ชายชราร่างผอมทรุดตัวลง หอบหายใจเหนื่อยอ่อน สภาพบาดแผลตามร่างกายของมันไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าของจินเท่าไหร่นัก

        “เจ้า…แฮ่กๆ…แพ้แล้ว!” ชายชราชุดทองเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก เพราะอวัยวะภายในหลายอย่างถูกทุบทำลาย แม้แต่จะหายใจยังลำบาก

        ใจจริงชายชราก็อยากจะสังหารจินให้ตกตายไปเสียเดี๋ยวนี้ เพียงแต่มันไม่มีแรงเหลืออีกต่อไป ร่างกายไม่ยอมขยับตามสมองสั่งแม้แต่น้อย

        จินที่นอนหมอบอยู่กับพื้นเงยหน้ามองชายชราที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

        “หึหึหึ ต่อให้เจ้าชนะ…แต่เจ้าเองก็ไม่เหลือเรี่ยวแรงมาสังหารข้าแล้วนี่ ด้วยวัยอันแก่ชราของเจ้าและอาการบาดเจ็บที่มากมายเท่านี้ ไม่พ้นวันเจ้าก็คงตายกลายเป็นซากศพแล้วล่ะ” ชุดคลุมสีขาวของชายหนุ่มย้อมไปด้วยเลือดสีแดง จินนอนนิ่งแต่ฉีกยิ้มจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย

        ริมฝีปากของชายชราสั่นไหว เหมือนต้องการจะสบถคำด่าออกไป แต่ลมหายใจก็ติดขัดและแผ่วเบาเต็มทน สุดท้ายก็ทำได้เพียงขยับปากมุบมิบ แทบไม่มีเสียงดังออกมา

        “ฮ่าๆๆ ดูสภาพของเจ้าสิ แน่ใจแล้วหรือว่าเป็นเจ้าที่ชนะข้าจริงๆ?” ใบหน้าของจินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แม้จะมีแต่รอยฟกช้ำก็ตาม

        เขาพูดต่อไปว่า “หลังจากที่เจ้าตาย ตระกูลหวงหลงจะไม่มีอีโวลคอยคุ้มครองอีกต่อไป แม้แต่อเวกระดับที่เก้าก็ล้มตายไปหมดแล้ว คิดหรือว่าตระกูลหวงหลงที่สร้างความคับแค้นให้กองกำลังมากมายจะได้อยู่อย่างสงบสุข?”

        ดวงตาของชายชราร่างผอมดูโกรธแค้นแทบบ้าคลั่งเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มที่นอนอยู่เบื้องหน้า แม้ไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นมาต่อสู้ แต่คำพูดของอีกฝ่ายกลับเชือดเฉือนหัวใจจนแทบทนไม่ไหว

        ถูกต้อง เมื่อมันตายไป ตระกูลหวงหลงที่ไม่มีหัวหน้าตระกูล ไม่มีแม้แต่อเวกระดับเก้าย่อมอ่อนแอจนไม่อาจทนการรุกรานของกองกำลังต่างฝ่ายได้อีก ต่อให้ไม่ถูกทำลายล้าง แต่ก็ต้องถูกรังแกจนหมดโอกาสลืมตาอ้าปาก ท้ายที่สุดทั้งตระกูลก็จะตกลงสู่ความเสื่อมโทรม

        ชายชราทั้งโกรธแค้น ทั้งสงสัย โกรธแค้นที่อีกฝ่ายสร้างความฉิบหายให้ตระกูลของมันมากขนาดนี้ และยังสงสัยถึงที่มาของชายหนุ่ม ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เกรงกลัวความตายแม้แต่น้อย พร้อมที่จะแลกชีวิตอันหนุ่มแน่นให้ตายไปกับชายชราอย่างมัน

        ต้องเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งแค่ไหนถึงกล้าใช้ตัวตนครึ่งก้าวเข้าสู่อีโวลเป็นดั่งเบี้ยใช้แล้วทิ้ง ไหนจะเรื่องที่อีกฝ่ายน่าจะเป็นอัจฉริยะของรุ่น ถึงกับยอมใช้ชีวิตตัวเองเพื่อมาจัดการกับตระกูลหวงหลงเลยหรือ? หรือนี่จะเป็นฝีมือของกองกำลังในมหานคร?

        แต่คนเหล่านั้นจะทำไปเพื่ออะไร? ตระกูลหวงหลงไม่เคยสร้างความขุ่นเคืองให้กับตัวตนที่ยิ่งใหญ่กว่าตนเอง และตระกูลหวงหลงเองก็ไม่ได้ทรงพลังจนน่ากลัวขนาดนั้นสำหรับกองกำลังขนาดใหญ่ในมหานคร เป็นไปไม่ได้เลยที่จะถูกเพ่งเล็งด้วยอำนาจระดับนี้

        ยิ่งคิดผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลหวงหลงก็ยิ่งไม่เข้าใจ ทั้งตัวตนของชายหนุ่ม และตัวตนเบื้องหลัง มองอย่างไรก็มองไม่เห็นเหตุผลที่เป็นไปได้

        จินที่นอนหมดสภาพมองเห็นความสงสัยที่แฝงมาพร้อมกับความโกรธแค้นอันมากล้นในดวงตาของอีกฝ่าย ก็หัวเราะออกมาทันที

        “ฮ่าฮ่าฮ่า สงสัยงั้นหรือ? ไม่ต้องสงสัยไป เป็นพวกเจ้านั่นแหละที่จ้องจะทำลายล้างตระกูลของข้าก่อน ข้าเพียงออกมาปกป้องตระกูลของข้าก็เท่านั้น ใครหวังจะทำลายตระกูลของข้ามันจะต้องได้รับการตอบแทนเป็นเท่าทวี! อย่าคิดหวังว่าจะรอดพ้นไปได้!” จินหัวเราะเยาะเย้ยอีกฝ่าย คงจะง่ายเกินไปหากตายไปโดยไม่รู้ความจริง ความจริงที่ตระกูลของมันกระทำต่อผู้อื่น! คิดแต่ว่าตนเองเหนือกว่า จะทำอะไรกับผู้อ่อนแอก็ได้ราวกับเป็นผักเป็นปลา

        ในเมื่ออีกฝ่ายยึดถือคติปลาใหญ่กินปลาเล็ก ยกย่องตนเองให้อยู่สูงกว่าผู้อื่น เช่นนั้นเขาก็จะเป็นปลาตัวเล็กที่กลืนกินพวกมันลงท้องไปให้หมด และสอนให้รู้ว่าอย่าได้ประมาทมองปลาเล็กว่าไร้พิษสงอีก!

        “กรอด” ชายชราทำได้เพียงส่งเสียงผ่านลำคอ ช่วงที่ผ่านมามันหลับใหลอยู่ใต้คฤหาสน์มาตลอด ไม่ทราบเรื่องราวความเป็นไปของตระกูล ยิ่งไม่รู้เรื่องที่ตระกูลของตนไปสะดุดตอไม้ใหญ่เช่นนี้

        'ไอ้พวกบ้านั่นมันคิดอะไรกันอยู่! เหตุใดจึงไปยั่วยุตัวตนเช่นนี้!' ตระกูลหวงหลงอยู่ได้มาตลอดเพราะเคารพคนที่เหนือกว่า ดูแคลนผู้อ่อนแอ แต่ยามนี้ลูกหลานกลับไม่เชื่อฟังคำสั่งสอน นำพาศึกร้ายเข้าบ้าน มันช่างน่าตายนัก!

        ชายชราร่างผอมทั้งโกรธแค้นชายชุดขาว และหัวเสียกับสมาชิกในตระกูลรุ่นปัจจุบัน โดยหารู้ไม่ว่าตระกูลพีไรซ์มีหน้าฉากเป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ที่ไม่ได้มีอำนาจยิ่งใหญ่แม้แต่น้อย ใครจะรู้ว่าภายในตระกูลนี้มีวิญญาณบรรพบุรุษสุดแกร่งคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง

        “แล้วก็นะ…ขออภัยที่ทำให้เจ้าต้องผิดหวัง คิดว่าข้าคนนี้จะยอมแลกชีวิตกับเจ้าจริงๆ หรือ? ถึงร่างนี้ตายไป ข้าก็ยังคงอยู่ ฉะนั้นหมากตานี้ผู้แพ้ก็คือตระกูลของเจ้า!” จินกล่าวด้วยเสียงอันแผ่วเบา ต้องการจะขยี้ความรู้สึกของชายชราซึ่งคิดว่าตนเป็นผู้ชนะให้หมดสิ้น

        ชายชราหอบหายใจเหนื่อยอ่อน ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกขณะ ได้ยินเสียงผ่านหู แต่ไม่อาจตอบสนองอะไรต่อไปได้อีกแล้ว แม้จะมีทั้งความโกรธแค้นและความสงสัยในคำพูดของอีกฝ่ายอยู่เต็มอกก็ตาม

        ในที่สุดลมหายใจที่แผ่วเบาก็หยุดลง ร่างของชายชราเริ่มแห้งเหี่ยวมากขึ้นไปอีก ก่อนจะค่อยๆกลายเป็นหนังเหี่ยวย่นติดกระดูก นอนตายอยู่ในท่าคุกเข่า แววตาคับแค้นใจกลายเป็นหม่นแสง

        เหล่าสมาชิกตระกูลหวงหลงที่เหลือรอดและเฝ้าชมเหตุการณ์อยู่ต่างตกตะลึงกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

        พวกมันต่างก็คิดว่าการที่อีโวลของตระกูลออกมาเช่นนี้ อย่างไรก็ต้องชนะ

        ทว่าความได้เปรียบในการต่อสู้ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในภายหลัง ยิ่งต่อสู้ ผู้อาวุโสสูงสุดยิ่งเป็นฝ่ายเสียเปรียบ พวกมันพยายามอธิษฐานอย่างเต็มที่ให้ผู้อาวุโสสูงสุดเป็นฝ่ายชนะ สุดท้ายพากันบาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย และเป็นชายชราที่ชิงสิ้นลมหายใจไปเสียก่อน

        “ผะ…ผู้อาวุโสสูงสุด……” ผู้อาวุโสบางคนถึงกับตกใจจนเหม่อลอยไปแล้ว เหมือนถูกเหวี่ยงขึ้นไปสู่ความดีใจในจุดสูงที่สุดยามเมื่อเห็นผู้อาวุโสสูงสุดปรากฏตัวออกมา และจากนั้นก็ถูกกระชากลงเหวเมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสสูงสุดนอนตายกลายเป็นซากเช่นนี้

        เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง สมาชิกตระกูลหวงหลงบางคนก็เริ่มตั้งสติได้

        “มันไร้ทางสู้แล้ว ทำไมเราไม่จัดการมันเสียตอนนี้เลยเล่า แก้แค้นให้กับสมาชิกตระกูลผู้วายชนม์ทุกคน!” เสียงของชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นท่ามกลางฝูงชนรอบด้าน

        ทุกคนทั้งที่อยู่ในอาการตกใจและตั้งสติได้แล้ว ล้วนฟื้นตื่นขึ้นจากภวังค์ในทันทีที่ได้ยิน

        'ใช่! ทำไมพวกเราไม่ร่วมมือกันจัดการศัตรูเสียในตอนนี้' ทุกคนเริ่มคิดตาม นี่เป็นโอกาสเดียวที่อีกฝ่ายจะอ่อนแอที่สุด หากผ่านเวลานี้ไปก็เห็นทีจะยากแล้วกว่าจะหาโอกาสเช่นนี้ได้อีก

        “ฆ่ามันเพื่อผู้อาวุโสสูงสุด!”

        “ฆ่ามันเพื่อผู้อาวุโสทุกคน!”

        “ฆ่ามันเพื่อหัวหน้าตระกูล!”

        “ฆ่ามันเพื่อตระกูลหวงหลงของพวกเรา!!”

        “เฮ!”

        กลุ่มคนจากตระกูลหวงหลงพากันกู่ร้องด้วยใจเคียดแค้น สร้างความฮึกเหิมให้กับพวกพ้องของตนเอง ทดแทนกำลังใจที่เสียหายไปก่อนหน้า

        สมาชิกตระกูลหวงหลงที่หลบหนีไปรอบนอกเริ่มทยอยกลับมายังสถานที่ต่อสู้ พวกมันมองหน้ากันก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาชายชุดขาวที่นอนหมดสภาพอยู่กลางห้อง

        จินเหลือบตามองกลุ่มคนจากตระกูลหวงหลงพุ่งเข้ามา สิ่งที่แสดงออกมาเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ให้ความสำคัญกับพวกมันเท่าไหร่นัก ติดจะรำคาญๆ คนพวกนี้อยู่สักหน่อยด้วยซ้ำ

        แม้ร่างกายจะหมดสภาพ แต่จิตใจยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง จินเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาด้วยความคิด ไล่ดูรายการสิ่งของที่ตนเป็นเจ้าของ

        'โกเลมหินแฝด' หนึ่งในรายการที่จินคิดว่าจะนำไปใช้คุ้มครองเขตตระกูลของตนเอง ยามนี้กลับต้องเอาออกมาใช้ก่อน

        กายเทียมยังคงจำเป็นกับจินอยู่ ไม่เช่นนั้นพลังแห่งกฎจะดึงร่างวิญญาณกลับไปทันทีหากไม่มีกายหยาบรั้งเอาไว้ จินจึงไม่อาจให้พวกมันทำลายร่างของเขาได้ในเร็วๆ นี้ เขายังต้องการจะตรวจสอบสถานการณ์ให้แน่ใจว่าตระกูลหวงหลงหมดอนาคตแล้วจริงๆ

        “ออกมา!” จินดึงโกเลมแฝดที่อยู่ในช่องเก็บของออกมาทันทีที่เห็นว่าเหล่าคนจากตระกูลหวงหลงเข้ามาอยู่ในระยะ

        แสงสีขาวสว่างวาบ ร่างของโกเลมหินสองตัวสูงใหญ่กว่าสามเมตรปรากฏขึ้นหลังจากแสงจางหายไป พวกมันโค้งคำนับมาทางผู้เป็นเจ้าของอย่างจิน

        “ปกป้องข้า กำจัดศัตรูที่เข้ามาให้หมด” เสียงดังออกมาจากริมฝีปากสีแดงสดเนื่องจากอาบเลือดของจิน

        โกเลมร่างสูงใหญ่โค้งศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะหันหน้าออกไปทางกลุ่มคนที่กำลังพุ่งเข้ามา

        สัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์ ทั้งตัวทำมาจากหิน จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นจากอากาศอันว่างเปล่า รูปร่างสูงใหญ่และบรรยากาศที่พวกมันปลดปล่อยออกมาดูน่าเกรงขามจนสมาชิกหวงหลงที่กำลังบ้าเลือดพลันลังเลว่าพวกตนควรใช้ช่วงจังหวะนี่กำจัดชายชุดขาวดีหรือไม่…เพราะดูเหมือนสัตว์ประหลาดทั้งสองตัวจะไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

        กลุ่มคนจากตระกูลหวงหลงชะลอความเร็ว ใบหน้าดูกังวล นอกจากความแข็งแกร่งอันร้ายกาจแล้ว ศัตรูของพวกมันยังมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่น่าพรั่นพรึงอีกด้วย

        เหมือนพวกมันจะดูแคลนไพ่ลับในมืออีกฝ่ายมากเกินไป มนุษย์ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ย่อมมีไพ่ลับเก็บเอาไว้หลายใบ

        “กราาาาาา!” โกเลมทั้งสองตัวกู่ร้องคำราม กางแขนออกข้างลำตัวก่อนจะพุ่งโจมตีเข้าใส่กลุ่มคนที่พุ่งเข้ามา

        แม้ร่างกายจะดูเทอะทะ แต่ความเร็วของมันก็ไม่ได้แย่เลยแม้แต่น้อย ด้วยพลังที่เทียบเคียงได้กับอเวกระดับเก้า ความเร็วของมันเมื่อเทียบกับสมาชิกตระกูลที่เหลือ ยังนับว่าเร็วกว่าอยู่หนึ่งช่วงตัว การไล่คว้าตัวกลุ่มคนที่เสนอตัวเข้ามาให้สังหาร จึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างยิ่ง

        ปัง! ปัง!

        ตูม!

        “อ๊ากกกกก” การโจมตีของโกเลมหินทั้งคู่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงการโจมตีเอย เสียงกรีดร้องของผู้คนเอย ล้วนดังขึ้นมาให้ได้ยินเรื่อยๆ